Onderweg naar Trondheim zijn we net voorbij Lillehammer even gestopt bij een Stavkirke. Dit zijn hele bijzondere, oude, houten kerken. Verder gegaan richting Trondheim en besloten dat we niet de snelste, maar de korste route wilden volgen. Op de binnenwegen valt immers meestal meer te zien. Nou, van deze beslissing hebben we zeker geen spijt gehad. Overal watervalletjes, de meest schitterende vergezichten. Alleen we hadden maar ??n probleem: “Koffie.” Waar we ook zochten, nergens een restaurantje of een camping. Ondertussen terechtgekomen in een verlaten mijn. Hier zullen ze ongetwijfeld koffie hebben ?n een toilet. Want ook wat dat betreft komt het water aan onze lippen te staan. Jammer, maar helaas. Het is zondag vandaag en alles is hier gesloten. Weer verder gereden. Komen we een oud houten bordje tegen met daarop de magische woorden : “Restaurant 1km”. De pijl gevolgd. En aangezien de Noren het niet zo nauw nemen met de juiste afstand aangeven, viel het niet tegen dat we na een kilometer of vier bij, inderdaad, een restaurant aankwamen. We werder uitermaten gastvrij ontvangen door Geier en zijn vrouw. Zij ging koffie zetten terwijl we naar de WC gingen en Geier hield ons aan de praat. E-i-n-d-e-l-i-j-k koffie. Weer vette pech voor ons. De koffie was VIES. En dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt. Snel weer verder, want het is nog een heel eind naar Trondheim. Gelukkig schijnt het zonnetje weer vandaag, dus alles zal wel goed komen.

Er zijn geen steekwoorden voor dit getikte avontuur.