AmerikaUSA

Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven.

Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt is, wisten we van te voren al dat we niet heel Zion NP konden zien. Maar dat is eigenlijk geen verrassing, want zo gaat het met alle Nationale Parken hier. Als je in ??n park alles wilt zien wat er te zien is, dan moet je voor ??n park minimaal een week reserveren. Maar dat is niet onze bedoeling, dus kiezen wij in ieder park een paar dingen uit die we heel graag zouden willen zien. Zo geschiedde het dus ook vanmorgen in Zion NP. We hadden gekozen voor een rondrit door de canyon, voor de Court of the Patriarchs en voor de Weeping Rock.

De rondrit door de canyon was vrij eenvoudig. Aangezien de andere twee dingen die we wilden zien, zich in de canyon bevinden, lagen die automatisch op de route. In Zion NP mogen, behalve op de hoofdweg, geen auto’s rijden. Hiervoor in de plaats rijden bussen die iedere zes ? zeven minuten bij een halte stoppen. Deze bussen rijden door de canyon en je kunt op acht verschillende plaatsen uitstappen om allerlei dingen te gaan bezoeken. Onze eerste stop was dus de Court of the Patriarchs.

Van links naar rechts: Abraham, Isaac & Jacob

Dit zijn drie bergtoppen die genoemd zijn naar drie bijbelse figuren. Een paar foto’s gemaakt en in een bus gestapt om vervolgens bij The Lodge weer uit te stappen.

Dit stond niet op de planning, maar hier was het zo mooi, dat we maar uitgestapt zijn en wat hebben rondgewandeld. Na even gebruik te hebben gemaakt van het toilet en een beker capucino te hebben gedronken weer verder op pad gegaan naar de Weeping Rock. Volgens velen is dit h?t hoogtepunt van het park. Een korte, maar steile wandeling van 800 meter brengt je naar deze huilende rots. Bij deze rots heerst een microklimaat. Hier groeien planten en struiken die er elders in het park niet groeien. Na een kleine anderhalf uur bedachten we ons dat we toch wel heel wat verder hadden gelopen dan achthonderd meter. Het toeval wil dat we na een paar minuten een bordje tegen kwamen waarop inderdaad ons vermoeden werd bevestigd.

We hadden het verkeerde pad genomen en we hadden geen 800 meter gelopen, maar iets verder. Wel waren we ondertussen een 800 meter in hoogte gestegen. Moe en bezweet zijn we even gaan zitten en hebben we genoten van het adembenemende uitzicht wat we over de vallei hadden. Weer terug naar beneden gegaan en toen w?l het juiste pad genomen. En inderdaad in no-time waren we bij de Weeping Rock. En huilen deed die steen inderdaad. Als je eronder ging staan, werd je binnen een paar minuten drijfnat. Maar ook hier was het genieten van een bijzonder stukje natuur.

Daarna weer terug naar de auto om naar ons volgende hotel te rijden. Ik ben benieuwd wat we morgen voorgeschoteld krijgen.

0 0 vote
Artikelbeoordeling
4 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments
Tonnie
14 jaren geleden

Prachtig en volgens mij adembenemend!
Niet om te huilen dus! Hoewel…. misschien van de enorme indrukken, die jullie en wij met jullie mogen opdoen!

Liefs
Tonnie

14 jaren geleden

Maar goed dat jullie alles opschrijven want al dit moois is zo niet te onthouden.
Geniet ze

Tonnie
14 jaren geleden

Prachtig en volgens mij adembenemend!
Niet om te huilen dus! Hoewel…. misschien van de enorme indrukken, die jullie en wij met jullie mogen opdoen!

Liefs
Tonnie

14 jaren geleden

Maar goed dat jullie alles opschrijven want al dit moois is zo niet te onthouden.
Geniet ze