OostenrijkWenenWenen

De eerste zonnestralen priemen tussen de gordijnen door voorzichtig in mijn ogen. Langzaamaan word ik wakker en sta op mijn gemakje op. Heerlijk even rustig een douche nemen om daarna lekker ontspannen te gaan genieten van het ontbijt. Als we dit allemaal achter de rug hebben, dan is het gedaan met het rustig aan, ontspannen of hoe je het ook allemaal wilt noemen. De zon brand volop en hoeft geeneens echt zijn best te doen om binnen afzienbare tijd het kwik wederom richting de 29 graden te jagen. En wij? Wij willen nog even wat hapklare brokken Linz gaan verorberen voordat we in ons zwarte gevaar richting Wenen gaan.

Op internet heb ik al wat foto’s gezien van Linz. Het is wel een aardige stad. Tenminste, voor zover ik dat kan beoordelen aan de hand van een tiental foto’s. Hoofdzakelijk kerken en een leuk plein. Dus we hebben in ieder geval een doel om te gaan bezoeken. Na wat kerken te hebben bezocht en het plein te hebben bezichtigd, zagen we dat er ook een speciaal tramlijntje was. In hoever kan een tramlijn nu speciaal zijn, zul je misschien wel zeggen? Wel deze lijn is de steilste tramlijn van Europa.

Dus dat is op zich wel iets wat de moeite waard zou kunnen zijn. En inderdaad, na een korte steile tocht naar boven konden we genieten van opnieuw een kerk en het uitzicht over de stad Linz. Met name ‘s avonds zal dit uitzicht fantastisch zijn. Maar ja. Er is nog zoveel te doen, zoals Polle Eduard het zingt. Geen uitzicht op Linz in het donker dus, maar op weg naar Wenen.

O ja, hoe was het hotel in Linz. Niets op aan te merken. Behalve dan de prijzen om de tafel te dekken. Maar het ontbijt was om het heel zachtjes te zeggen, vrij uitgebreid. Zalm, haring, notenkaas, kwark, ei met ham en spek, roerei. Eigenlijk alles wat je kon verzinnen om te eten bij een ontbijt was ergens aanwezig. Behalve?. Een gekookt eitje. ‘s Jammer.

Twee uur, 189 kilometer en ??n kop cappuccino verder zijn we aangekomen in Wenen. Net voor etenstijd. Een kleine teleurstelling is dat bij het hotel geen restaurant zit dat ook ‘s avonds geopend is. Gelukkig hebben we als snel een restaurant gevonden op amper 100 meter afstand van het hotel. Zum alten Plug heeft het restaurant. Voor de deur staat heel potstierlijk een Hummer H2 geparkeerd met kenteken W-PFLUG1. We worden al bang dat de gerechten op de kaart duurder zullen blijken te zijn, dan de aankleding van het restaurant doet vermoeden. We bestellen een grilschotel voor twee personen ? ?19,- Met de Hummer nog vers in het geheugen, zijn we ervan overtuigd dat we straks ongeveer een ?50,- zullen moeten betalen. Helemaal als eenmaal de grilschotel op onze tafel staat. Op deze schotel bevinden vier grote spareribs, een spies met zes grote stukken vlees, een karbonade, een braadworst en een schnitzel. Het geheel is afgemaakt met zuurkool en gebakken aardappels. Nadat we al dit heerlijks op hadden gegeten en in plaats van scheel van de honger, scheel keken van t? veel eten, vroegen we om de rekening. In plaats van dat we dubbel zagen, zagen we maar de helft, want de rekening bedroeg ?24,70. Nog geen vijfentwintig euro voor al dat vlees en drie grote glazen fris. Het is bij ons nagenoeg onmogelijk om bij de Albert Heijn voor dit geld zoveel vlees te kopen, laat staan dat het ook nog eens gebakken en opgediend wordt.

Daarna met de metro naar het centrum. Na een bliksembezoek aan de Stephansdome en de Mac voor een beker cappuccino gaan we heerlijk genieten van onze welverdiende rust in het hotel.

En hoe is dan het hotel in Wenen zul je je misschien wel afvragen. Hypermodern, met een schuifwand in de kamer die de keuken aan het oog kan ontrekken. Of de badkamer. De keuze is reuze. Behalve dan als je kiest om ze allebei tegelijkertijd af te dekken. Zo groot is de schuifwand nu ook weer niet.