Het zit er weer op. Onze jaarlijkse vakantie. We pakken alles in en iets na negen uur nemen we afscheid van Oma. We geven ons huis weer terug en gaan op weg naar huis. Een behoorlijke rit, die de afgelopen jaren telkens één groot drama was. File na file. En vertragingen van twee uur of meer waren telkens vrij normaal. 

We besluiten dan ook om maar te kijken waar het schip strandt en wat we gaan doen onderweg. Kortom, we hebben helemaal niets gepland. En dan komt er meteen een uniek vermogen van ons bovendrijven. We zijn namelijk heer en meester in het uitzoeken van plaatsjes waar nagenoeg helemaal niets te beleven of te zien valt. 

Het gaat allemaal vrij voorspoedig en we besluiten om een kop koffie te gaan drinken. Terwijl we de koffie zitten te drinken, zoeken we een stop uit om een stukje te gaan wandelen. Op de kaart zien we het plaatsje Bergheim. Er liggen verschillende caches volgens de kaart en er is nog geen enkele smiley te zien op diezelfde kaart. Dat betekent dat we er nog niet eerder zijn geweest. Na iets meer dan anderhalf uur rijden parkeren we de auto. Het ziet er in elk geval veelbelovend uit. Een oude stadspoort flankeert de toegang tot de stad. We maken een foto en lopen onder de poort door.

Rechtstreeks een bouwput in. Het stadje ligt namelijk open. Waarschijnlijk voor een herinrichting van het gebied. Feit is, dat er zo niet bijster veel aan is. Ach. Maakt eigenlijk ook niets uit. We doen de Adventure Labs en gaan een kop koffie drinken. Het  is heerlijk op het terras. 

Op het terras zit ook een vrouw die al behoorlijk op leeftijd is. Ze zit alleen aan een tafel, maar heeft het grootste woord met haar buurman en buurvrouw. Ook een stel dat al behoorlijk op leeftijd is. De ober kletst en lacht vrolijk mee. Ze zegt dat ze nog altijd op jacht is naar jonge mannen.

Oei, dan moet ik uitkijken. Want in haar ogen ben ik nog steeds een jonge God bedenk ik me. Ik ga snel naar het toilet. Als ik terugkom, heeft iedereen nog steeds de grootste lol. De vrouw roept: "Van lachen word je knap, kijk maar naar mij!" Snel rekenen we af en gaan we terug naar de auto.

Rond de klok van drie uur rijden we Nederland binnen. We hebben onderweg slechts 1 korte file gehad, waar we een minuut of vijf vertraging door hebben opgelopen. Gelukkig maar. Zoals getikt, is dat de laatste jaren wel eens anders geweest.

We hebben de afgelopen tijd weer behoorlijk wat gezien. Maar een wandeling langs de kersenbomen hebben we nog niet gedaan. En dat kan natuurlijk niet. Want Marieke moet natuurlijk wel een paar Schwarzwalder Kirschen hebben geproefd.

Al is 'moet' dan wel weer een groot woord. Want wat niet is, dat is niet. Twee weken geleden zag het er in onze ogen ook naar uit dat het dit jaar niets zou worden. Het zou niet voor het eerst zijn, maar toch wel behoorlijk uniek. Maar het zonnetje van de laatste paar dagen heeft blijkbaar veel goeds gedaan. Eergisteren zagen we al de eerste rode exemplaren aan de bomen hangen.

Dus misschien heeft ze geluk. Gisterenmiddag hebben we een wandeling uitgestippeld. Het eerste rondje met gewone caches tijdens deze vakantie.

Maar eerst ga ik deze ochtend naar de bakker. En…. Halleluja! Hallepee! Geprezen is de dag! De krant bellen lijkt me overbodig, maar nadat er “Sieben Spitzwecken” in de papieren zak zijn verdwenen, wordt in een enkele vloeiende beweging de pinautomaat geactiveerd. Morgen maar even afscheid nemen en zeggen dat ik er volgend jaar met Hemelvaart gewoon weer ben. 

Nadat we de auto hebben geparkeerd beginnen we aan de wandeling. Na korte tijd passeren we de eerste kersenbomen. En wat blijkt? Vandaag is onze dag! Ik zie Marieke denken: “Jackpot, snoep aan de bomen!”

Er wordt een kers geplukt. Vervolgens gaat die voorzichtig in haar mond. De spanning is haast te snijden. Zelfs de boom zegt helemaal niets, alsof Marieke zometeen de boom al dan niet gaat belonen met een Bib Kirschmand. Beter bekend als de Bib Gourmand voor kersenbomen.

Het blijft ijzingwekkend stil, maar dan komt het oordeel. 1 pit. De vogels kwetteren het uit. Dat belooft wat voor hen de komende tijd als het zonnetje blijft schijnen.

We wandelen verder. Al snel zijn we erachter dat we geluk hebben aan het begin van de wandeling. De meeste kersen zijn nog niet zo donkerrood dat ze haast zwart lijken. Dat is er maar een enkeling. De meeste zijn groen-gele bolletjes. Sommige bomen hebben een rode gloed over zich. Marieke velt nog een paar oordelen, maar kan er nog niet heel enthousiast over worden.

Op de kaart zie ik dat er in Önsbach heel veel Adventure Labs liggen. Die vinden wij over het algemeen wel leuk. We besluiten om een ommetje te maken door dit dorpje. Een paar kilometer meer is niet erg. We zien veel informatiebordjes, en bij ieder bordje beantwoorden we een vraag. We genieten volop. Het weer werkt natuurlijk ook heel erg mee. Al is het om half elf 's ochtends voor ons eigenlijk al te warm. We mogen klagen over het weer. We zijn en blijven immers Nederlanders. Na iets meer dan een uur wandelen we het dorp weer uit.

Stiekem hadden we de hoop dat we ergens iets zouden kunnen drinken. Maar helaas. In het dorp zit werkelijk helemaal niets. De bakker trok  op 1 maart 2024 de deur voor de allerlaatste keer achter zich dicht. En het restaurant dat tegenover de oude bakker zit? Waarschijnlijk zat het er, en is het al jaren eerder gesloten dan de bakker. Althans zo ziet het pand eruit.

We wandelen weer tussen de kersen- en andere fruitbomen door en genieten van het uitzicht. We zien een uitspanning waar we koffie kunnen drinken. Alles is zelfbediening. Voor drie Euro moet ik zelf op een knopje drukken en ervoor zorgen dat de Latte Macchiato in een beker verdwijnt. Een glas ervoor is er niet. We gaan op het terras zitten en genieten in het zonnetje van onze Latte's. Alhoewel genieten is een groot woord. Eigenlijk is het gewoon niet te zuipen. Er zitten zoveel conserveringsmiddelen in de melk, dat het haast lijkt of er een suikerbietenbal plaats vindt onder in het kopje.

Ach, we hebben iets te drinken gehad. We wandelen verder en na iets meer dan 13 kilometer staan we weer bij de auto. We besluiten om onze planning aan te passen en eerst een ijsje te gaan eten bij ons favoriete ijssalon van het Zwarte Woud.

Na de ijsjesplicht is het tijd om de laatste cache voor vandaag te doen. Een multi-cache. Die doen we het liefste. Deze multi is niet al te lang. Slechts twee kilometer. Dus te kort om er een serieuze wandeling van te maken. En te lang om er 'even' tussendoor te doen. En om deze nu 's avonds na het eten te doen, is ook niet echt ons ding. Dan willen we lekker uitgebreid in bad liggen. Een boek lezen. Van deze onzinnige tiksels tikken. En meer van dat soort ongein.

Maar nu paste het perfect. Anders zouden we te vroeg thuis zijn om iets van die ongein uit te halen, maar te laat om ergens anders aan te beginnen, Deze multi gaat over Emil. Wie Emil is? Geen flauw idee. We zullen het wellicht wel te weten komen. Op het eerste punt staan we bij het herdenkingsmonument van Emil.  Vrij vertaald staat er te lezen:

“Ter herinnering aan soldaat Emil Allgeier, die hier tijdens het laden van hout om het leven kwam. Geboren 3 april 1883”

We dienen twee antwoorden te geven. Eén is het jaar op het monument. Het andere is de hoogte waarop het monument zich bevindt. Dat laatste zien we niet. Ook het jaartal is lastig te lezen. Dat wordt dus een klimpartijtje naar het monument. Als ik daar ben zie ik duidelijk dat het jaar 1883 moet zijn. Onder de begroeiing zie ik een wit stuk plastic liggen. Ik pak het op en draai het om. Emilstein 225 m.ü. M. staat er op. Mooi, dan is de tweede vraag ook beantwoord. We rekenen de eindlocatie uit en gaan op pad.

Onderweg blijven we denken aan Emil. Soldaat.. Maar uit de tekst blijkt dat hij niet tijdens zijn diensttijd is overleden. Want dan zou er wel staan 'gevallen'. 's Avonds, na de ongein, ga ik op onderzoek uit. Er is werkelijk helemaal niets over Emil Allgeier te vinden. Het is gewoon een sukkelaar die tijdens zijn werk door een noodlottig ongeval om het leven is gekomen. Triest. Arme Emil. Meteen begrijpen we waarom de cache zo heet.

"Sieben Spitzwecken?", vraagt de dame achter de balie vriendelijk als ik aan de beurt ben bij de bakker. Ik antwoord bevestigend. Ik kan alleen maar denken dat het misschien toch nog eens goed gaat komen bij de bakker hier. Misschien dat ze me over een jaartje of vier, misschien vijf, wel weer verwelkomen als ik de winkel na een jaar weer binnen kom stappen. "Ach, da sind Sie wieder! Wie geht's?" Maar de dame moet nog veel leren. Het feit dat ze weet dat ik 7 broodjes wil is al heel wat, Misschien dat ze morgen weet dat ik altijd met de pinpas wil betalen. Laten we het hopen. Het begin is er in elk geval.

Drie dagen geleden waren we in Zell am Harmersbach om wat te drinken. We vonden het een leuk plaatsje. Net zoiets als Gengenbach, maar dan zonder de busladingen toeristen. We zagen dat er nog een korte wandeling in het dorpje was. 's Middags waren we echter te moe om die nog te doen. Dan maar een keer terug besloten we. Het is immers maar 36 kilometer rijden.

Aan zelfkennis hebben we geen gebrek. Zodoende wisten we dat we die korte wandeling nog deze vakantie zouden moeten doen, aangezien we over een jaar met de beste wil van de wereld niet meer weten hoe dat leuke plaatsje ook al weer heette. Of waar het in de buurt was. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben buiten de kleine wandeling, nog een langere wandeling uitgezocht voor vandaag. 

Die slechts 36 kilometers is wel een uur rijden vanaf Oma. Als eerste moeten we weer over een smalle weg naar de andere kant van de berg, naar Lautenbach. Dan linksaf. Die weg is gewoon normaal en prima te rijden. Maar na een paar kilometer moeten we dan alweer rechtsaf. De volgende berg over. En dan heb je snelheden die vaak laag zijn. Maar het uitzicht is simpelweg schitterend. We kunnen dan ook intens genieten van zulke wegen.

We parkeren de auto op de wandelaarsparkeerplaats en lopen terug naar het dorp om iets te gaan drinken. De zon schijnt al volop, dus gaan we in het zonnetje op het terras zitten. Als ik naar het toilet ga, zie ik een foto met de tekst Prada, Marfa hangen. Eronder staat vermeld dat het 1837 mijl is. De foto hangt er, alsof ze er iets heel bijzonders hebben hangen. Dat valt wel mee denk ik. We hebben er namelijk gewoon voor de deur gestaan. Een gesloten deur. Uiteraard hebben we toen een foto gemaakt. Met ons daarop in de welbekende pose. Die foto is vervolgens de wereld overgegaan.  

En dan is er nog die afstand. 1837 mijl. Een vermelding die voor geen mijl klopt. 5592 mijl klopt beter. Ach denk ik. De grap is beter als die enkel voor ons tweeën is. We besluiten om eerst de korte wandeling te gaan doen. We wandelen door dit leuke dorpje vol met vakwerkhuizen en genieten ervan. Daarna lopen we terug naar de parkeerplaats en beginnen we aan de wandeling. Een panorama rondweg. Een naam voor een wandeling die ons als muziek in de oren klinkt. 

En inderdaad, we krijgen met grote regelmaat fraai uitzichten te zien. We zien bankjes waar de gemiddelde dendrofiel kwijlend op zou gaan zitten. Wij niet. Wij zouden enkel denken dat het uitzicht verpest wordt door de bomen die voor het bankje staan. We laten die bankjes dan ook gewoon achter ons. Een paar minuten over half een treffen we een bankje waar het uitzicht wel zeer fraai is. Ideaal dus voor een 'lunch with a view'. Na de lunch wandelen we verder. We genieten volop. Iets na de klok van twee uur zijn we weer bij de auto. We kunnen terugkijken op een geslaagde dag. Warm, maar geslaagd. 

We rijden naar Offenburg om een aquariumzaak te bezoeken. We hebben namelijk nog wat spullen nodig voor de aquaria thuis. Vaak zijn deze spullen in Duitsland veel goedkoper dan dat ze dat in Nederland zijn. In deze winkel is dat helaas niet het geval. We gaan richting Kappelrodeck om wat boodschappen te doen voor het avondeten.

Als we thuis zijn, is het eerst genieten van een kopje koffie op het terras. Ondertussen stippelen we een wandeling voor morgen uit. Ook het eten doen we vandaag buiten. De eerste keer deze vakantie. Maar eerlijk gezegd. Allebei hebben we liever dat we 's avonds op buienradar dienen te kijken waar het morgen droog is en een graadje of 15, dan dat het 25 graden of warmer is. Om te wandelen in de bergen vinden wij dat een beetje aan de warme kant.

Hij is er nog steeds als ik deze ochtend opsta. De strompelpas. Eerlijk gezegd word ik daar niet erg vrolijk van. Aan de andere kant. Ik heb er ook serieus rekening mee gehouden dat hij er nog wel even zal zijn. Voor de planning van vandaag hebben we er al rekening mee gehouden. Twee geocaches staan er op het programma.

Het zijn ook nog eens twee lastige geocaches. De eerste cache hebben we vorig jaar al geprobeerd tot een goed einde te brengen. Dat mislukte toen faliekant. Maar het was verder wel een hele mooie cache. We besloten om vandaag nog eens een poging te wagen.

De puzzels gaan over het associëren van omschrijvingen met kleuren. Uiteraard zijn die puzzels in het Duits. En om het allemaal nog wat moeilijker te maken, is er in het gebied heel slecht telefonisch bereik. Dus het internet is ook t-r-a-a-a-a-a-a-g.

De puzzels zijn relatief eenvoudig. Je hebt een doosje met vier vakjes. In elk vakje liggen vijf kraaltjes van een bepaalde kleur. Groen, Geel, Blauw & Rood. In die volgorde. Dan krijg je de opdrachten.

New York: Een taxi rijdt naar Central Park
London: Een dubbeldekker rijdt de Theems in
Berlijn: Twee tuinmannen laten zich omscholen tot loodgieter
Sesamstraat: Pino bezoekt het koekiemonster
Amsterdam: Een plakje kaas wordt in de salade gedaan
De bedoeling is dat je dan kleuren gaat associëren met de opdrachten. Dus een Taxi in New York is geel. En die rijdt naar Central Park (dat is groen). Als je alle opdrachten hebt gedaan, dan ga je de kraaltjes in de vakjes tellen. Hier komen we dan op 5-2-9-4. Althans, als het goed is. Want dat is iets dat je niet weet. Zo krijg je voor alle dagen van de week puzzels voorgeschoteld.

Al met al een hele kluif. Het kost ons dan ook enkele uren om de wandeling tot een goed einde te brengen. Maar we hebben volop genoten. Als we klaar zijn met de eerste cache, dan beginnen we aan de volgende.

Deze is van dezelfde legger. De parkeerplaats is hetzelfde. Ook hier halen we op het eerste punt hulpmiddelen op. Hier is dat een stempelkussen. We gaan ermee aan de wandel en op het volgende punt vinden we een kokertje met daarin een stempel. We hebben deze ochtend een stempelkaart gemaakt volgens het voorbeeld in de omschrijving. De eerste stempel toont ons een vos. Hier krijgen we twee vragen bij die we dienen te beantwoorden.

Hoe heet het dier in de fabel? Neem hier de woordwaarde van. Dat is A.
Wat heeft het dier in het lied gestolen en zou het weer moeten teruggeven? Neem de woordwaarde van het gestolen goed. Dat is B.
Ook dit is natuurlijk in het Duits. Dus ook de antwoorden moeten hier in het Duits zijn. Gelukkig voor ons is het bereik in dit deel van het bos een stuk beter. En zo komen we tot de antwoorden Reinart (A=93) en Gans (B=41)

Zo lopen we 9 punten af. Met net zoveel stempels en een dubbel aantal van dat aan vragen. Dan moeten we naar de pre-finale. Hier vinden we nog een kokertje met daarin nog eens vier vragen. In totaal hebben we dus 22 vragen beantwoord.

22 mogelijkheden om een fout te maken. En om het allemaal nog iets minder gemakkelijk te maken, hebben we een nogal uitgebreide formule. Voor Noord hebben we in totaal 60 getallen nodig. En voor Oost hebben we in totaal 90 getallen nodig. Eigenlijk is dat vragen om niet goed te gaan met een taalbarrière.

Het gaat dan ook fout, en we vinden de cache niet. We lezen wel dat vele andere geocachers hulp hebben nodig gehad en dat meerdere vragen op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden. We trekken de stoute schoenen aan, en sturen de laatste zes geocachers die de cache gevonden hebben een bericht. We vragen daarin om hulp. Ondertussen brengen wij het stempelkussen terug. Eén geocacher reageert snel en is genegen om ons te helpen. We hebben faliekant verkeerd gerekend. Of ergens 1 of meerdere vragen niet goed beantwoord, want de door ons berekende cachelocatie was bijna 200 meter verderop. Uiteindelijk vinden we de cache. Zeer leuk, maar de eindberekening, die was echt over de top.

We rijden naar het dorpje Rheinstetten om Flammkuchen te gaan eten. Helaas voor ons. De oven is kapot. Uitgerekend vandaag. Na alles wat we hebben meegemaakt, vinden we dat we Flammkuchen hebben verdiend. We rijden naar Karlsruhe. We hebben daar een plek gevonden waar ze Flammkuchen serveren. We gaan op het terras zitten. Het is immers heerlijk weer. We kruisen onze vingers en bestellen de Flammkuchen. Hosanna, de oven doet het nog! Na de Flammkuchen gaan we nog een paar kilometer lopen. Om vervolgens te gaan eten bij Stövchen. Het restaurant met de krimpende komma.

Al met al hebben we toch bijna 14 kilometer gelopen vandaag. Zonder pijn. Behalve als ik even gezeten had. Telkens als we weer verder gingen wandelen, dan was hij er weer. De strompelpas.

Als ik deze ochtend opsta, gaat het allesbehalve soepel. Ik loop niet naar de WC, maar ik ga er in strompelpas heen. Mijn voet doet nog steeds zeer. Wat nu? Niet te veel nadenken en doorgaan. Dat we vandaag rustig aan zouden doen, hebben we gisteren al besloten. Alleen hebben we nog niet besloten hoe rustig aan.

Want ook al noemen we onze jaarlijkse trip naar het Zwarte Woud vakantie, stiekem is het gewoon een trainingsstage voor onze jaarlijkse reis. We weten na twee weken vakantie hier, precies waar we staan. Hoe we onze reis dienen te gaan plannen. Waar we rekening mee moeten houden. Maar een ding is zeker. Als we op reis zijn, hebben we geen tijd om een dagje niets te doen. Want we moeten door. Door naar de volgende slaapplaats. 

Dus dat we vandaag iets gaan doen, dat staat buiten kijf. We zoeken een korte wandeling uit van ongeveer 6 kilometer. Die is wel op anderhalf uur rijden van huis vandaan. Maar dat maakt niets uit. Veel meer wandelen is te hoog gegrepen vandaag. Dat is één ding dat zeker is. 

We maken een koffiestop in Bad Herrenalb. Daarna is het nog een goed kwartier rijden naar de parkeerplaats van de wandeling. We beginnen aan de wandeling, en naarmate de meters onder de voeten doorglijden, gaat het lopen beter. Het strompelen van deze ochtend is al geruime tijd voorbij. Maar heel soepel ging het lopen nog niet. Als we een kilometer hebben gewandeld heb ik nagenoeg nergens meer last van. Mijn voet is nog gevoelig. Maar ook niet meer dan dat. 

De wandeling op zich is niet heel bijzonder. Al weet hij zo nu en dan wel te verrassen met een enorme rotspartij midden in het bos. Bijzonder dat deze hier zijn, want de omgeving is nagenoeg vlak. Bij de tweede rotspartij die we passeren is een cache verstopt. Het gaat zo goed dat ik vol zelfvertrouwen de cache ga zoeken. Deze ligt op een metertje of vier hoogte volgens de beschrijving. Ook staat in de beschrijving te lezen dat het niet moeilijk is om de cache te bereiken. Het is wel een beetje klimmen en klauteren, maar niet heel erg inspannend of iets dergelijks. Als ik deze cache heb gevonden wandelen we verder.

Onderweg eten we een broodje uit de hand. Verrassende dingen komen we niet meer tegen tijdens de wandeling. Na een kilometer of vijf te hebben gelopen, vind ik het eigenlijk wel genoeg. het is ons nu duidelijk dat we als backup voor tijdens de reis in september, elke dag een wandeling van maximaal 5 kilometer moeten inplannen. Enkel voor het geval er een dag is dat we het rustig aan moeten doen. 

De laatste kilometer terug richting de auto verloopt zonder problemen. Vlak bij de parkeerplaats vinden we de cache. Na het loggen stappen we in en rijden richting Bühl. Daar is een cache die we vorig jaar hebben gewandeld, maar toen verdwenen was. Hij is nu verplaatst naar een andere locatie, maar de legger van de cache was zo vriendelijk om de nieuwe locatie aan ons door te geven nadat we hem vorige week een berichtje hebben gestuurd.

Als we de auto geparkeerd hebben in Bühl, gaan we eerst weer wat drinken. Daarna wandelen we naar de cache. De eerste meters heb ik weer opstartproblemen, maar naarmate we verder komen, gaat het lopen steeds soepeler. We vinden een enorme cache. Zeker de moeite waard om voor terug te komen. Als we terug zijn bij de auto, is het tijd om nog wat boodschappen te gaan doen. 

Na de boodschappen, besluit ik een omweg te maken. Marieke is immers dol op Schnapsbrünnen. En die heeft ze deze vakantie nog geen enkele bezocht. We stoppen bij de Schnapsbrünnen en pakken wat te drinken. Ik een Fanta en Marieke wat Schnaps. We gaan op een grote bank zitten. Genieten van het uitzicht en de rust. Dan is het tijd om naar huis te rijden. 

Oma komt nog even kletsen. Over ditjes en datjes. En dat een overnachting helaas weer wat duurder is geworden. "Net zoals alles in het leven", is ons antwoord. Ze vraagt of we volgend jaar nog terug willen komen. "Graag", zeggen we.

Het is al anderhalve week geleden dat we een lange wandeling hebben gedaan. Hoog tijd om er weer eentje te gaan doen. Dat zou zeker na een 'rustdag' als gisteren geen probleem hoeven te zijn. De weersvoorspellingen voor vandaag zijn gunstig. Heel de dag droog. Dat hebben we nog niet gehad sinds we hier zijn.

We rijden binnendoor naar het dorpje Prinzbach. Onderweg stoppen we in Zell am Harmersbach om een kopje koffie te drinken. Rond kwart over tien parkeren we de auto op de parkeerplaats en beginnen we aan de Silberbergrunde. Meteen gaat het stevig omhoog. 

Al snel gaan de jassen uit en in de rugzak. Dit is weer een echte wandelcache, wat inhoudt dat de afstanden tussen de verschillende punten behoorlijk groot zijn. Onderweg kunnen we nog drie andere caches vinden. De eerste wordt zonder problemen gevonden. We krabbelen onze naam in het logboekje en gaan verder. Punt na punt wordt bezocht en de vragen worden zonder problemen beantwoord. Bij de tweede cache die we kunnen vinden zorgt de laatste stap voor de cache dat ik wegzak in de modder. Alles zit onder. Maar de cache heb ik wel gevonden. Dat is toch het 'belangrijkste'. 

Als we iets over de helft van de wandeling zijn, zien we een bankje staan. Drie minuten over half een geeft de klok aan. Lunchtijd dus. En dan ook nog eens met een schitterend uitzicht over een dal. Wat wil een mens nog meer? 

Na de lunch wandelen we verder. We komen bij de derde cache uit, maar hoe we ook zoeken. Vinden doen we hem niet. Jammer, maar ook niet meer dan dat. We wandelen vrolijk verder. En al snel zijn we bij het laatste punt. We beantwoorden de vraag en dan komt het 'probleem'.

De antwoorden dienen namelijk in een checker op internet ingevuld te worden. Als alle antwoorden goed zijn, dan krijg je de locatie van de cache te zien. Op zich een hele leuke manier om de locatie te tonen. Enig probleem is dat hier op de berg het bereik uitermate beroerd is. Zeg maar gerust niets. We lopen langzaam verder en hebben dan een streepje bereik. We vullen de antwoorden in. Drukken op versturen. En dan is het wachten. Wachten totdat de internetelfjes onze antwoorden helemaal naar het datacenter hebben gevlogen om de antwoorden te laten controleren. En dan weer helemaal terug te vliegen naar ons om zo te laten zien of het goed of fout is.

Geduld is een schone zaak. Al hebben we hier wel elfjesgeduld nodig. Maar dan komt het verlossende antwoord en de locatie van de cache. Dat is nog een behoorlijk eindje wandelen. Uiteindelijk komen we bij de locatie uit. Zo vlot als de rest van de wandeling ging, zo lastig is het om uiteindelijk de cache te vinden. Als het dan toch lukt voelen we ons voldaan.

We kunnen de terugtocht naar de parkeerplaats aanvaarden. Dat is ook nog een paar kilometer. Het pad gaat voornamelijk bergaf. Steil bergaf. Uiteindelijk arriveren we bij de auto. We hebben ruim 17 kilometer gewandeld en iets meer dan 400 meter omhoog (en ook weer omlaag) gelopen. 

We rijden terug naar Zell am Harmersbach. Niet om koffie te drinken, maar om een ijsje te eten. We vinden zelf wel dat we dat verdiend hebben. Terwijl we op het terras zitten te genieten, besluiten we om naar Kappelrodeck te rijden. Daar is een nieuwe cache uitgekomen. Het is er een uit een soort van serie. Deze caches in deze serie beginnen allemaal met de naam Findy L Bones. Vorig jaar is de eerste uitgekomen, en sindsdien komen er regelmatig caches uit in deze serie. 

Enkel al door de naam zijn we erdoor gefascineerd.  Maar het feit dat de meeste caches in deze serie toch een behoorlijk zwaar terrein waardering hebben, zorgt ervoor dat we er nog geen hebben gedaan. Als we de auto geparkeerd hebben, maken we de eerste opdracht. Geen enkel probleem. We kunnen aan de wandeling beginnen. En die gaat meteen omhoog. Steil omhoog. Al snel staan we even op adem te komen. Na ruim anderhalve kilometer zo recht omhoog te hebben gewandeld, komen we bij het punt uit dat we hebben uitgerekend. 

Hier dienen we iets te zoeken aan de hand van een soort van raadsel. Dat is een lastig ding. Ons Duits is niet heel erg slecht, maar om nu te zeggen dat het vloeiend is.... Niet echt. Toch komt het allemaal goed, en vinden we de puzzel na een kwartiertje zoeken. 

Deze puzzel is niet heel erg moeilijk en voordat we er erg in hebben, staat er een coördinaat op papier. We voeren dat in in de GPS en wandelen verder. Heel ver is het niet. Wel is het zwaar terrein. Vooral de laatste 45 meter is het klimmen en klauteren. Als we nog een meter of 7 van het eindpunt af zijn, maak ik een misstap.

En dat doet pijn. Niet een beetje, maar serieus pijn. Alsof er een tak of iets door mijn schoen in mijn linker hiel is gegaan. Maar ja. Toch maar verder. Want een meter of 7 verder ligt een cache. Deze wordt uiteindelijk gevonden. Als tweede krabbel ik onze naam in het logboek en beginnen we aan de wandeling terug.

We kiezen wel voor een andere route terug. Deze is een heel stuk langer, maar een stuk minder steil. Eigenlijk gaat de terugweg verrassend goed. Niet al te veel pijn. Dus het zal allemaal wel meevallen. Als we terug zijn bij de auto, doen we nog even boodschappen voor het avondeten en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!
Of we wel weten wat deze beesten vreten?
Nee? Konijnen, hele konijnen!!!
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!
En ze jagen de kinderen schrik aan als ze zich op een konijn in het veld storten.
De kinderen komen dan huilend naar huis.
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! En niet vergeten het geklepper van die beesten. En natuurlijk ook nog de stank.
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!

Bovenstaand hét verhaal van Eckartsweier voor ons. Inmiddels bijna 7 jaar geleden. Het heeft het begrip ooievaar voor ons voorgoed veranderd. Telkens als we er ergens 1 zien, dan roepen we naar elkaar: WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!! En glimlachend denken we terug aan die dag in Eckartsweier. Het dorp vol met ooievaars.

Voor vandaag is de hele dag afwisselend weer voorspeld. Meer regen dan droog. We besluiten om vandaag korte wandelingen te gaan doen. En weer even naar Eckartsweier te gaan. Ooievaars zoeken. Als Marieke dat naar huis appt, verandert de auto-correctie dat keurig in: "We gaan vandaag ooievaars zieken!" Dat kan er voor de toekomst natuurlijk gewoon bij als we een ooievaar zien.

Ooievaars zieken! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

De eerste wandeling is deze morgen in Durbach. Een aardig klein dorpje waar we al vaker zijn geweest. We maken een korte wandeling aan de hand van een multi-cache. We maken wat foto's en gaan door naar Eckartsweier. Het dorp vol met ooievaars.

Als we het dorp inrijden zien we nergens een ooievaarsnest. Wat zou er aan de hand zijn? Is er hier sprake van een serieus konijnentekort? Hebben de ooievaars daarom het dorp verlaten? We parkeren de auto waar we die 7 jaar geleden ook hebben geparkeerd. Achter de kerk. Op de kerk zien we vier ooievaarsnesten. In de boom links van de kerk zien we er ook nog eens drie. Ze zijn er dus nog wel. Maar waar is de rest? Vragen, vragen, vragen.... Eigenlijk is er maar 1 antwoord daarop. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

We maken volop foto's van de ooievaars die op hun nesten zitten. We zien ze aankomen vliegen met iets groots in hun bek. We kijken elkaar aan. Het lijken wel konijnen! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

Eigenlijk lijkt het ons onlogisch. Maar we kunnen het niet goed zien. Wel kunnen we ons voorstellen dat kinderen hier bang van worden. Zeker als een vrouw staat te roepen. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

We stappen weer in en rijden verder. We gaan richting Frankrijk. Maar eerst nog even in Duitsland een Latte drinken. Na de koffie gaan we richting het Franse Osthouse. Op een muurtje eten we onze lunch. Het weer is heerlijk. We hebben nog geen druppel regen gezien vandaag. Na de lunch beginnen we aan een multi-cache. Onderweg zien we enkele ooievaars op hun nest zitten. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!|

We genieten van de korte wandeling door dit leuke dorpje. Maar het is tijd om verder te gaan naar de volgende stop. Benfeld. Ook in Frankrijk. Hier zouden vele oude vakwerkhuisjes moeten staan volgens de reisgids. Eerlijk gezegd valt het dorpje ons tegen. We loggen een Virtual Cache en gaan snel verder naar een kerkje om daar een korte multi te doen. Het is een leuk kerkje. De vragen hebben we met behulp van Google Translate vertaald. We krijgen zo vreemde vragen voorgeschoteld. Zo vreemd dat er zelfs meerdere antwoorden op een vraag mogelijk zijn. We doen onze best en rekenen een eindlocatie uit. Als we zien dat die precies uitkomt op de plek waar een andere cache ligt, laten we de multi-cache voor wat die is. Ach, we hebben er onze lol aan gehad.

We rijden verder. De lucht begint serieus donker te worden. Al snel vallen de druppels in steeds grotere snelheid naar beneden. We besluiten om de rest van het programma te laten voor wat het is. Veel beter om een ijsje te gaan eten in Lahr. We parkeren de auto en zoeken een ijssalon uit. Als we daar arriveren, zien we dat we enkel op lage krukjes kunnen zitten. We zijn toch geen Japanners denken we en gaan weer naar buiten. In het dorp is nog 1 ijssalon die geopend is volgens Maps. Als we daar voor de deur staan, zien we dat Maps niet altijd klopt. Want als er 1 ijssalon is die is gesloten, dan is het wel de ijssalon waar wij voor de deur staan.

We gaan een kop warme chocolademelk drinken en bekijken buienradar. Binnen een half uur barst hier het noodweer los! We maken een korte wandeling door het stadje waar we al vaker zijn geweest. We gaan snel terug naar de auto. Het noodweer nadert steeds dichter en dichter. We rijden naar huis. Meer dan een uur rijden hiervandaan. Onderweg zien we iets wits vliegen boven een weiland.

Ooievaars zieken! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

Als we 's avonds de foto's zitten te bekijken, dan komen we tot een schokkende ontdekking. De konijnen???
Dat zijn gewoon graspollen.

Deze ochtend rijden we naar Ortenberg. Een kleine drie kwartier rijden. We hebben daar een wandeling uitgezocht door de wijnvelden. Die hebben we afgelopen week nog niet gedaan. Voor de nodige variatie leek ons dat wel leuk. De wandeling is ongeveer vier kilometer. Niet al te lang dus.

Als we aan de wandeling beginnen, schijnt het zonnetje heerlijk. Eigenlijk de eerste keer sinds we in het Zwarte Woud zijn dit jaar. De zon maakt alles een stuk aangenamer en mooier. Maar dat mag geen geheim zijn. We wandelen tussen de wijnranken door. Druiven zitten er wel aan, maar veel groter dan 2 millimeter zijn ze nog niet. Die moeten dus nog flink groeien. We genieten van de vergezichten tussen de wijnvelden.

Het meest bijzonder is nog wel dat er hier geen cache ligt. We navigeren niet met de GPS, maar volgen heel ouderwets de bordjes. En ik moet het toegeven. Dat is niet ons ding. Ik vertrouw het gewoon niet. Wat als de een of andere onverlaat een bordje heeft weggehaald? Waar lopen we dan heen? Gelukkig voor ons heeft er niemand iets vernield, en staan we na een goed uur weer bij de auto.

We dienen een flink stuk te rijden. Want een dag zonder geocache te lopen is natuurlijk wel heel erg raar. Zeker als het mooi weer is. We hebben een wandeling uitgezocht met de naam Buhlbachsee 2. Als ik die uitstippel op de kaart deze ochtend, zie ik dat het een rechte lijn is. Niet echt leuk dus. Ik kijk op de geocachingkaart en zie dat er nog een andere geocache is. Nee, niet heel voorspelbaar met de naam Buhlbachsee 1. Dat zou toch te simpel zijn. De 1 is er vanaf gelaten.

Het is een wandeling van bijna 10 kilometer. Veel foto's staan er niet bij de caches, dus we weten ook niet wat we kunnen verwachten. Het is in elk geval lekker rustig. Links horen we een riviertje kletteren. Rechts precies hetzelfde. De weg loopt langzaam, maar gestaag omhoog. Vals plat. Niets zo erg als dat. Geef mij dan maar een helling van een procentje of zeven. Dan weet je tenminste waarom je moe wordt.

De wandeling heeft slechts vier tussenpunten. De afstand tussen twee punten is dus behoorlijk. We beantwoorden de vragen één voor één. Na punt drie gaat plotseling het pad serieus omhoog. Klein nadeel is dat het geen gewoon pad is. Het pad is bezaaid met heel grof grind. En dat vinden mijn voeten niet echt grappig. De stenen zijn net te klein om er helemaal met een voet op te kunnen staan. Gevolg is, dat je schoenzool zich om de steen vouwt. Elke stap verder omhoog voel ik aan mijn voeten. En het ging allemaal zo lekker.

Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie van de eerste multi-cache uit. Deze wordt snel gevonden. We lopen naar de Buhlbachsee en genieten van hetgeen we zien. Jammer dat je er niet omheen mag lopen. We genieten even van het fraaie uitzicht en beginnen dan aan de tweede multi-cache. En dus ook aan de terugweg. Wederom maar een paar vragen.

Wie denkt dat we nu bergaf lopen.. Die heeft het bij het rechte eind. De eerste 800 meter dan. Daarna gaan we gewoon weer verder bergop. Langzaam maar gestaag. Plat en vals. We beantwoorden de vragen en al snel rekenen we ook van deze cache de eindlocatie uit. Deze laat zich wat lastiger vinden. De hint geeft aan dat de cache bij een boom, onder een steen ligt. En dat een behoorlijk eindje van het pad vandaan. We struinen erheen. Marieke vindt het iets of wat lastig worden, en besluit om een sanitaire stop te maken. Ik struin op het gemak verder. Het is immers nog maar een meter of 10. En dan verdwijnt de grond plotseling onder mijn voeten. Waar ik denk dat ik op het mos stap, is dat ook zo, maar onder het mos is niets. Enkel een grote leegte.

Het voordeel van vallen is, dat de wereld meteen stilstaat. Alles gaat langzamer en je hebt het idee dat je blijft vallen. In werkelijkheid is het amper een meter, maar genoeg om toch een redelijke smakker te maken. Ik kom er zonder kleerscheuren vanaf. Enkel mijn trots is weer een beetje gekrenkt. Ik sta op en struin verder. De cache wordt nu vlot gevonden en ik ga terug naar Marieke, die net klaar is met de sanitaire stop. Heel lang heeft mijn avontuur dus niet geduurd.

Als we terug zijn bij de auto, zien we dat deze wandeling een hoogteverschil had van 219 meter. Op een afstand van net geen 10 kilometer is dat best redelijk. We stappen in en rijden terug naar huis. Zetten een kopje koffie en gaan daar op het terras van genieten. Zoals het hoort. Morgen maar weer iets rustiger aan doen....

Curryworst mit Pommes und Salat eten bij Stövchen. Al sinds we naar het Zwarte Woud op vakantie gaan, is dat een komma in het verhaal. Al moeten we er wel bij zeggen dat het staartje van de komma ieder jaar korter wordt. De eerste keer dat we er aten kon je met twee personen voor net iets meer dan €15,- jezelf helemaal klem eten.

We begonnen dan met Flammkuchen als voorgerecht. Gevolgd door een Currywürst mit Salat. Als extra bestelden we dan een Grosses Pommes voor ons tweeën. En twee halve liters om alles weg te spoelen. En de Currywürst…. Nergens zo lekker als bij Stövchen.

Dat het elk jaar duurder wordt, dat begrijpen we. Jammer wel natuurlijk, maar logisch. Het is immers al 17 jaar geleden dat we deze Biergarten ontdekt hebben. Maar sinds vorig jaar hebben ze de overheerlijke Flammkuchen van de kaart gehaald. Onvergeeflijk in onze ogen. En waarom ze dat hebben gedaan, begrijpen we ook niet. De Flammkuchen vond namelijk een gretige aftrek.

Maar goed. Afgelopen week al gezien dat het vandaag in omgeving van Karlsruhe redelijk weer zou zijn. Afgelopen week is er een nieuwe Virtual iets buiten Karlsruhe gepubliceerd. Een wandeling van ruim 10km met iets meer dan 200 hoogtemeters. Ideaal dus voor ons.

We doen rustig aan deze ochtend en rijden dan richting Wolfsartweier. Na nog geen uur rijden, rijden we het dorpje binnen. We zoeken even naar een parkeerplaats. Als we die gevonden hebben beginnen we aan de wandeling. Voordat we bij het eerste punt zijn, gaan we eerst koffie drinken en maken we een sanitaire stop.

Op elk van de 16 punten die we tijdens deze wandeling aandoen, dienen we twee vragen te beantwoorden. Eén over de geschiedenis van het dorp en één over iets in de omgeving van het punt. De gevonden getallen dienen we bij elkaar op te tellen. Zo gezegd, zo gedaan.

Gelukkig is er een checker aanwezig en kunnen we zo onze antwoorden controleren. We vullen het antwoord in van het eerste punt. Rood. We kijken de antwoorden na, maar die zijn goed in onze ogen. Ach misschien moeten we eerst alle 16 antwoorden invullen voordat we groen krijgen denken we.

We wandelen zo heerlijk van punt naar punt en noteren de antwoorden. We tellen op dat het een hartelust is. Zo gaat het door tot punt 6. We dienen op het informatiebord een jaartal te vinden. Maar we zien het eenvoudigweg niet. Hoe vaak we de tekst ook lezen. Geen jaartal. We sturen een bericht naar de cachelegger. Wonder boven wonder antwoord die binnen een paar minuten. Hij geeft een tip waar we dienen te zoeken en vinden dan meteen het jaartal.

Inmiddels hebben we ook ontdekt dat we de getallen niet dienen op te tellen maar met elkaar te vermenigvuldigen. Onze antwoorden zijn nu groen. Op eentje na. Die blijft rood. We wagen er nog een berichtje aan, en krijgen weer snel antwoord. Het blijkt dat we alweer niet goed genoeg hebben leestekengepeuterd. Alle getallen die uit 4 cijfers bestaan dienen namelijk gestapeltelt te worden. Nu zijn alle antwoorden die we hebben groen.

Genietend wandelen we verder. Het is een afwisselende en leuke wandeling. Het weer werkt goed mee. Zo af en toe schijnt zelfs de zon. Na iets meer dan drie uur hebben we alle antwoorden gevonden en zijn ze allemaal goedgekeurd.

Het is tijd om naar Karlsruhe te gaan. Het is nog maar een kwartiertje rijden. Voor hier hebben we niets uitgestippeld. We zijn hier al zo vaak geweest, dat er niets nieuws meer te ontdekken valt. We wandelen naar de spellenwinkel waar we ieder jaar een bezoekje aan brengen. Meestal gaan we met lege handen weer naar buiten. Zo nu ook weer. Deze winkel is simpelweg te duur. We wandelen door de hoofdstraat van Karlsruhe en het valt ons op dat het in de loop van de jaren steeds meer op de Kruisstraat in Eindhoven gaat lijken. Dat is geen goed teken denken we.

Op straat is een breakdanceshow. We gaan even staan kijken en denken terug aan de breakdancers die we in San Francisco hebben gezien. De groep die hier op straat bezig is, mag qua breakdancen nog niet in de schaduw staan van de groep in San Francisco. Maar de show die ze eromheen geven is zeer vermakelijk en maakt het allemaal meer dan de moeite waard. We bezoeken nog een paar winkels. Behalve wat doosjes vitaminen vinden we niets van onze gading.

Omdat het nog te vroeg is om te gaan eten, besluiten we eerst koffie te gaan drinken. We wandelen naar een tentje waar we al vaker zijn geweest. We genieten buiten op het terras van de heerlijke koffie. Eigenlijk is het net iets te fris, maar met de jas dicht is het prima te doen. En eigenlijk ook wel lekker om buiten te zitten.

Na de koffie is het nog een kwartiertje wandelen naar Stövchen. Stiekem hopen we dat de Flammkuchen weer op het menu staat. Stiekem weten we wel beter. Als we even later het menu zitten te bekijken, blijkt dat het inderdaad ijdele hoop is. De prijzen zijn weer behoorlijk gestegen ten opzichte van vorig jaar. We bestellen hetzelfde als altijd. Als het geserveerd wordt, blijkt dat de porties wederom kleiner zijn geworden. Minder voor meer. Iets wat tegenwoordig helaas wel de standaard lijkt te zijn geworden. De smaak is echter nog hetzelfde. En dat is toch hetgeen wat telt. Na het eten is het nog iets meer dan drie kwartier rijden naar huis.

Het wandelen is me vandaag goed afgegaan. Van mijn voeten heb ik niet meer dan de gebruikelijke last gehad. Blijkbaar heeft de rust van gistermiddag me goed gedaan. Misschien zal ik wel moeten leren leven met het feit dat mijn lijf zo nu en dan een middag rust nodig heeft in plaats van dag in dag uit te wandelen van 's morgens vroeg tot laat in de middag.

Buienradar stuurt ons vandaag naar de andere kant van de berg waarop we zitten. Daar zou het redelijk zijn tot een uur of twee vanmiddag. We kijken op het kaartje met 16 multi-caches en kiezen de cache 'Rundweg Schwarzenbachtalsperre' uit. Een wandeling van een kilometer of 7 met slechts 100 hoogtemeters. Ideaal voor een voormiddag. Maar wat belangrijker is, het is een wandeling rondom een stuwmeer. Dat betekent een totaal ander landschap dan hetgeen we afgelopen week hebben gezien.

Niet dat we daarover klagen. Integendeel. We komen voor de 17e keer in deze regio, en nog steeds genieten we van de donkere bossen en de schitterende vergezichten die we geregeld voorgeschoteld krijgen. Maar zo nu en dan iets anders is toch ook niet verkeerd volgens ons.

Het toeval wil dat de andere geocache die gisteren in deze omgeving is gepubliceerd tot op heden nog niet gevonden is. Hij valt mooi in de route naar het stuwmeer. We besluiten om de spanning nog een keer aan te gaan en nemen de cache in de route op. Na een kleine 20 minuten rijden over smalle, slingerende bergwegen door de regen, arriveren we bij de parkeerplaats. Het is dezelfde parkeerplaats als die waar we vier dagen geleden stonden. Nog steeds is er een 'Zimmer frei'. Op het moment dat we willen uitstappen, begint het te sneeuwen. Natte sneeuw weliswaar, maar toch... Het is 15 mei. De ijsheiligen zijn alweer het land uit. Hoezo dan sneeuw?

We beginnen aan de niet al te lange wandeling. Op en neer is het net geen vier kilometer. Het is koud en we worden sneller nat dan we hadden verwacht. Na nog geen kilometer te hebben gewandeld, weet ik het al. Dit wordt geen wandeldag vandaag. Mijn voeten doen nu al zeer. Normaal is dat pas na een kilometer of vijf, zes. We wandelen rustig verder. De natte sneeuw houdt weer op en na een half uurtje bereiken we de skihut waar de cache verstopt is.

De spanningen beginnen weer toe te nemen. We kijken wat rond, maar zien de cache niet 1-2-3. Op het terras van de skihut staan mensen. Ze stellen wat vragen, en we beginnen een praatje met ze. Het blijken de eigenaars van de hut te zijn. We hebben het erover dat het toch wel heel laat in het jaar is dat het sneeuwt. Hij vindt het wel meevallen, en zegt dat hij ooit heeft meegemaakt dat er in mei wel 20cm sneeuw lag. Gelukkig kunnen wij ons dat niet voorstellen. Op dat moment komt er iemand anders aangewandeld.

'Geocachers?', vraagt hij. We antwoorden bevestigend. De eigenaars van de hut antwoorden ontkennend. 'De cache al gevonden?', vraagt de geocacher. Ook wij antwoorden nu ontkennend. Nog voordat we de N van Nein hebben uitgesproken, duikt de geocacher naar beneden, voelt wat en komt terug omhoog met de cache in zijn hand. Hij opent de cache en haalt een maagdelijk wit logboekje tevoorschijn dat hij vervolgens aan ons overhandigd. Op de tweede plek in het logboek, krabbel ik onze naam. De 1e plek is voor hem. Hij heeft de cache immers als eerste gevonden en niet wij. We kletsen een beetje en hij vraagt of we uit Holland komen. Meteen verbeterd hij zichzelf, en vraagt of wij uit Nederland komen. 'Ja', zeggen we, en erachteraan melden we dat het een groot verschil is tussen Nederland en Holland, terwijl we hem het logboek overhandigen.

Bij het zien van onze naam, ZaNaBoZa, zegt hij dat hij die naam vaker heeft gezien. En dat hij vaker onze logjes heeft gelezen. Dan is mijn steenkolenduits toch nog niet zo slecht. De cache wordt teruggeplaatst. De andere cacher verontschuldigt zich. Hij heeft haast en moet zijn kinderen op gaan halen bij de kleuterschool. Zijn woorden zijn nog niet koud, of hij rent hard weg.

Als we terug zijn bij de auto gaan we richting het stuwmeer. We beginnen aan de wandeling. Maar heel erg van harte gaat het allemaal niet bij mij. Mijn voeten doen behoorlijk veel pijn vandaag. Dat kun je zo ooit eens hebben. We lopen richting het eerste punt van de wandeling. Dat is aan de overkant van de stuwdam. Wat we dan zien is alles behalve iets dat we verwacht hadden.

Meteen besef ik me dat er geen woord bestaat dat het tegenovergestelde betekent van verwachtingen. Het stuwmeer is namelijk leeg. Geen druppel water. En als er iets is wat je verwacht bij een stuwmeer, dan is het wel water. De bodem is bezaaid met zwarte puntjes. Wat het is, kunnen we van bovenaf niet zien. Als we even later een stukje naar beneden kunnen wandelen, blijken het vergane boomwortels te zijn. Een bijzonder en onverwacht landschap. Maar op de een of andere manier ook heel fraai. Met uitstek dus een overtroffen onverwachting.

De wandeling is redelijk vlak en we vorderen gestaag. Dat is maar goed ook, want bij iedere stap lijkt het wel dat ik geen steunzolen maar spijkerzolen in mijn schoenen heb zitten. Maar goed, aan alles komt een eind. Zo ook aan deze wandeling. Bij het laatste gegeven punt van de wandeling rekenen we de eindcoördinaten uit. 12 is het controlegetal. En dat hebben we niet. Er zit dus ergens een fout in. We lopen alles stap voor stap na. Tot het punt waar we nu staan. Het antwoord moet uit drie cijfers bestaan en niet uit twee cijfers zoals wij hebben. Marieke heeft niet goed genoeg leestekengepeuterd. We herstellen de fout, en even later vinden we de cache.

We wandelen terug naar de auto en rijden naar Baiersbronn om wat te gaan drinken. We hebben een tentje uitgezocht dat goed gewaardeerd wordt. Als we binnenstappen is het druk. We bekijken de kaart en vinden hem vrij beperkt. Ze hebben 83 verschillende soorten thee, koffie, cappuccino en iets onuitspreekbaars wat volgens ons een soort van Latte macchiato voor moet stellen. We bestellen dat. Als het gebracht wordt, zien we al meteen dat er meer melk dan koffie in het brouwsel zit. Het smaakt niet verkeerd, maar om nu te zeggen dat het voor herhaling vatbaar is... Laten we het er maar op houden dat ook dit een overtroffen onverwachting is.

We besluiten om terug naar huis te rijden. Zo hebben mijn voeten wat meer rust. Eenmaal thuis, doen we een spelletje. Everdell Duo. Het 'gewone' Everdell kennen we al. Deze nog niet. We bekijken een uitleg en gaan het spelen. Als we nog iets minder dan een uur klaar zijn, komen we tot de conclusie dat dit toch wel een zeer leuk spel is voor twee spelers.

Heel veel staat er niet op ons verlanglijstje om te doen deze vakantie. Eigenlijk helemaal niets. Behalve lekker wandelen. We hebben 16 multi-caches afgedrukt die het afgelopen jaar in de buurt bij Oma zijn verstopt. Meer hebben we niet nodig.

Het enige dat jammer is, is het feit dat het weer niet echt meewerkt. Dat we iedere avond buienradar dienen te raadplegen waar het weer het beste is. Zo ook gisteravond weer. We bekijken de voorspellingen en kijken op de kaart welke multi-cache er in de buurt is. Het zijn er twee. We kiezen er een uit.

In de ochtend zal het nog niet geweldig zijn volgens de voorspellingen. We rommelen wat aan, en ik ga pas om 9 uur naar de bakker om broodjes te halen. Als ik binnenstap, denk ik dat alles al is uitverkocht. Midden op de dag broodjes halen. Dat is vragen om. Maar niets is minder waar. Er zijn meer medemensen die zo laat broodjes gaan halen. Ik sluit als nummer 12 aan in de rij. Een nummertje trekken is hier niet nodig. Iedereen wacht gewoon geduldig op zijn beurt.

Rond de klok van 10 uur vertrekken we. Eerst nog een andere cache. Die deze ochtend gepubliceerd is en nog door niemand is gevonden. We hebben dus een kans op een First to Find. Altijd spannend. We parkeren de auto en lopen naar het nulpunt toe. De cache wordt snel gevonden. Het logboekje wordt geopend en....

Nog maagdelijk wit. We krabbelen onze naam op het papier, samen met de datum en het tijdstip. We stappen in de auto en rijden een paar kilometer verder om de auto te parkeren en aan de multi van vandaag te beginnen. Deze draagt de zeer Duits klinkende naam Needle Gin Pfad. Het is een wandelmulti pur sang. Dat betekent eenvoudige vragen en vooral lekker wandelen en genieten van de omgeving.

En dat is precies wat we doen. Al hebben we bij 1 punt wel grote twijfels. We zijn geen leestekenpeuteraars avant la lettre, maar een beetje kennis van taal hebben we toch wel. We schrijven het antwoord maar netjes volgens de taalregels op en rekenen de woordwaarde van ons antwoord uit.

Verder verloopt de wandeling zonder problemen. Zo af en toe valt er een regenbuitje, maar eigenlijk mogen die geen naam hebben. Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie uit. Uiteindelijk vinden we de cache een kleine 45 meter verderop dan we hebben uitgerekend.

We rijden naar Achern en gaan alweer een ijsje eten bij het beste ijscafé van het Zwarte Woud. Omdat het nu toch wel echt met grote regelmaat begint te regenen, gaan we maar weer gewoon binnen zitten. We genieten van het ijs en rijden nadien naar huis.

Eenmaal daar, sturen we een berichtje naar de legger van de cache. We vragen hem om onze antwoorden te controleren. We krijgen antwoord, en de vraag waarbij we twijfels hadden, bleek niet juist te zijn beantwoord. We weten nu in elk geval dat de legger van de cache geen taalpurist is. We corrigeren het antwoord in onze notities en laten het voor wat het is. Of nee, toch niet. Eerst sturen we een berichtje met daarin de uitleg waarom zijn antwoord (of vraagstelling) fout is. En dan nu maar weer buienradar raadplegen waar we morgen gaan wandelen.

We moeten uitkijken dat het niet een traditie met komma's. Gisteravond raadpleegden we wederom buienradar om te kijken waar we vandaag heen zouden gaan. Al is dat eigenlijk niet helemaal eerlijk, want enkele dagen geleden hadden we het weer al bekeken in verschillende regio's en was er eigenlijk maar één optie om vandaag heen te gaan. Straatsburg.

Een stad die inmiddels vol zit met komma's voor ons. We gaan er ieder jaar minstens 1 dag heen. Om te geocachen en om de fraaie gebouwen te bewonderen. Het centrum hebben we al jaren geleden leeg gecachet. Sindsdien fietsen we in de stad rond. Fietsen die we hebben meegenomen vanuit huis. Dit jaar niet. De huidige auto heeft geen trekhaak. Maar al jaren zien we fietsen rijden in Straatsburg met daarop een jasbeschermer met reclame. Velhop. We hebben uitgezocht dat het huren van een fiets slechts 7 euro per dag kost. Daar kunnen we dus niet heel moeilijk over doen.

Iets wat we ook al jaren doen, is een map meenemen. In die map staan alle multi-caches die er in een straal van 3 kilometer rondom de kathedraal zijn verstopt. Let wel, alle beschrijvingen zijn vertaald naar het Nederlands. Want Frans is nu niet echt onze taal. En dat vertalen? Keurig gedaan met Google Translate. Dat levert vaak komische en kromme zinnen op. Maar na 15 jaar vond ik het tijd worden om alles in de map eens een keer na te lopen. Uiteindelijk werd het alle multi-caches opnieuw door Google Translate gooien.

Omdat dat toch behoorlijk veel werk is, bedacht ik dat gemakkelijk was om Sjet een knop te laten maken op iedere geocache pagina waarmee ik met een paar muisklikken de pagina kan vertalen en vervolgens afdrukken. Zo gezegd niet zo gedaan. Een paar avonden later kon ik de eerste omschrijving afdrukken. Een paar uurtjes later was de nieuwe map gereed om mee op vakantie te kunnen.

Als we deze ochtend de auto hebben geparkeerd, stappen we in de tram. Richting een Velhop station dat we op voorhand hebben uitgezocht. Daarvandaan begint onze route. Ik heb al een account aangemaakt. Marieke heeft het gisterenavond geprobeerd, maar dat lukte niet. De bevestigingscode werd wel verzonden maar niet ontvangen. Als we bij het station staan, probeer ik of ik met 1 account 2 fietsen kan huren. Dat lukt niet. Marieke probeert nogmaals om haar account te activeren, maar wederom blijft de code zweven tussen ergens en nergens.

We lopen weer naar de tramhalte en nemen de tram naar het centraal station. Daar zit het hoofdkantoor van Velhop. Wellicht dat ze ons daar kunnen helpen. We verwachten een groot, glimmend kantoor te vinden. Dat is helaas ver te zoeken. Wat we wel vinden is een donkere, enigszins groezelige ruimte onderin de kelder van het station. Een stuk of wat fietsen staan er. Een balie waar behoorlijk wat gereedschap op ligt. Aan de balie zit een vrouw en twee jongens. De vrouw is iemand aan het helpen. Wellicht maar goed ook, want de vrouw is al een eind richting haar pensioen. De kans dat zij Engels spreekt acht ik net zo groot als de kans dat ik Frans spreek. De jongen is dus een betere optie. Hij praat inderdaad wat Engels. Na een tijdje hebben we de code en kan Marieke haar account activeren. We bedanken de jongen en gaan naar buiten.

We besluiten om bij de McDonalds tegenover het station een kop koffie te gaan drinken en de route die we hebben uitgestippeld even opnieuw te plannen. We zitten nu immers aan de andere kant van Straatsburg dan vanwaar we eigenlijk hadden willen beginnen.

Het bestellen van de koffie gaat zoals het tegenwoordig gaat bij de Mek. Anoniem, via een zuil. We zien de optie om de taal aan te passen en kiezen voor Nederlands. We bestellen twee koffie en als we willen betalen, krijgen we op het scherm te lezen dat we het nummer van de schildersezel moeten invoeren. We glimlachen. Zelfs zo'n groot bedrijf maakt gebruik van Google Translate en de gebrekkige, soms komische vertalingen.

We beginnen te fietsen en genieten van de stad. We vinden enkele caches. Met behulp van de vertaalde omschrijvingen. Of aan de hand van foto's die we online bij de logjes vinden. Het mag de pret niet drukken. We hebben het naar onze zin, en daar draait het om. We gaan een cappuccino drinken op Place Kleber. Daarna nog even naar Philibert. Dé goedkoopste spellenwinkel die we kennen in Frankrijk. Het is ook de enige die we kennen in Frankrijk.

Als we naar buitengaan zoals we zijn binnengegaann, is het tijd om terug naar het station te fietsen. We dienen namelijk de fietsen in te leveren op hetzelfde station als waar we ze hebben opgehaald. Als we dat niet doen, kunnen we een boete verwachten. Een kwestie van de kleine lettertjes lezen. We nemen de tram terug naar de P&R en gaan weer naar Oma. Of beter gezegd. Naar huis. Straatsburg krijgt er weer een komma bij.

Gisteravond hebben we buienradar maar weer geopend. Om er zo achter te komen waar het vandaag redelijk weer zou zijn. Al snel zien we dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Iets verder naar het zuiden zijn de voorspellingen net iets beter dan dat ze hier zijn. We zoeken een wandeling uit van 9 kilometer.

Deze ochtend is het weer het vaste ritueel. Ik een beetje uitslapen tot een uur of 6. Marieke iets langer. Ondertussen een beetje aanrommelen. Douchen en naar de bakker. Een ritje met de auto van een kleine 5 minuten. Net te ver om even te lopen. En zeker de terugweg naar Oma is toch net iets té in de vroege ochtend. De bakker in het dorp ligt namelijk een goede 150 meter lager dan het huis van Oma.

Na het ontbijt en de afwas rijden we naar het alom onbekende dorpje Berghaupten. We nemen de toeristische route via Lautenbach. Dat betekent bij Oma de inrit afrijden en meteen linksaf. Een weg door het Zwarte Woud. Amper breed genoeg voor 1 auto. Door de vele bochten en de onoverzichtelijkheid is het nagenoeg onmogelijk om harder dan 35 kilometer per uur te rijden. Maar het is een schitterende weg.

Drie kwartier nadat we zijn vertrokken, parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Het gaat nagenoeg meteen bergop. Al snel gaat de jas open. Als we na een paar kilometer bij een bankje komen, besluiten we om de jas toch maar uit te doen. Het zonnetje probeert voorzichtig te schijnen. We worden er enthousiast van. We wandelen verder. Bergop. Gelukkig is het niet al te steil.

Het zonnetje houdt het niet vol, en verdwijnt weer achter de wolken. We doen de jas toch maar weer aan. We genieten van de fraaie uitzichten en de wandeling. Na iets meer dan 6 kilometer vinden we de cache. We kijken op de kaart en zien dat de auto hemelsbreed iets meer dan een kilometer verderop staat. De paden zien er niet heel kronkelig uit. We trekken de conclusie dat het onlogisch is dat de route 9 kilometer lang is. We wandelen verder en beginnen al te bedenken waar we daarna zullen gaan wandelen.

Linksaf. Verder omhoog. Dan rechts. Na een kleine 300 meter houdt het pad op. Op de kaart is een pad te zien. In werkelijkheid is er niets wat op een pad lijkt. Ik controleer mijn rugzak, maar ik heb pech. Kettingzaag vergeten. Hoe dom kan een mens zijn? We wandelen terug. Rechtsaf en verder. Weer rechtsaf. En een beetje bergop. Er zou een pad rechtsaf moeten zijn. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Wie gaat er nu wandelen zonder kettingzaag....

We wandelen verder. Weer een pad dat wel op de kaart staat, maar in de buitenlucht niet aanwezig is. Nu begrijpen we hoe men aan een totale lengte van 9 kilometer komt. Het zou fijn zijn geweest als men wat via punten in de route terug naar de auto had toegevoegd. Als we terug bij de auto zijn, hebben we net geen 10 kilometer gewandeld. We hebben genoten van een mooie wandeling.

De volgende stop wordt bij Gengenbach. We parkeren de auto een eindje van het oude centrum vandaan en wandelen naar het stadje. Eerst een Latte Macchiato drinken, en dan een korte wandeling door dit stadje waar we al vaak zijn geweest.

We rijden verder naar Offenburg en parkeren ook daar de auto buiten het centrum. We wandelen naar het centrum en doen daar de laatste drogisterijboodschappen. Ook belandt er een spel in de tas. Die hadden we nog niet genoeg. 1540 spellen, en toch was er blijkbaar nog een gat in de collectie. Goed dat we op tijd waren. Grutje zou zeggen: "Wanneer ga je het allemaal spelen?" Het antwoord? Als we oud zijn en versleten. Dat duurt dus niet meer zo lang. De versleten kant is al aardig op weg.

De weersvoorspelling voor gisteren was geweldig. Beter dan dat zal het de komende twee weken niet worden. Voor vandaag was het precies het tegenovergestelde. Veel slechter dan wat er vandaag is voorspeld, zal het de komende twee weken niet worden.

Regen, heel veel regen is het devies voor vandaag. We proberen uit te zoeken, waar het vandaag het beste weer is. We ontdekken dat er in Bühlertal vandaag tot een uur of 12 niet meer dan 1mm regen per uur valt. Zolang het nog onder de millimeter is, is het prima te wandelen. We zoeken een wandeling van iets minder dan 6 kilometer uit en gaan op pad.

We parkeren de auto en ontdekken meteen een hotel waar men volgens een groot bord nog plek heeft voor gasten. Het overbekende 'Zimmer frei' prijkt op het bord. We bekijken het hotel, en komen tot de conclusie dat een overnachting niet heel veel zal kosten. Ook lijkt het ons onwaarschijnlijk dat er ontbijt geserveerd wordt, of dat je 's avonds in de lounge iets kunt drinken. Het hotel is namelijk half ingestort en zoals het er naar uitziet, is het al enkele jaren geleden dat het gasten heeft ontvangen. Als ik 's avonds op internet zoek, lees ik dat het in 1982 zijn deuren heeft gesloten en dat er sindsdien allerlei plannen voor het gebouw zijn geweest. Geen van die plannen is ooit uitgevoerd.

We wandelen verder naar het eerste punt van de niet al te lange multi-cache. We beantwoorden de vraag en lopen verder. We komen uit bij een houtsculpturen pad. We lopen het pad en bewonderen de fraaie houtsculpturen midden in het bos. We lopen verder. Het begint te regenen. Niet veel. We worden er dan ook niet warm of koud van. Niet alle vragen zijn ons even duidelijk wat er nu precies wordt bedoeld. Even later komen we bij het hoogtepunt van de wandeling uit. Der Große Tanne. Oftewel De Grote Spar. We bekijken de boom en die is inderdaad groot. Het is geen sequoia, maar 46 meter is toch wel heel hoog voor een boom.

We wandelen verder. Het gaat bergafwaarts, en het pad is smal. Door de regen is het pad soms verraderlijk glad. Goed uitkijken dus. We beantwoorden nog enkele vragen. Ook deze zijn niet allemaal even duidelijk. We rekenen de eindlocatie van de cache uit en wandelen verder. Als we op de berekende plek zijn aangekomen, is het zoeken geblazen. We vinden niets. Zal er toch wel iets fout zijn. Dat maakt ook niets uit. De wandeling is er niet minder fraai om, en de herinnering daaraan hangt niet aan het wel of niet vinden van een geocache.

We rijden verder. We besluiten nog een korte cache te gaan lopen. We parkeren de auto bij een grilhut en besluiten eerst te lunchen. In de hut kunnen we immers droog zitten. Langzaamaan begint het harder te regenen. We besluiten om toch maar niet aan de wandeling te beginnen.

In plaats daarvan gaan we naar de Müller. De jaarlijkse drogisterijbenodigdheden dienen immers ook ingeslagen te worden. En er is geen beter moment om zoiets te doen als het regent. Als we de Müller verlaten, zijn er verschillende schappen helemaal leeg. Onze schuld. We rijden door naar Achern en gaan daar een ijsje eten bij de beste ijssalon in het Zwarte Woud. Althans in onze ogen dan. Op het terras zitten is mogelijk, maar dan hebben we waterijs. Binnen zitten dan maar. Het gebruikelijke recept. We genieten van de ijsjes. We lopen terug naar de auto. Eerst lopen we nog bij de lokale Müller binnen om te kopen waar we nog geen voldoende voorraad van hebben. Op de terugweg naar Oma, stoppen we nog even om wat boodschappen te doen. En dan is er ondanks de regen, alweer een dag omgevlogen. Als we de auto parkeren komt Iris ook net thuis. Wat jammer van het weer vandaag. We vertellen haar dat we een heerlijke dag hebben gehad, en dat het weer best meeviel.

De weersvoorspellingen voor vandaag zijn zeer goed te noemen. Het gaat pas rond 6 uur vanavond regenen. De voorspellingen voor de komende twee weken zijn minder rooskleurig. De uitgelezen kans dus om vandaag op pad te gaan voor een pittige wandeling.

We hebben nog verschillende Ortenauer Sagenrundwege wandelingen om uit te kiezen. We kiezen nummer 25 uit. Sage Benau. Ruim 14 kilometer in lengte en maar liefst 460 meter omhoog wandelen. En natuurlijk hetzelfde aantal meters ook weer omlaag.

Verstandig om meteen zo'n zware wandeling te doen? Ja hoor. Want dan weten we meteen waar we staan. En de rest van de vakantie wordt het helaas toch minder fraai weer als we de berichten mogen geloven. Dus meer dan voldoende tijd om uit te rusten.

Eerst slapen we uit deze ochtend. Voor mij is dat kwart over zes. Voor Marieke is het een uurtje later. We drinken een kop koffie en douchen. Ik ga naar de bakker. De bakker waar ik vorig jaar voor het eerst was. Ik ben benieuwd of er iets is veranderd. Gelukkig houden ze hier ook niet van het aanpassen van komma's. Het personeel is nog hetzelfde personeel als dat wat er vorig jaar werkte. Ik ga keurig als nummer 11 buiten in de rij staan. Als ik eenmaal aan de beurt ben, is er geen feest van herkenning. Ik geef mijn bestelling op en betaal. Ach denk ik, Hildegard heeft er ook jaren over gedaan om mij te herkennen en wanneer ik hier ben bedenk ik me. Misschien komt het nog ooit goed.

Na het ontbijt vertrekken we richting Walke. Een klein uurtje rijden hiervandaan. De bestemming ligt nog steeds in dezelfde gemeente als waar we zijn. Al zouden we twee weken niet buiten de gemeente mogen komen om te wandelen, dan nog is er meer dan genoeg voor ons te doen de komende jaren. Als we de auto geparkeerd hebben, gaan we op pad. Nog geen 20 minuten later gaan de jassen al uit. Het is al te warm. We genieten van de fraaie vergezichten en alles gaat, ook al gaat het stevig omhoog, voorspoedig. Ondanks dat we twee punten van de multi niet hebben kunnen vinden. Alhoewel, niet kunnen vinden is niet het juiste woord. Op 1 punt dienden we te kijken welke kleur een bankje had, maar waar we ook keken, er was in de wijde omgeving geen bankje te bekennen. Op een ander punt dienen we de waarde van een woord te bepalen. Maar, geen woord te bekennen. Toch gaan we vol goede moed verder. We beginnen weer af te dalen. Als ik op de telefoon kijk, zie ik dat we nog maar iets meer dan 100 meter omhoog hebben gelopen, terwijl we er al 6 kilometer op hebben zitten. Er komt dus nog een behoorlijke klim aan.

Als we beneden zijn, steken we de grote weg over. Al snel gaat de wandeling weer omhoog. En omhoog. En nog meer omhoog. Telkens als we een bocht naderen, denken we. We zijn er. We zijn boven. Maar als de bocht dan is geweest, blijkt dat toch niet zo te zijn. We wandelen gewoon verder naar boven. Na een tijdje denk ik dat we zo hoog zijn, dat ik Petrus hoor praten in de verte. Ik hoop dat we hem niet tegen komen. Want de behoefte om hem de hand te schudden is er nog lang niet. Gestaag wandelen we verder naar boven. Sommige vragen worden opgelost. Andere vragen niet. Meest frappant is wel het feit dat van de 15 vragen er twee over een bankje gaan en dat beide bankjes zijn verdwenen. Zou Petrus.....

Behalve de twee vragen over de bankjes zijn er vier punten meer verdwenen. De vragen over de bankjes kunnen we beredeneren door de andere bankjes die we onderweg zijn tegengekomen. Een andere vraag heeft niet heel veel opties als antwoord, en het antwoord op een andere vraag is te beredeneren doordat we weten wat de uitkomst van de formule ongeveer dient te zijn. Wellicht is dat cache-ervaring te noemen. Maar dan missen we nog enkele antwoorden. We besluiten om de hulptroepen in te schakelen, en sturen een bericht naar de laatste 7 geocachers die de cache hebben gevonden. 

Terwijl we op een bankje van het uitzicht genieten en proberen om toch iets van een zinvol coördinaat op papier te krijgen, ontvangen we een eerste bericht. Helaas kan deze cacher ons niet helpen omdat hij niets heeft genoteerd. Wel weet hij zich nog te herinneren dat de cache aan het brede pad naar beneden lag bij een wegwijzer. 

Vol goede moed gaan we op pad. Korte tijd daarna ontvangen we nog een bericht van een andere geocacher. Deze heeft wel wat antwoorden opgeschreven en heeft deze ons gestuurd. Nog voordat we deze antwoorden in de formule kunnen verwerken, reageert er nog iemand. Deze heeft alle antwoorden. Fijn. Bovendien heeft hij het rekenwerk ook al voor ons gedaan. Nog fijner.

We wandelen verder en korte tijd later staan we op het 'berekende' punt. De wegwijzer is verdwenen. De paal is weggerot en ligt troosteloos in de berm. We pakken deze op, en planten hem weer bij de boomstronk waar de cache zou moeten liggen. Een korte klauterpartij later vind ik inderdaad de cache. Blij dat ik deze heb gevonden, krabbel ik onze naam in het logboekje. Diep teleurgesteld in het feit dat de legger van de cache geen onderhoud aan de cache pleegt, wandelen we verder. Uit de logjes op het internet blijkt namelijk dat er al meer dan twee jaar problemen met de route zijn. 

We wandelen terug naar de auto en besluiten om een ijsje te gaan eten in Wolfach. Als we bij de ijssalon arriveren zien we een rij staan, die de rij bij de bakker deze ochtend doet verbleken, We laten het ijs voor wat het is, en gaan een stukje verderop een Latte Macchiato drinken. Als we die op hebben, gaan we door naar ons favoriete Egyptische restaurant in Kappelrodeck om een hapje te gaan eten. We zitten heerlijk buiten op het terras. Onder een overkapping. Dat is maar goed ook, want als we zitten te eten, dan begint het te regenen. Ik kijk op mijn horloge. Bijna 6 uur.

De deur van het motel valt keurig in het slot achter ons. Geen receptie om de sleutel in te leveren, geen handdruk, geen “prettige dag nog.” Gewoon een klik, en klaar. We stappen de auto en in en we vertrekken.

De eerste stop van de dag is Knobelspaß 2. Als we gisteren eerlijk waren over deel 1 — leuk, maar niet bijzonder — dan doet deel 2 het stukken beter. De puzzels zijn fraai uitgedacht én goed uitgewerkt.Wij zijn er ruim twee uur mee bezig, en dat voelt geen moment als te lang. Deze cache is een van de redenen waarom wij zo graag geocachen.

Daarna rijden we door naar Lorsch voor een welverdiende koffie. We kiezen een Italiaans Ijscafé uit en gaan buiten op het terras zitten. De ober lijkt het liefst onzichtbaar en verlegen te zijn. Geen flamboyante Italiaan die met zijn handen praat. Eerder iemand die hoopt dat je hem niet aanspreekt. Tja, als je dan ober wordt, dan is er toch ergens iets in je leven mislukt. We spreken hem aan en bestellen twee Latte Macchiato.

We gaan verder naar Viernheim. Tien jaar geleden bezochten we hier voor het eerst spellenwinkel Magnus Spiele. De winkel is inmiddels overgenomen door een jonge vrouw en heet nu Vanella’s Spielewelt. Als we binnenstappen lijkt er echter weinig veranderd. De indeling is vertrouwd en achter de toonbank staat dezelfde vrouw als een 10 jaar geleden. Van de nieuwe jonge eigenares is er geen spoor te bekennen. De collectie is indrukwekkend, en we zien meerdere spellen die een gat in onze verzameling zouden vullen. De prijzen zijn ook indrukwekkend en zouden een gat in onze portemonnee veroorzaken. We lopen de winkel weer uit met lege handen en de stille overtuiging dat we hier voorlopig niet meer terug zullen komen.

We rijden verder naar Heidelberg. De volgende stop op het programma. Spielwarenladen Neusser is een vaste halte op onze route, en ook dit jaar stelt de winkel ons niet teleur. Er gaat iets mee in de rugzak. Meer hoeven we er denk ik niet over te zeggen. Daarna schuiven we aan op het terras waar we elk jaar warme chocolademelk drinken. We bedenken ons dat het hier altijd mooi weer is als we komen. Misschien is het toeval. Misschien hoort het gewoon zo.

We vervolgen de weg zuidwaarts. Eerst even boodschappen in Kappelrodeck, en daarna nog een kwartiertje rijden. Rijden over een weg die we inmiddels kunnen dromen. Iedere bocht zit in ons geheugen gegrift. We rijden langs het huis waar ooit het geboortebord van Anton in de tuin stond. Zoals altijd roepen we: “Anton! Anton!” In ons hoofd horen we de bijbehorende sirene. Anton zit inmiddels op de lagere school, maar dat verandert niets. De nostalgie is er gewoon, of je het wilt of niet.

Nog drie bochten. Dan haaks linksaf en de oprit omhoog. We zijn er.

We parkeren op onze vaste plek. Nog voor we uitgestapt zijn, komt Oma al aangewandeld. Een omhelzing, een knuffel. Op de vraag hoe het met haar gaat, klinkt het vertrouwde antwoord: “Ich bin zufrieden.” Meer hoeft het ook niet te zijn.

Nog voordat we bij de voordeur zijn, komt Iris aangelopen. Een van de twee dochters. Het ritueel herhaalt zich naadloos. Een omhelzing, een knuffel. Een ritueel dat al jaren vaststaat, en er is niemand die er ook maar een komma aan wil veranderen.

Binnen is alles zoals het altijd is. Op wat kleine dingen na die je alleen opmerkt omdat je hier elk jaar komt. Terwijl we de auto aan het uitladen zijn, komt Michaela, de andere dochter, ons begroeten. Geen omhelzing, geen knuffel. Gewoon een groet. Haar ritueel. Dus zoals het hoort.

De grootste schok vinden we in de keuken: de radio is verdwenen. Het ding stoorde op vrijwel elke zender, behalve op Radio Regenbogen. Die zender hoorden we hier altijd tijdens het eten. Even zijn we stil om dat gemis.

Nu is het wachten op Sven. De kleinzoon. We weten nooit wanneer hij komt. Dat kan vandaag zijn, maar ook pas over een dag of 5. Meer dan vijftien jaar noemden wij hem Marcus, simpelweg omdat we niet beter wisten dan dat dat zijn naam was. Hij heeft er altijd keurig naar geluisterd, zonder ons ooit te corrigeren. Of hij het amusant vond of dat hij gewoon beleefd was, is iets dat we nooit zullen weten. Misschien was het wel een beetje van allebei.

We pakken alles uit. Zetten een kop koffie. Pakken een stroopwafel en gaan op het terras zitten.
Genieten van het uitzicht, een kop koffie en een stroopwafel. Zoals het hoort. Daar moet je geen komma aan veranderen.

We kijken elkaar aan en zeggen: “Wie immer.”

De regio rondom Worms wordt gekenmerkt door hooggewaardeerde geocaches. Maar liefst 11 caches die hier zijn verstopt, staan in de top 50 van meest gewaardeerde geocaches ter wereld. En dat allemaal in een straal van 5 kilometer. Eigenlijk ongelofelijk als je er over nadenkt. En uit de top 1000 zijn dat er nog eens 7 meer.

Maar zijn dat dat ook de beste en de mooiste geocaches ter wereld, zul je jezelf afvragen? Nee, zonder meer niet. Want het is heel simpel. Hoe vaker een geocache gevonden wordt, hoe meer kans dat deze heeft dat hij door iemand met een punt gewaardeerd wordt. Maar er zijn ook prachtige geocaches die slechts een paar keer per jaar gevonden worden. Eerlijker is het om te kijken naar het percentage waarderingspunten dat een geocache heeft op het aantal vondsten. Maar daar hebben wij geen lijstjes van.

Desalniettemin wil dat niet zeggen, dat de geocaches rondom Worms niet leuk zijn. Integendeel zelfs. We zijn hier al vaker geweest, en hebben inmiddels al 14 van de geocaches gevonden. Dat betekent dat er nog vier over zijn die we niet gevonden hebben. Tijd om daar iets aan te doen als we weer richting Oma gaan denken we. We boeken een motel, en kiezen een paar geocaches uit. Drie van de vier willen we dit jaar proberen te doen.

Dat betekent dat we op tijd dienen te vertrekken. Voor ons is dat geen enkel probleem. Iets na 7 uur rijden we weg. We hebben een 'strak' schema, maar dat betekent niet dat we geen tijd hebben om onderweg te stoppen. Na iets meer dan een uur rijden, is het tijd om even een kop koffie te drinken. We kiezen daarvoor een gele M uit. Daarna rijden we iets meer dan een uur om een stukje te gaan wandelen door het alleraardigste dorpje Rheinböllen. We bedenken dat we nog op tijd dienen te tanken, want in Duitsland gaan de benzineprijzen om 12 uur 's middags omhoog, om vervolgens gedurende de 24 uur die volgen weer te dalen.

Na de pitstop gaan we dan richting Worms. Of beter gezegd Bürstadt, want dat is eigenlijk het plaatsje waar de geocaches liggen. We parkeren de auto en gaan op pad. Knobelspaß 1 is de eerste cache. Al snel vinden we het eerste punt en wordt de puzzel opgelost. Zonder al te veel problemen gaan we verder. En eerlijk is eerlijk. De cache valt tegen. Leuke puzzels. Dat zonder meer, maar heel bijzonder is het niet. We hebben soortgelijke puzzels vaker gezien, en die zijn dan beter uitgewerkt of fraaier gemaakt. Maar we mogen niet vergeten dat deze tocht inmiddels meer dan 10 jaar oud is. We genieten er wel van, maar om hier nu een punt voor te geven??? Daar moeten we toch nog even over nadenken.

Als we terug zijn bij de auto, pakken we de omschrijving van de volgende geocache. Zoals gezegd, liggen de fraaie geocaches zo ongeveer opgestapeld in deze regio. Het is dan ook niet nodig om de auto te verplaatsen. We beginnen aan deze cache. 5 Uhr Tee genaamd. Deze staat niet in de top 1000. Net niet dan. We beginnen aan deze cache, en ook hier lossen we de puzzels vrij vlot op. Zo dienen we honderden meters te lopen door het bos met een beker water die tot bijna aan de rand gevuld dient te worden. Water en bekers worden verstrekt gedurende de tocht. Met het bekertje water, dienen we nadien een puzzel op te lossen. Onszelf een beetje kennende weten we dat het vragen om problemen is, om zo'n stuk te wandelen met een beker water. We drinken de inhoud van een drinkfles leeg, en gieten de inhoud van het bekertje over in de drinkfles. Dop erop en gevaar om te knoeien is geweken!

Als we ook deze cache hebben gevonden, gaan we een kopje koffie drinken. Na de koffie weer terug dezelfde richting uit. Maar dan zo ongeveer aan de overkant van de weg. We dienen een sleutel uit een boom te vissen. Deze zit verstopt in een plastic buisje dat in een boom hangt. Uiteraard hangt er niet 1 buisje in de boom, maar zijn er vier opgehangen. Een kwestie van geluk dus. Aangezien geluk met de dommen is, is het niet meer dan logisch dat wij de sleutel pas hebben nadat we het vierde buisje uit de boom gehengeld hebben. We openen de cache, krabbelen onze naam in het logboek en hangen de sleutel terug.

Het is tijd om te gaan eten. We hebben een bistro uitgezocht, maar die sluit om 18:00 uur. We dienen er dus op tijd te zijn. Aangezien alles vlot is gegaan, hebben we tijd genoeg, en maken we eerst nog een wandeling door Bürstadt. We zien een paar leuke plekjes en iets voor 17:00 uur lopen we de bistro binnen. We bestellen wat drinken en bekijken de kaart. Als we een keuze hebben gemaakt, is het wachten op de serveerster. Als die maar niet komt, wenken we haar. Als we haar vertellen wat we graag willen eten, kijkt ze heel moeilijk en zegt dat ze om 18:00 uur sluiten. Ze kijkt op haar horloge. 17:15. Haar wenkbrauwen nemen enkele vreemde vormen aan, en dan blijkt dat we minder slim zijn, dan dat we zelf dachten en ze zegt dat het nog wel moet kunnen. Met hetgeen wij bestellen, lijkt het ons dat het niet zo'n probleem hoeft te zijn. En inderdaad. Een kleine 20 minuten later staat het hoofdgerecht voor onze neus. De salade hebben we inmiddels al als voorgerecht verorberd. Nog voor de klok van zes uur, lopen we met gevulde maagjes weer naar buiten.

We rijden door naar Worms om daar op drakenjacht te gaan voor een Virtuele cache. Aangezien het geluk vandaag toch met ons is, maken we ook nog een wandeling rondom de beroemde Dom van Worms. Als we weer bij de auto zijn, rijden we richting het motel. Dat ligt op een industrieterrein. Geen receptie of iets dergelijks. Via de mail kregen we klokslag 14:59 een linkje naar een website om zo vanaf drie uur op de kamer te kunnen. Op de website staat een knop. Als je op de knop tikt, dan gaat de deur open. Althans zo staat het in de mail. Als we voor de deur staan, is het moment suprême daar. We tikken op de knop en....

We zijn toch echt niet al te slim, want de deur gaat open zonder problemen.

Het is weer tijd om richting huis te gaan. We pakken de spullen in en gaan ontbijten. Hoewel het een Frans hotel is, is er niets mis met het ontbijt. Gisteren hadden we niet meer verwacht dan een croissant en jam, Er bleken ook nog enkele andere broodjes te zijn en chocoladepasta. Vleesbeleg was iets te veel gevraagd, maar er was wel yoghurt. Niets mis mee dus. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. Alhoewel kamer een groot woord is. Een slaapruimte dekt de lading beter. Er staan twee bedden en een stoel met een tafeltje. Achter het bed is er precies voldoende ruimte om zijdelings langs af te lopen. En er is een douche en een toilet. Het is wel een vereiste dat als de één gaat douchen, de andere niet naar het toilet gaat. Of het moet zo zijn, dat degene die op het toilet zit, net zo nat wil worden als degene die onder de douche staat. De natte ruimte is namelijk niet veel groter dan 120x80cm. Ach, alles is er. Het is zuiver en het komt allemaal niet op een paar centimeter. Meer hebben we niet nodig.

Gisteren hebben we rondgewandeld door Ieper. Een stad die op elk moment herinnert aan de Eerste Wereldoorlog. Vandaag gaan we de omgeving van deze stad bekijken. Nog meer monumenten. Nog meer locaties van niet vergeten. We hebben er zin in. We checken uit bij het ontbijt, en gaan net voor de Belgische grens lunch kopen bij Lidl. Korte tijd later zien we een hele bijzondere kerk staan in het plaatsje Comines op de Frans-Belgische grens. We maken een korte stop en wat foto's en dan rijden we door naar Provinciaal Domein De Palingbeek. Een natuurgebied waar toch ook wel heel veel geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog te vinden is. We zien een monument dat bestaat uit een soort van gestileerde schedels. Voor elk oorlogsslachtoffer dat in België is gevallen in 1914-1918 één. In totaal 600.000 van die gestileerde schedels. Heel indrukwekkend. We zien mijnkraters in het park en een ander beeld waarin 600.000 dog-tags zitten. Als je dat allemaal ziet, wordt je vanzelf wel even stil om een poging te doen om het allemaal te bevatten.

We maken een korte stop bij Hill 60. Opnieuw enkele mijnkraters en een Australische bunker. Wat hier vooral opvalt is dat de Duitse en de Engelse frontlinie maar een meter of 10 van elkaar verwijderd waren. Bizar allemaal, en ook bijna niet te bevatten.

Dan gaan we door naar Hill 62. Hier is een klein museum, maar bovenal, er zijn loopgraven. Die wil ik heel graag zien. Niet te veel, want anders wordt je het al snel beu. We bekijken het museum, waar vooral de ouderwetse viewmasters indruk op ons maken, en dan gaan we naar buiten. De loopgraven in. Er zijn reviews die commentaar leveren dat de loopgraven hier nep zijn. Het zal best, maar waar zou je loopgraven kunnen vinden van meer dan 100 jaar oud, die nog in originele staat zijn. Volgens mij nergens. Bovendien gaat het wandelen door de loopgraven meer om het beleven van de geschiedenis om zo te kunnen bevatten wat er gebeurd is, dan om 100% zeker te weten dat de loopgraven hier 112 jaar geleden zijn uitgegraven. Echt of niet. Wij vinden het indrukwekkend. En helemaal als er ook nog eens een tunnel blijkt te zijn waarbij je gebukt door het water moet lopen. Ons hoor je niet klagen. Integendeel.

De volgende stop is het Anzac kerkhof. Dat ligt midden in de bossen. We wandelen erheen, en zien onderweg een bunker. We maken wat foto's en gaan weer terug richting de auto. Als we daar bijna zijn, zien we een bordje staan.

Brothers in Arms memorial. 50 meter rechtdoor. Ik denk meteen aan het geweldige nummer van Dire Straits met de gelijknamige titel. Meteen gaat het door mijn hoofd. Honderden keren heb ik het 7 minuten durende nummer gehoord, en nog altijd vind ik dat het wel langer had mogen zijn. Als we de 50 meter hebben gelopen, dan blijkt het nummer van Dire Straits ook daadwerkelijk de inspiratiebron van dit enorme gedenkteken te zijn. De afmetingen doen Amerikaans aan. De eenvoud ook. De tekst van het nummer. De afmetingen en de eenvoud zorgen ervoor dat we zeer diep onder de indruk zijn van deze plek.

Dan is het tijd om naar Tyne Cot Cemetary te gaan. Het grootste militair kerkhof van de Gemenebest Naties ter wereld. Bijna 12.000 militairen liggen hier begraven. Ruim 8.300 daarvan zijn er tot op de dag van vandaag niet geïdentificeerd. De blik op de enorme hoeveelheid grafzerken is niet te bevatten.

We gaan een kopje koffie drinken vlak bij het New Zealand Memorial. Een eenvoudig stuk plaatsnijwerk, maar daarom niet minder indrukwekkend. Het wordt al laat, en ons plan om thuis te dineren, gaat niet lukken. We reserveren een tafel bij Wielercafé Welkom in Herentals. Dat is nog twee uur rijden van de plek waar we zijn.

We maken nog een korte stop bij The Brooding Soldier. Ook een indrukwekkend monument. Op de één of andere manier, straalt dit enorme beeld verdriet uit.

Als we in het wielercafé zitten, zijn we net op tijd om de laatste kilometers van Parijs - Roubaix te zien. We sluiten deze korte reis af zoals die is begonnen. Met wielrennen. De laatste drie kilometer voor de vrouwen. Heel het café is in spanning. Marianne Vos wint net niet. Of toch wel? Een fotofinish Het scheelt maar een paar centimeter of ze had gewonnen.

Onbewust denk ik aan het monument Brothers in Arms. Als het een paar centimeter had gescheeld, dan hadden velen er niet met hun strijdbroeders in de armen hoeven te zitten.

We kunnen redelijk uitslapen deze ochtend. Na het ontbijt gaan we richting Ieper, het hoofddoel van deze korte reis. We gaan broodjes halen voor de lunch en parkeren de auto op de P&R. Het is er nog niet heel druk. Een stuk of wat auto’s en enkele campers. We lopen richting het centrum en zien een bordje staan. Route 42. Zin van het leven.

Nu weten we wel dat Ieper geen stad van Hosanna en Hiep Hiep Hoera is, maar dit is toch ook wel meteen heel erg zwaar. En toch. Het knaagt. We zijn nieuwsgierig. We volgen en al snel staan we op een oorlogskerkhof. Uiteindelijk komen we allemaal daar terecht, maar of dat de zin van het leven is? We denken van niet en gaan verder met de route die we hebben uitgestippeld. Al snel zien we een bord dat precies aangeeft waar we allemaal heengaan.


We lopen over de stadswallen en het is heerlijk rustig. Muren om een oude stad, die er alle vele eeuwen staan. Muren die een stad hebben beschermd tegen meer leed dan dat er is gebeurd. Muren die vele levens zin hebben gegeven. We zijn er stil van. We dalen de stadswallen af en lopen de stad in. Op zoek naar iemand die ons de weg kan wijzen. Al snel denken we dat dat heel lastig zal worden in een stad als deze. Want hier spreekt men de taal die is gedicteerd door ‘de economie van het niet vergeten’. Alles in deze stad staat in het teken van ‘De Grote Oorlog’ zoals WWI werd genoemd tot het uitbreken van WWII. Hier denkt men alleen maar aan het niet vergeten. Want zoveel is ons wel duidelijk. Als men vergeet, dan heeft deze plaats geen bestaansrecht meer. Maar of niet vergeten het doel van Route 42 is? Ik hoop het eerlijk gezegd niet, want dan heb ik namelijk een zinloos bestaan.

We wandelen de stad uit. Richting De Bib. Daar ligt een cache verstopt. Als we binnen zijn, zien we een grote collectie met bordspellen. We slenteren erlangs en bedenken dat het merendeel ook bij ons in de kast staat. Zinloos dus om hier te slenteren. We zoeken de cache, maken een sanitaire stop en gaan verder met de route.

Eerlijk gezegd weten we niet of we überhaupt wel Route 42 aan het volgen zijn. Bordjes zien we niet, en geen hond die ons de weg kan wijzen. We lopen onder de Menenpoort door. Talloze namen staan er op de muren van deze stadspoort. En tussen al deze zinloosheid gaan wij op zoek naar Route 42. We wandelen een stukje de stad in. Op zoek naar het standaardsouvenir voor ons. Een speldje. Een herinnering. Het liefst zo klein mogelijk, want ook een klein stukje metaal kan grote herinneringen oproepen.

We vinden niets. Althans niet iets wat ons qua prijs aanstaat. We kopen een munt. Iets wat we wel vaker doen als we enkel speldjes kunnen vinden die we te duur vinden. Ali heeft ons jaren geleden geholpen aan pinnetjes die we ergens op kunnen lijmen, zodat we dan toch een speldje hebben. Want uiteindelijk gaat het ons om die herinnering, en niet om het speldje. We wandelen weer naar de stadswallen. Eten een broodje op een bankje. Het weer is nog heerlijk. We hebben een jas aan, maar daaronder enkel een T-Shirt.

We zoeken verder naar Route 42. Weer de stad in. Over de markt, langs de Lakenhal. Op zoek naar een Iers kruis. Want ook de Ieren dienen herinnerd te worden. We wandelen en we wandelen. We drinken nog een kop koffie. En zien het steeds drukker worden in de stad. Dit weekend is er namelijk ook nog een circusfestival. Veel straattheater beloofd alleen maar extra drukte. We wandelen en genieten. Ondanks de treurnis die overal in deze stad voelbaar is. Treurnis die je onbewust, bewust maakt van alle ellende die hier heeft plaatsgevonden. Ellende die er eigenlijk voor zorgt dat levensvragen er eigenlijk niet toe doen.

En toch zoeken we verder naar Route 42. Want we zijn nieuwsgierig. We zoeken een cache. Vinden die niet. Wandelen verder. We hebben nog veel tijd over voordat het etenstijd is. We kijken op de kaart, en zien een wandeling met caches rondom een meer liggen.

We zijn er zeker van dat we daar Route 42 niet zullen vinden, maar het is een lus rondom een groot water. Altijd mooi, en ook een manier om even te vergeten wat we niet mogen vergeten. De caches zijn niet ons ding. We willen genieten van de natuur, en besluiten om een seconde of 42 te zoeken naar een cache voordat we verder wandelen. We genieten van de natuur en gaan terug de stad in. Een hapje eten. Vlaamse frieten, want dat hoort er natuurlijk wel bij als je een paar daagjes in het Vlaamse land bent. We hebben nog tijd genoeg. Het is nog geen half zeven en om acht uur is pas The Last Post onder de Menenpoort.

Iets dat je gezien moet hebben. Of toch niet? We kijken waar we het beste kunnen gaan staan, en komen tot de conclusie dat als je iets wilt zien dat je er uiterlijk om 19:00 uur dient te staan. En het heerlijke weer van deze middag is inmiddels ingeruild voor een ijzig koude wind. We bekijken wat foto’s op internet en zien dat het er eigenlijk altijd druk is. Aangezien grote druktes allesbehalve ons ding is, beginnen we nu toch wel heel erg te twijfelen. Marieke belt met het thuisfront en krijgt te horen dat het vaak een dringen van jewelste is.

Niets geen vriendelijk die ons een plekje oplevert net zoals gisteren. En als er iets is waar we beiden absoluut geen zin in hebben, dan is het om een uur kou te lijden om vervolgens niets meer te kunnen zien. We besluiten om The Last Post aan ons voorbij te laten gaan. We gaan op pad naar site John McCrae. De plek waar de Canadese legerarts John McCrae het wereldberoemde gedicht ‘In Flanders Fields’ schreef. Eerlijk gezegd. We kennen het verder niet. We lezen het, en zijn er stil van. We lopen over het kerkhof waar honderden kruizen staan, waar evenveel soldaten onder liggen die in ‘De Grote Oorlog’ zijn gesneuveld. Op één kruis staat de naam J. McCrae. Een andere militair dan de dichter, maar het maakt wel dat het allemaal nog beter binnendringt. We lopen terug naar de auto en denk na over de wandelroute van vandaag. Ik kom tot de conclusie dat we Route 42 allemaal lopen. Elke dag verder en verder. En op het moment dat we het antwoord weten, dan zijn we aan het eind van de route en kunnen we het niemand vertellen. We kunnen dan enkel nog hopen dat we zelf voor een ander behoren in de categorie van het niet vergeten.

We willen deze ochtend op tijd vertrekken, dus gaat de wekker op de normale tijd. Oudenaarde wacht op ons. Niet dat we dat wisten, want we hebben er nog nooit eerder aan het stadje gedacht. We hebben een wandeling van ongeveer 10 kilometer uitgestippeld. En toch. Anders dan anders. Niet zo heel gedetailleerd. Zo weten we niet waar we koffie kunnen drinken. Op zich is dat wel heel bijzonder. Ook over Oudenaarde hebben we niet veel uitgezocht. Goed, men noemt het 'Het centrum van de Ronde van Vlaanderen'. Mooi, is alles wat we kunnen denken. We hebben een foto van het fraaie stadhuis voorbij zien komen. Er is een begijnhof, en enkele kilometers buiten de stad ligt een abdij. Voor ons meer dan voldoende om Oudenaarde niet langer op ons te laten wachten.

De verwachting is dat het wel druk zal zijn. Met name rondom Antwerpen. Niets is minder waar. We rijden zonder problemen naar Oudenaarde. Binnen twee uur na vertrek arriveren we op de parkeerplaats. Die hebben we wel uitgezocht, want we zijn fan van gratis parkeren. Het is druk op de parkeerplaats. Een vrouw wil oversteken. We laten haar voor. Ze roept naar ons, dat ze juist weggaat. We parkeren onze auto op de leegte die zij achterlaat. We kijken verder op de parkeerplaats en zien dat er geen enkele plek meer vrij is. Zo zie je maar. Vriendelijkheid loont nog steeds.

We beginnen de wandeling bij het museum van de Ronde van Vlaanderen. Het is nog gesloten. We zijn te vroeg. We besluiten om eerst koffie te gaan drinken. We zoeken op waar we dat kunnen, en vinden een plek die om 9 uur opengaat. Zijn we wel mooi op tijd. We genieten van de koffie en wandelen verder. Van cache naar cache. Al snel blijkt dat het niet onze cachedag is vandaag. Verschillende caches kunnen we simpelweg niet vinden. We lopen over de markt naar het stadhuis dat er al eeuwen staat en waarschijnlijk nog eeuwen zal staan. Maar het is kermis en hierdoor kunnen we het gebouw niet in zijn volle glorie bewonderen. Jammer, maar helaas. Ervoor terugkomen zullen we niet doen. We lopen verder richting de abdij. De stad uit. Langs het kanaal. Een reiger schrikt en vliegt weg. In de verte zien we de toren van de abdij. Althans, dat denken we. Als we dichterbij komen, blijkt dat er helemaal geen abdij meer is. Enkel nog wat restanten van de oude muren van de abdij. We genieten er niet minder om. Zeker omdat vandaag het weer ook nog eens meewerkt. We zien een picknickbankje en besluiten om een boterham te eten. We moeten wel stilzitten, want de tafel is behoorlijk gammel. Na de lunch wandelen we terug richting de stad. Tijd voor een kopje koffie. Na de koffie hengelen we nog een cache tevoorschijn, en dan is het tijd om op pad te gaan naar de drie iconische scherprechters die deze regio rijk is.

De eerste scherprechter is de Koppenberg. We zijn er niet bang voor. Zeker niet omdat we toch geen fiets bij ons hebben. We parkeren de auto en wandelen omhoog over de bekende kasseien. Een pittige klim is het wel. Chapeau voor degenen die menen hier als een zotte omhoog te moeten fietsen. We maken wat foto's en gaan door naar de tweede scherprechter. De Paterberg. We parkeren de auto bovenaan en genieten van het uitzicht. En van de tekeningen op de weg die er nog gewoon staan. Het is namelijk pas 5 dagen geleden dat hier die zottekoppen rondtoerden. Namen die we wel kennen. Van der Poel, Pogacar. Noem ze maar op. We wandelen de Patersberg af en genieten van de rust die hier nu heerst. Af en toe een eenzame fietser. Maar dat is het wel.

Als we terug omhoog zijn gewandeld gaan we door naar de Oude Kwaremont. We parkeren de auto op het plein en gaan op weg. Als we een foto maken op de plaats waar het van ons wordt verlangd, moeten we even slikken. In de grond ligt een steen. Erop staat de naam Patrick Coyle. Eronder de datum 2 april 2016. We kennen de naam niet, dus zoeken we hem op. Patrick Coyle overleed op deze plek op 2 april 2016 tijdens de amateurtocht van de Ronde van Vlaanderen. Hij kreeg een hartaanval en viel van zijn fiets. 25 meter voor de top van de Oude Kwaremont, de derde scherprechter. Heel even weet die ons toch klein te krijgen. Dan wandelen we verder. Op naar de volgende cache die we niet kunnen vinden.

Als we weer bij de auto zijn, gaan we op naar de volgende stop. Alles in deze omgeving ademt wielrennen uit. Niet dat we dat een geweldige sport vinden, maar toch heeft het wel iets. We parkeren bij het monument voor Karel Van Wijnendaele, de vroegere organisator van de Ronde van Vlaanderen. We maken ook nog een korte stop bij een ander wielermonument.

Het is tijd om te gaan eten. Net voor de Franse grens. Kunnen we tenminste gewoon in het Nederlands bestellen. Dat gaat nu eenmaal iets gemakkelijker dan in het Frans. Na het eten rijden we ergens de grens over. Waar precies weten we niet, maar plotseling zijn de kentekenplaten van de auto's niet meer wit met rood. We zijn dus in Frankrijk. We rijden door naar het plaatsje Ronk, niet al te ver van Roubaix (juist van die andere wielerklassieker). Nog nooit van gehoord? Dat is niet erg. Wij ook niet. De hotelkamer is klein. Maar alles is er. Meer hebben we niet nodig om over een paar uurtjes lekker te gaan Ronken.

We beginnen de wandeling bij het museum van de Ronde van Vlaanderen. Het is nog gesloten. We zijn te vroeg. We besluiten om eerst koffie te gaan drinken. We zoeken op waar we dat kunnen, en vinden een plek die om 9 uur opengaat. Zijn we wel mooi op tijd. We genieten van de koffie en wandelen verder. Van cache naar cache. Al snel blijkt dat het niet onze cachedag is vandaag. Verschillende caches kunnen we simpelweg niet vinden. We lopen over de markt naar het stadhuis dat er al eeuwen staat en waarschijnlijk nog eeuwen zal staan. Maar het is kermis en hierdoor kunnen we het gebouw niet in zijn volle glorie bewonderen. Jammer, maar helaas. Ervoor terugkomen zullen we niet doen. We lopen verder richting de abdij. De stad uit. Langs het kanaal. Een reiger schrikt en vliegt weg. In de verte zien we de toren van de abdij. Althans, dat denken we. Als we dichterbij komen, blijkt dat er helemaal geen abdij meer is. Enkel nog wat restanten van de oude muren van de abdij. We genieten er niet minder om. Zeker omdat vandaag het weer ook nog eens meewerkt. We zien een picknickbankje en besluiten om een boterham te eten. We moeten wel stilzitten, want de tafel is behoorlijk gammel. Na de lunch wandelen we terug richting de stad. Tijd voor een kopje koffie. Na de koffie hengelen we nog een cache tevoorschijn, en dan is het tijd om op pad te gaan naar de drie iconische scherprechters die deze regio rijk is.

De eerste scherprechter is de Koppenberg. We zijn er niet bang voor. Zeker niet omdat we toch geen fiets bij ons hebben. We parkeren de auto en wandelen omhoog over de bekende kasseien. Een pittige klim is het wel. Chapeau voor degenen die menen hier als een zotte omhoog te moeten fietsen. We maken wat foto's en gaan door naar de tweede scherprechter. De Paterberg. We parkeren de auto bovenaan en genieten van het uitzicht. En van de tekeningen op de weg die er nog gewoon staan. Het is namelijk pas 5 dagen geleden dat hier die zottekoppen rondtoerden. Namen die we wel kennen. Van der Poel, Pogacar. Noem ze maar op. We wandelen de Patersberg af en genieten van de rust die hier nu heerst. Af en toe een eenzame fietser. Maar dat is het wel.

Als we terug omhoog zijn gewandeld gaan we door naar de Oude Kwaremont. We parkeren de auto op het plein en gaan op weg. Als we een foto maken op de plaats waar het van ons wordt verlangt, moeten we even slikken. In de grond ligt een steen. Erop staat de naam Patrick Coyle. Eronder de datum 2 april 2016. We kennen de naam niet, dus zoeken we hem op. Patrick Coyle overleed op deze plek op 2 april 2016 tijdens de amateurtocht van de Ronde van Vlaanderen. Hij kreeg een hartaanval en viel van zijn fiets. 25 meter voor de top van de Oude Kwaremont, de derde scherprechter. Heel even weet die ons toch klein te krijgen. Dan wandelen we verder. Op naar de volgende cache die we niet kunnen vinden.

Als we weer bij de auto zijn, gaan we op naar de volgende stop. Alles in deze omgeving ademt wielrennen uit. Niet dat we dat een geweldige sport vinden, maar toch heeft het wel iets. We parkeren bij het monument voor Karel Van Wijnendaele, de vroegere organisator van de Ronde van Vlaanderen. We maken ook nog een korte stop bij een ander wielermonument.

Het is tijd om te gaan eten. Net voor de Franse grens. Kunnen we tenminste gewoon in het Nederlands bestellen. Dat gaat nu eenmaal iets gemakkelijker dan in het Frans. Na het eten rijden we ergens de grens over. Waar precies weten we niet, maar plotseling zijn de kentekenplaten van de auto's niet meer wit met rood. We zijn dus in Frankrijk. We rijden door naar het plaatsje Ronk, niet al te ver van Roubaix (jusit van die andere wielerklassieker). Nog nooit van gehoord? Dat is niet erg. Wij ook niet. De hotelkamer is klein. Maar alles is er. Meer hebben we niet nodig om over een paar uurtjes lekker te gaan Ronken.

Deze ochtend checken we uit in het hotel in Sluis. Vlakbij het meest westelijke puntje van Nederland. Uiteraard bezoeken we dat even, en nadien gaan we richting Knokke-Heist. We hebben niet echt een route uitgestippeld voor vandaag. Het belangrijkste doel van vandaag is een webcamcache. Op heel de wereld zijn op dit moment nog maar 176 van dit type geocaches, dus als je er een kunt vinden, is dat behoorlijk uniek. De meeste in een straal van een uurtje of vier rijden van huis hebben we al gedaan, behalve deze in Knokke-Heist. Hoog tijd om daar iets aan te doen dus.

Ik selecteer de cache in de navigatie en we gaan op pad. We parkeren de auto en dienen nog ruim twee kilometer te wandelen voordat we er zijn. Geen punt. Het is koud, maar verder is het heerlijk weer. Na een tijdje lopen we het strand op, en ik zoek de webcam op. Op het beeld zie ik strandbedden staan, maar in de wijde omgeving van waar wij op het strand staan, zijn die in geen velden of wegen te bekennen. Ik kijk nog een keer op de GPSr en zie plotseling dat ik de verkeerde cache heb geselecteerd. Wij zijn naar een Virtual gewandeld. Ook leuk, dus die loggen we ook maar meteen even. Ik kijk waar de webcam dan wel is, en kom tot de ontdekking dat we daarvoor nog 5 kilometer dienen te wandelen. Op zich niet erg, maar zo lang mogen we niet parkeren.

We gaan dus terug naar de auto, en zoeken een andere parkeerplaats waar we langer mogen staan. Als we die hebben gevonden, beginnen we te wandelen. Over de boulevard. Ik kan niet zeggen dat we daar overheen flaneren, want de wind zorgt ervoor dat het ijs en ijskoud is. Op het strand is nagenoeg niemand. Het is koud en verlaten. We maken een strandwandeling en komen bij een strandtentje uit. Hier staan wel strandbedden. We maken de webcamfoto en besluiten om nog verder te wandelen. We struinen door de straten en vinden onderweg verschillende caches. We maken een stop om een kop cappuccino te drinken bij Bob.

We wandelen verder en bedenken dat het stilletjes aan tijd wordt om richting huis te rijden. Want de berichten die we uit Nederland horen, geven aan dat het op de weg een behoorlijke puinhoop is door de enorme hoeveelheid sneeuw die er is gevallen. We hebben de afgelopen dagen enkel een heel dun vliesje sneeuw gezien, maar dat was al verdwenen op het moment dat je moest niezen. Als we de navigatie instellen, zien we dat het bijna drie uur rijden is naar huis. Zou het dan toch zo'n puinhoop zijn op de weg vragen we ons af. We rijden weg en besluiten om in Schoten (iets ten oosten van Antwerpen) even te gaan tanken. Als we daar zijn, hebben we nog geen sneeuw gezien en gaat het eigenlijk vrij vlot. We besluiten om toch maar iets te drinken, en belanden in een bruin café. Er hangen een stuk of 6 jongeren op de stoelen. Aan de bar zit een oudere man, die er waarschijnlijk altijd zit. We worden welkom geheten door een uiterst vriendelijke barman. Het damestoilet is boven zegt hij tegen Marieke. En het herentoilet? Ach, gebruik ook maar het damestoilet wordt er tegen mij gezegd. Want anders moet ik over de jongelui heen klimmen.

We rijden verder en als we bij Turnhout zijn, zien we de eerste sneeuw. Van een dun laagje langs de snelweg zien we het steeds dikker en dikker worden. Maar vertraging hebben we niet. Dat is natuurlijk alleen maar fijn. Als we onze straat inrijden, zien we dat er toch een behoorlijk pak is gevallen. We pakken uit, en kunnen terugkijken op een mooie 9 dagen waarin we 6 steden hebben bezocht.

We zitten wat later aan het ontbijt vandaag dan we gewend zijn. In het weekend kunnen we hier pas om 8:00 uur ontbijten. En eigenlijk pas om 8:30 uur of later. Want mondjesmaat wordt het ontbijt aangevuld. Eerst met kaas, veel later met vleeswaren en nog veel later met pancakes en suikerbrood. Er is nog genoeg keuze, daar niet van, maar een beetje vreemd is het wel. Maar ach, rond 8:30 uur gaan we op pad. Een klein uurtje ligt Gent af van ons hotel. We parkeren de auto op de vooraf uitgezochte P&R. De parkeerplaats is verstopt onder een dun wit laagje sneeuw. Oei, dat belooft niet veel goeds, we gaan het meemaken. We nemen de bus naar het beginpunt van onze wandeling voor vandaag. Nadat we op de goede plek uitgestapt zijn, zie ik tot mijn opluchting dat hier het laagje sneeuw als sneeuw voor de zon verdwenen is. Gelukkig maar. Ik kan alvast verklappen dat we op een paar vlokken natte sneeuw geen witte rommel uit de lucht hebben zien vallen. Koud is het wel, maar dat mag de pret niet drukken.

Als snel merken we dat Gent mooi is, maar nog niet in de buurt komt van Brugge. Niet van de imposante gebouwen en ook niet van de fantastisch leuke caches. Hier hebben ze jammer genoeg geen Memling serie, maar wel een erg leuk in elkaar gezette multicache. We kunnen ons van Gent nog minder herinneren dan van Brugge, dus alles is wel nieuw vandaag. Bijkomend voordeel van Gent is, dat het veel minder druk en minder toeristisch is dan Brugge. Het loopt toch een stuk aangenamer als er geen mensen voor je voeten lopen.

De tijd gaat zoals gewoonlijk vlotjes voorbij. We genieten van de mooie gebouwen, bezoeken af en toe een kerk. (Zodat we weer even opgewarmd zijn) en warmen ons af en toe nog eens extra op door onszelf te trakteren op een warme latte machiato. En zo vloog de dag voorbij en was het weer tijd om een hapje te eten. En niet zoals de afgelopen dagen een drie gangenmenu, maar gewoon een simpele pasta en een heel klein ijsje na. En dat kan ons zeker zo goed bekoren. De pasta was nog lekkerder dan het luxe hoofdgerecht van gisteren. Moe maar voldaan lopen we weer op ons gemakje naar de bushalte. We staan nog maar net of de juiste bus komt er al aan en brengt ons in een vloek en een zucht weer naar de parkeerplaats. Een uurtje later arriveren we weer bij het hotel en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Als we eind oktober de stedentrip voor Brugge beginnen te plannen, valt onze oog op een cacheserie met de naam Marieke en de Waterduivel. Deze dient natuurlijk gedaan te worden. Met deze serie beginnen we de wandelroute in te plannen. In Brugge zijn echter zoveel geocaches geplaatst dat de route al snel te lang wordt om op één dag te lopen en alle caches te bezoeken. We korten de route dus maar een heel stuk in.

Van het hotel naar de P&R is het net iets meer dan een kwartier rijden. Nadat we de auto geparkeerd hebben, beginnen we aan de wandeling. We krijgen foto's vanuit Noord-Brabant dat de grond daar bedekt is met een laag sneeuw. Hebben wij even geluk. Bij ons is het heerlijk weer. Een nagenoeg blauwe lucht en een aangename 5 graden. Enkel het windje dat er soms waait, maakt dat het koud aanvoelt.

De wandeling begint aan de rand van het centrum van Brugge. We wandelen over verschillende kades en komen nauwelijks mensen tegen. We vinden verschillende geocaches. De ene nog fraaier dan de andere. We kunnen niet anders zeggen, dan dat Brugge een klein paradijsje is voor geocachers.

Als we enkele uren later in het centrum lopen, is het wel degelijk druk. Als men het over toeristisch heeft, dan is dit het wel. We zijn blij als we even later het hart van het centrum weer uitlopen. De rust in. We genieten volop. Voor we het weten, begint het al donker te worden en dienen we terug te lopen naar de parkeerplaats.

Voor vandaag staan er ruim 200 kilometers op de planning. Tijd genoeg dus om ook nog andere dingen te doen. Nadat we op de koffie zijn geweest in Oirschot, rijden we verder richting het westen. Het is ook vandaag niet druk op de weg. De eerste geplande stop is in het dorpje Schoten, net iets voor Antwerpen. Maar eerst maken we nog een extra tussenstop om de auto van wat voeding te voorzien. Door de accijnsverhoging van 5,5 cent per liter die vandaag is ingegaan, was de prijs op de hoek deze ochtend €1,979 per liter. We zien een benzinepomp waar we slechts €1,385 per liter hoeven te betalen. Op een volle tank scheelt ons dat toch bijna €30,-

We rijden verder en parkeren op een plein in Schoten. Wie zien een fraaie fontein met de beeltenis van Tijl Uilenspiegel, maar we worden ook aangenaam verrast door 42 zuilen, met daarop in totaal 168 spreekwoorden uitgehouwen in steen. Ondanks dat de wind het ijzig koud maakt, proberen we ze te herkennen. Sommigen lukken er, maar velen behoren toch echt tot de Vlaamse woordenschat en zijn ons onbekend.

De volgende stop is Sint-Niklaas. We hebben wel vaker van dit plaatsje gehoord, maar er eigenlijk nooit iets van gezien. We parkeren de auto en lunchen even. In de auto in plaats van op een bankje, want de wind is nog steeds snijdend kou. We gaan een stuk wandelen en komen uit op het marktplein. Hier worden we alweer aangenaam verrast. Op het enorme plein zien we een schitterend stadshuis en een enorm beeld van de allemansvriend, beter bekend als Sinterklaas. We gaan een kop warme chocolademelk Cécémel met slagroom drinken. Terwijl we dat zitten te doen, besluiten we dat we hier in het voorjaar een keer terug moeten komen. Behalve het fraaie marktplein, moeten er hier namelijk ook vele fraaie Art Deco gebouwen te bewonderen zijn. Wellicht meer dan de moeite waard om op het gemak te bekijken.

We rijden verder richting het dorpje Damme. Onderweg maken we nog twee korte stops om evenzoveel Virtuals te loggen. Het is lang geleden dat we in Damme zijn geweest en heel veel kunnen we ons er niet van herinneren. We wandelen wat rond en genieten van dit mooie dorpje. We zijn graag op pad in Duitsland, maar België is toch ook zeker zeer fraai.

Toch rijden we iets verder naar het noorden om daar de grens over te gaan. Het door ons uitgezochte hotel voor de komende dagen staat namelijk gewoon in Nederland. 1 kilometer over de grens met België. Hoewel ook voor hotelovernachtingen per vandaag de BTW is verhoogd, was dit toch veel goedkoper dan een vergelijkbaar hotel in België. Tja, dan zijn en blijven we toch Nederlanders.

We hebben drie stedentrips achter de rug deze week. Er staan er nog drie op de planning de komende dagen. Echter dienen we wel een eindje te rijden om bij het volgende hotel te komen. 539 kilometer maar liefst. Een heuse reisdag dus. Iedereen die ons een klein beetje kent, weet dat we de, voor ons, gouden regel hebben, dat we op een reisdag maximaal 500 kilometer rijden. Want we willen onderweg nog wel het een en ander zien, en een stuk wandelen.

539 kilometer is meer dan 500, dus de afstand is te groot om op één dag te rijden. Een regel is een regel. Het is óf zwart, óf wit. En niet zwart-wit.

Er dient dus een extra overnachting te worden ingepland. Het is eind oktober als we deze reis beginnen te plannen. We bekijken de kaart en zien dat de meest gunstige route ons langs Eindhoven stuurt. Hotel ZaNaBoZa is altijd beschikbaar voor ons tweetjes, dus een reservering maken is niet nodig.

Deze ochtend laten we het hotel in Bremen achter ons en we gaan op pad richting het zuiden. We besluiten om iets ten oosten van Münster een wandeling te gaan maken naar een kapel. Eerst stoppen we in Havixbeck om iets te gaan drinken en een sanitaire stop te gaan maken. Na de koffie rijden we een klein stukje verder en parkeren de auto. We wandelen richting de kapel en genieten van het uitzicht onderweg. Bij de kapel loggen we voor de 900e keer een Virtual Cache. We wandelen verder en als we weer bij de auto zijn, rijden we verder. De volgende stop is bij Gelsenkirchen. Even tanken, want de benzine in Duitsland is nu eenmaal goedkoper dan in Nederland. We lopen ook even bij Aldi binnen. Eergisteren hadden we bij Aldi een leuk spel in de aanbieding gezien. Maar dat was 's ochtends en we hadden geen goesting om de hele dag met een spel in de rugzak door Bremen te wandelen. 's Avonds zijn we simpelweg vergeten om weer naar Aldi te gaan. Maar hier zit naast de benzinepomp een Aldi. Even later lopen we met twee spellen naar buiten en gaan bij de buren een chocomel en een Marcha Latte te drinken. Ik vind het er niet uitzien, maar Marieke vindt het niet verkeerd. Prima dus.

We rijden verder en doen wat boodschappen in Venlo. We dienen deze avond zelf voor ons eten te zorgen. We wassen ook meteen even de auto bij de lokale Washin7. De auto ziet er niet meer uit en zo is een abonnement toch wel heel handig. De volgende stop is in Asten, waar we nog een rondje gaan wandelen. Tegen de avond zijn we weer thuis, en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag en een voorspoedige eerste etappe op weg naar de volgende stedentrip deze reis.

Vandaag staat weer een andere stad op het programma. Bremerhaven om precies te zijn. Eerlijk gezegd kennen we niemand die deze stad ooit heeft bezocht. Ook de reisgids die we hebben van de deelstaat Bremen geeft niet heel veel informatie over deze stad. Zelfs online valt er niet heel erg veel te vinden over hetgeen je absoluut niet moet missen in Bremerhaven.

Gelukkig zijn wij al heel snel tevreden. Geef ons enkele geocaches en we kunnen al snel een route door een stad uitstippelen. Zo hebben we voor vandaag ook weer een wandeling uitgestippeld van ongeveer 15 kilometer. Na iets meer dan drie kwartier rijden parkeren we de auto. De parkeergarage heeft zogezegd halve verdiepen. Dat houdt in dat je de motorkap van de auto onder het bovendek van de bovenliggende verdieping parkeert. Gelukkig is onze auto niet zo heel erg hoog. We hebben nog zeker een centimeter of 5 speling tussen de auto en de betonvloer. Nu maar hopen dat de auto niet gaat groeien als het warmer wordt.

Want één ding is zeker. Het is vandaag wederom koud. We beginnen aan een multi die ons langs verschillende fraaie beelden in Bremerhaven leidt. We lopen over een kerstmarkt. Uiteraard is die op dit vroege uur nog niet open. Niet dat we dat erg vinden, want het is een typisch Duitse kerstmarkt. Oftewel kraampje waar je kunt eten en/of drinken. En dat is niet echt aan ons besteed. Voordat we de binnenstad uitwandelen gaan we eerst iets drinken, want we hebben ontdekt dat alle koffiegelegenheden aan de kust zijn gesloten.

Als we de haven in wandelen hebben we een fraai uitzicht op de schepen en op de moderne gebouwen die er zijn. De lucht is strak blauw vandaag. Maar goed dat er geen puzzel van gemaakt hoeft te worden, want anders heb je een echte paslucht. We wandelen heerlijk rond. Als we aan de kust komen, zien we het eerste koffietentje. Gewoon geopend. Aangezien het nog niet zo heel lang is geleden dat we koffie hebben gehad, wandelen we gewoon verder. We genieten volop. Onderweg passeren we een onderzeeboot. Dit is vandaag de dag een museum. Dit leek ons wel interessant, maar helaas is het van medio november tot medio maart gesloten. Dus hoe zo'n enorm gevaarte er van binnen uitziet, zal voor ons voorlopig wel een geheim blijven.

We wandelen een winkelcentrum binnen waarvan we weten dat er een Ravensburger Outlet Store zit, en kijken er even rond. Met lege handen verlaten we de winkel weer. We maken meteen een sanitaire stop voordat we verder wandelen. We gaan richting een vuurtoren en wandelen langs de dierentuin af. Alhoewel deze niet heel erg groot is, hebben we niet genoeg tijd om die te bezoeken. We wandelen verder via verschillende geocaches en gaan koffie drinken bij een koffiezaak waarvan we op voorhand wisten dat die wel open zou zijn vandaag. Hierna nog een cache met meer dan 1000 favorietpunten bezocht. Waarom deze cache er zoveel heeft weten we eerlijk gezegd niet. Heel veel is er niet aan. Dan gaan we naar een spellenwinkel. De ervaring leert ons dat er maar weinig spellenwinkels zijn, die ons echt kunnen bekoren. Maar heel soms, worden we aangenaam verrast. Zo weet ook de winkel "Der Spielspaß" ons meer dan aangenaam te verrassen. Als we binnengaan zien we een enorme hoeveelheid spellen staan. We kijken volop rond. Er is heel veel dat we wel graag aan de collectie zouden willen toevoegen. En de prijzen zijn ook nog eens interessant. Gelukkig voor ons nét niet interessant genoeg. Wonder boven wonder lukt het ons om de spellenwinkel te verlaten met lege handen.

Onderweg maken we nog een stop bij het ijsstadion om een Virtuele Cache te loggen. Daarna gaan we eten. Iets ten noorden van Bremen hebben we een Italiaans restaurant uitgezocht. Als we binnengaan, komt ons een onaangename geur tegemoet. We worden verwelkomt door een man die me meteen doet denken aan de verteller uit de jaren 80 serie 'The Storyteller'. Hij begint in Duits dialect te brabbelen terwijl hij ons de hand schudt. We begrijpen dat het restaurant vol is, en dat we in de tuin mogen zitten. We bedanken vriendelijk, en eerlijk gezegd zijn we er niet rouwig om. Op één tafel na, zijn alle tafels verder leeg. En dat doet ons toch een beetje twijfelen. Ik bedenk me dat als we in de tuin gaan zitten, we wellicht zelf onderdeel van 'The Storyteller' worden. We gaan met lege handen en een lege maag weer naar buiten.

We rijden door naar Achim. Daar hebben we een tijdje geleden ook een Italiaans restaurant gezien. Hier is het echt druk, en we zijn bang dat er hier geen plek is. De serveerster kijkt vertwijfeld in het boek met reserveringen, maar de eigenaar zegt dat het allemaal wel gaat lukken. Even later zitten we elk te genieten van een overheerlijke pasta.

De stadsmuzikant. Als je mensen op straat zou vragen naar stadsmuzikanten, dan zullen er vast en zeker een aantal mensen denken aan de stadsmuzikanten in Bremen. En niet meteen degene die live aan het spelen zijn, want dat zijn er maar een paar. We hebben er denk ik vandaag maar twee gezien of gehoord. En dat was nu niet meteen van: wow. De ene kwam niet verder dan ‘oh dennenboom’, en de andere herhaalde ‘Feliz Navidad’ tot in den treure. Nee, het gros van de mensen zal bij de stadsmuzikanten denken aan het beroemde beeldje in Bremen. Bestaande uit vier dieren. Een ezel, een hond, een kat en een haan. We hebben jaren geleden dit beeld uiteraard ook al gezien. Je gaat niet weg uit Bremen, zonder het beroemde beeldje te hebben gezien. Maar dat het nu echt mooi, is? Nee. De ezel en de haan zijn nog wel aardig, maar de hond en de kat zijn niet bepaald een schoonheid. Toch is het er ook op een miezerige maandag in december druk. Eén voor één poseren de mensen met het beeldje. En het is mij een raadsel, maar velen van hen willen persé de poten van de ezel vasthouden of de neus van het beest beroeren. Waarschijnlijk denken ze dat dit geluk zou brengen. Nadat we het beeld bezocht hadden, is het wel opgehouden met miezeren, dat wel. Het voordeel van wat nattigheid is dat het direct minder koud is. Liever een beetje miezer dan stevige kou met oorwarmers en handschoenen aan tot gevolg.

Het plein waaraan het beeld staat, is schitterend. Zo weggelopen uit een sprookjesboek. Maar Bremen heeft meer leuke plekjes te bieden. Enkele konden we ons nog herinneren van jaren geleden, anderen waren dan weer nieuw. Van mooie street-art tot een leuk beeldje op een hoek. Maar we vonden Oldenburg gisteren misschien nog wel leuker dan Bremen. Op zijn minst verrassender. Desondanks hebben we ons goed vermaakt en volop genoten van al het moois. Vele kilometers later gaan we voldoen weer terug naar het station om de trein te nemen naar het hotel.

En waar wij aan denken bij de straatmuzikant? Niet aan het beroemde beeldje in Bremen, maar aan een simpele straatmuzikant, Rasmus Schumacher, welke we enkele jaren geleden spontaan tegen het lijf gelopen zijn in een andere Duitse plaats. De muziek kon ons direct bekoren en af en toe luisteren we nu nog naar een paar nummers van hem. Meer dan één cd heeft hij niet opgenomen, maar zijn nummers zijn de moeite waard.

Enkele weken geleden zie ik in een folder dat Dennie Christian enkele keren per jaar bij De Kaasboerin in België optreedt. Automatisch zie ik in gedachten bij Oma Berk een singletje op de platenspeler liggen. Althans het hoesje. Erop staat een oude auto getekend, een gele knuffel en een jongen met een groene trui. Hoe, wat of wie het zijn, daar heb ik geen idee van. Ik was pas een jaar of vier. Wel kan ik me het refrein van het nummer herinneren. Hoeba hoeba hoeba hop hop hop. Telkens weer. Ik bedenk me dat Dennie Christian ondertussen toch dik 110 moet zijn. Even googlen, en ik zie dat het nog meevalt. Volgend jaar wordt hij 70. Ook zie ik dat de Duitse Nederlander vandaag de dag in de gemeente Oldenburg woonachtig is. Laat dat nu net een stad zijn, die we voor deze dagen hebben uitgezocht. Hoeba hoeba hop!

We willen redelijk op tijd richting Oldenburg gaan. Het is nog donker en koud als we bij de auto staan. Op de ramen zit een laag ijs. Na die te hebben verwijderd kunnen we vertrekken. Een goede drie kwartier later parkeren we de auto. We kleden ons goed aan, en gaan op pad. We verwachten een aardige stad om rond te wandelen, maar keer op keer worden we aangenaam verrast door hetgeen we zien. Schitterende gebouwen en op de informatiebordjes is met grote regelmaat een stukje interessante geschiedenis te lezen. Het wordt tijd voor een sanitaire stop en we lopen een bakkerij binnen. We warmen wat op en gaan weer verder. Hoeba hoeba hop!

Plotseling valt ons op dat het ene deel van Oldenburg helder is, en het andere deel behoorlijk mistig. Bijzonder. We wandelen door de kasteeltuinen en genieten, ondanks de kou en de mist, volop. Onderweg eten we een broodje en we wandelen een iets nieuwer deel van de stad in. Ook hier zien we met grote regelmaat fraaie gebouwen staan. Het wordt al later. Toch dienen we weer een sanitaire stop te maken. Tevens een mooie excuus om te genieten van een warme chocolademelk met slagroom. Die extra calorieën hebben we er inmiddels al lang afgewandeld. En mocht dat niet zo zijn.... Er komen nog enkele kilometers voor we weer bij de auto zijn. En mocht het dan nog niet zo zijn..... Hoeba hoeba hop!

We lopen langs via de haven richting het station. We komen langzaamaan richting het einde van de wandeling. Heel de dag zing ik in mijn hoofd al Hoeba hoeba hoeba hop hop hop. Stiekem hoop ik dat we Dennie Christian tegenkomen. Herkennen is geen probleem. Zijn typerende kapsel is sinds de afgelopen 50 jaar niet veranderd. Zwart. Krullen. Half lang haar. Hoeba hoeba hop!

Als we bij de auto zijn, rijden we terug naar het hotel. Onderweg maken we een stop bij een restaurant dat we hebben uitgezocht toen we nog thuis waren. Want we kunnen natuurlijk niet naar Duitsland gaan, zonder minimaal 1 keer Currywurst mit Pommes te hebben gegeten. Als we de eerste hap nemen, valt het allemaal wat tegen. Het is Rotwurst in plaats van Weiswurst. Dat zijn we niet gewend, maar het is zeker niet minder lekker. Hoeba hoeba hop!

Acht jaar geleden zijn we voor het eerst in Bremen geweest. Behalve het bekende beeld dat op de markt staat, kunnen we ons eigenlijk enkel herinneren dat het heel veel regende. En dat we in die stad voor het eerst meer dan 1000 geocaches vonden in een jaar. We weten ook nog dat we het toch wel de moeite waard vonden. Een goede reden voor ons, om eens een keer terug te gaan naar deze stad in het noorden van Duitsland. We zoeken een hotel, en komen op hetzelfde hotel uit, als het hotel waar we in 2017 verbleven. We stippelen een drietal wandelroutes uit in verschillende steden in de omgeving. Want om nu weer drie dagen door Bremen te gaan struinen lijkt ons toch net wat te veel van het goede.

Deze ochtend vertrekken we, iets na de klok van half 8. De navigatie stuurt ons eerst naar het noorden. Dat is een stuk sneller. Dan zal er in het oosten wel iets gebeurd zijn denken we. Ach, het maakt ons ook niets uit. Want geheel tegen onze gewoontes in, hebben we voor vandaag helemaal niets uitgezocht. We zien wel, waar we belanden. Iets na de klok van 9 uur maken we in Borne onze eerste koffiestop. Daar bekijken we wat onze volgende stop zal zijn. Een uurtje of anderhalf verderop. Met behulp van de geocaching-app, kiezen we het plaatsje Merzen uit. We parkeren de auto bij de kerk, en zien dat er een multi-cache is in het plaatsje. Altijd leuk, dus we gaan die maar doen.

Het is wel behoorlijk koud. Dus jas aan, sjaal om, muts op en handschoenen aan. En zelfs dan is het nog behoorlijk koud. We zijn niets meer gewend vandaag de dag. Marieke zegt dat het zo koud is, dat zelfs ijs bevriest. We beginnen aan de wandeling en een anderhalf uur later, krabbelen we onze naam in het logboekje. We gaan een kop warme chocolademelk drinken en maken een sanitaire stop. We kijken op de app, en zien dat er net voor Bremen een file van bijna een uur staat. We besluiten om verder binnendoor te rijden en maken de volgende stop in het dorpje Harpstedt. Een dorpje met minder dan 5000 inwoners. We genieten van de wandeling en als we bijna aan het einde zijn, moeten we even met de ogen knipperen. Tussen de huizen door, zien we iets wat we nog nooit gezien hebben. Een molen, met daar bovenop nog een molen. We voelen ons net Don Quichotte en Sancho Panza. We trekken verder ten strijde met als doel de cache te vinden. Helaas lukt dit niet.

Toch gaan we voldaan verder richting een voorstad van Bremen. Achim genaamd. We doen wat boodschappen bij de drogisterij. En passant zien we ook nog het spel Café del Gatto liggen voor een kleine €7,50. We kennen het spel en vinden het wel leuk. Voor dat geld kunnen we het niet laten liggen.

Als we in het hotel zijn ingecheckt, gaan we naar Bremen. Marieke heeft een paar weken geleden een Grieks restaurant gevonden. Aangezien het al lang is geleden dat we Grieks hebben gegeten, leek het haar wel een goede keuze. We parkeren de auto en gaan het restaurant binnen. We bestellen wat, en eten het op. Niets bijzonders. Er zijn duizenden Griekse restaurants die beter zijn dan deze. Maar ach, we hebben gegeten en dat is hetgeen wat telt. Goed gevuld gaan we weer terug naar het hotel, en kunnen we terugkijken op een geslaagde eerste dag van de laatste reis van 2025.

Zoals iedereen wel weet, zijn we behoorlijk van het minutieus uitstippelen van onze route. Op de restaurants en de winkels waar we boodschappen dienen te doen na, wordt alles opgenomen in een roadbook. Zo kwamen we uit op een reis van 7688,450 kilometer. We houden dan rekening met ongeveer 17% extra kilometers die we dienen te rijden om wat te eten 's avonds. Wat boodschappen te doen en een kopje koffie te halen voor onderweg. Dat percentage is de afgelopen jaar vrij accuraat gebleken. Dit jaar echter niet. Slechts 6,7% reden we extra. Daarmee kwamen we uit op 8200,412 kilometer. Als je terugrekent is dat gemiddeld slechts 273,347 kilometer per dag rijden. Dat valt wel mee in onze ogen.

Qua weer hebben we eigenlijk niets te mopperen gehad dit jaar. Op een dag met regen na dan. Verder was het prima weer. De laatste twee dagen was het een beetje benauwd, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Met een gemiddelde dagtemperatuur van 25,5 graden Celsius heb je niets te mopperen.

Met een lekke band op de tweede dag van onze reis, hadden we meteen het voorgevoel dat we wel eens wat vaker pech zouden kunnen hebben deze reis. Een tijdje vonden we het toch wel spannend om off-road te gaan rijden, ver weg van alles en iedereen. In de GPSr werden steevast de punten op geslagen waar een huis stond, of waar we iemand hadden gezien. Dat werd snel minder. En op niet afgevulde ruitenwisservloeistof na, en een melding dat de olie vervangen diende te worden, hebben we geen pech gehad. Water voldoet nog steeds prima als alternatieve ruitenwisservloeistof, en de melding dat de olie vervangen dient te worden, is ook iets Amerikaans. Die is heel eenvoudig te resetten. En de melding dat het softwaresysteem ge-update diende te worden en dat de auto dan drie uur niet te gebruiken was? Die melding hebben we heel eenvoudig doorgeschoven naar gisterenmiddag 1 uur. Het moment dat de auto ingeleverd diende te worden. Verder ging alles prima met de auto. Tot gisterenochtend. Terwijl we onderweg zijn, naar het vliegveld, krijgen we een melding dat de bandenspanning linksachter te laag is. Verschrikt kijken we elkaar aan. Het zal toch niet? In elk geval weten we nu wel waar de wielmoersleutel is verstopt. We kijken even, en zien dat de spanning inderdaad lager is dan normaal. Maar nog geen probleem. We houden het in de gaten en zien de spanning niet verder omlaag lopen. Kunnen ze bij de verhuurder mooi het wiel verwisselen als ze de olie verversen en de ruitenwisservloeistof bijvullen terwijl de software wordt ge-update. De auto kan dan toch niet worden gebruikt.

Na twee rustige vluchten zijn we dan toch weer thuis. We kunnen terugkijken op een meer geslaagde reis. Anders dan alle voorgaande, waardoor deze reis toch weer zijn eigen charme heeft.

De wekker gaat redelijk vroeg. We hebben het namelijk behoorlijk druk vandaag. Na het ontbijt moet er eerst alles uitgezocht worden, en nadien weer opnieuw ingepakt. Als dat is gebeurd, gaan we een paar korte wandelingen maken. In de regen, dat wel.

En nu begrijpen we eerlijk gezegd wel waarom men hier waarschuwt voor overstromingen. Want hetgeen vandaag naar beneden valt is eigenlijk niets meer dan een pisbuitje. We zouden er geeneens moeite voor doen om een regenjas aan te doen, of de paraplu te ontvouwen. Maar hier staat er behoorlijk wat water aan de rand van de weg. En waarom? Eigenlijk heel eenvoudig. Er is 0,0 waterafvoer hier. Er is nergens een put of iets dergelijks te zien. En aangezien hier het merendeel van de omgeving gewoon verhard is, is het logisch dat het water nergens anders heen kan, dan naar het laagste punt. Tja, dan overstroomt de hele boel vanzelf.

We tanken de auto af, en doen nog 1 cache. Dan is het tijd om afscheid te nemen van de Ford Escape die ons de afgelopen tijd heeft gebracht naar daar waar we wilden zijn.

Al enkele dagen zien we op TV en op Social Media niets anders dan schreeuwende berichten dat de regio rondom Phoenix vanaf vandaag tot en met aanstaande woensdag te maken zal krijgen met extreme regenval en dat er overstromingen zullen plaatsvinden. Zijn wij nog gewend met code geel, oranje of rood. Hier hebben ze nog enkele gradaties meer. Zo is er ook nog paars en daarbovenop nog zelfs donkerpaars. En als we alle berichten moeten geloven, dan is donkerpaars nog voorzichtig ingeschat. We krijgen het idee dat al het hout bij de bouwmarkten in een straal van 250 kilometer rondom Phoenix moet zijn uitverkocht en dat talloze mensen een nieuwe Ark aan het bouwen zijn. Maar als we op een reguliere weer-app kijken, dan zien we eerlijk gezegd niets om ons zorgen om te maken. In een week tijd zal er in de buurt van ons hotel ongeveer 45mm regen gaan vallen. Goed, voor een plaats waar het normaal gesproken in oktober rond de 40 graden Celsius is, is dat behoorlijk veel. Maar om dan meteen een alarm eruit te doen.... Ons lijkt dat iets Over the Top.

Maar om het zomaar terzijde te leggen gaat ons nu ook weer iets te ver. De waarschuwing voor kans op overstroming gaat vandaag na de middag in. We besluiten om op tijd op pad te gaan voor de eerste wandeling van vandaag. De wandeling begint in The Lost Dutchman State Park. Entree $20,- maar liefst. Het meest frappante van alles, is dat men dezelfde wandeling ook kan beginnen vanaf een parkeerplaats 800 meter buiten het park. Er is dan geen entree. En dan ben je gewoon Nederlander en parkeer je dus gewoon 800 meter verderop. Als we het park naderen, slaan verschillende auto's de toerit naar het park op. Wij rijden verder naar de andere parkeerplaats waar plaats is voor een stuk of 7 auto's. Er is nog voldoende plek. Het enige wat wij denken is: "Rare jongens... Die Amerikanen."

We beginnen aan de wandeling. Het pad is goed begaanbaar en gaat langzaam omhoog. Geen enkel probleem voor ons. Na iets meer dan 2 kilometer, begint het toch wat rotsachtiger te worden, en begint het stijgingspercentage toch wel serieus te worden. We lopen stap voor stap de eerste bergen van de Superstition Mountains op. Wat we zien is schitterend. Aangezien het bewolkt is, en de temperatuur om 9 uur boven de 30 graden Celsius is en we bovendien ook nog eens een helling van meer dan 25% beklimmen, is het logisch dat we overal op het lichaam warm stromend water hebben. Uiteindelijk zijn we bij de eerste rotsformatie. We maken foto's, en wandelen dan verder. Een stukje verderop gaan we zitten om even uit te rusten en te genieten van het uitzicht.

Op het gemak wandelen we verder. Onderweg vinden we nog twee geocaches. Als we weer terug zijn bij de auto, is het tijd om te lunchen. Ik heb het idee dat ik aan het begin van de zandweg een picknicktafel heb gezien. Helaas was dat niet juist en daarom lunchen we maar in de auto.

Het is nog steeds droog. We hebben op voorhand al besloten om de tweede wandeling voor vandaag maar gewoon te schrappen. Want misschien zijn die donkerpaarse berichten toch wel een beetje waar. En dan willen we niet in een canyon lopen. We kijken op de geocachekaart en zien een groen druppeltje staan met een rood rechthoekje daarop. In dat rechthoekje staan de letters FTF. Nog niet eerder gevonden dus..... We bekijken de listing en zien dat de terreinwaarde 4 is. Als men bedenkt dat je voor waarde 5 speciale uitrusting nodig hebt, kun je jezelf voorstellen dat het behoorlijk zwaar terrein is. We besluiten te gaan kijken wat er mogelijk is. Als we bijna bij de cache zijn, zien we een mooie parkeerplaats langs de weg. De cache ligt maar 150 meter verderop. Wel een meter of 40 hoger dan dat wij staan, maar volgens mij is het wel te doen, zonder echt gek te hoeven doen. Marieke blijft bij de auto, en ik ga beginnen aan de weg omhoog. Het is behoorlijk klimmen, en de helling is redelijk verraderlijk te noemen door het losse gesteente waaruit de berghelling bestaat. Maar ik doe geen gekke dingen. Uiteindelijk ben ik boven en dan vind ik de cache. Alhoewel vinden... Hij staat daar gewoon onder een struik. Niet moeilijk verstopt. Ik ben uit het zicht van Marieke, dus ik bedenk om de cache mee te nemen naar een punt waarvandaan ik haar kan zien. Helaas zit de munitiekist vast met een staalkabeltje. Twee minuten later sta ik met het logboekje in mijn handen naar haar te zwaaien. Mijn fototoestel heb ik beneden gelaten. Maar mijn telefoon ben ik vergeten mee naar boven te nemen. Geen foto van de cache dus. Jammer, maar het is wat het is. Ik begin voorzichtig aan de afdaling naar beneden. Af en toe meer glijdend dan echt lopend. Als ik op 10 meter bij de auto vandaan ben, ga ik op mijn snufferd. Behalve wat beschadigde trots is er niets aan de hand. Voldaan gaan we verder naar de volgende stop.

Dat is de Tortilla Flat Country Store. Een supertoeristisch dorpje, met maar liefst 6 inwoners. Althans als we het bord mogen geloven. Persoonlijk denk ik dat er niemand woont, en dat het gewoon een drietal winkels zijn. We kijken wat rond en ook hier moeten we bekennen dat het stiekem wel leuk is. We besluiten om langzaamaan terug te rijden naar Phoenix. Onderweg stoppen we nog voor een kop warme chocolademelk met slagroom. Daarvoor is het nooit te warm. De volgende stop is even winkelen bij 'Ross, dress for less'. Daarna nog even eten en dan door naar het hotel.

Vandaag kunnen we weer eens rustig aan opstaan en op ons gemak de spullen inladen en vertrekken om via de gebruikelijke koffiestop, na een half uur op onze plek van bestemming te zijn. De kilometers van vandaag zitten in het laatste gedeelte van de dag. Bovendien weten we bijna zeker dat we tijd over zullen hebben. Casa Grande Ruins National Monument is zeer waarschijnlijk gesloten door de shutdown. Een paar dagen geleden is er al een post op internet voorbij gekomen waarbij mensen bij dit nationaal monument aan de gesloten deur hebben gestaan. We verwachten dat dit vandaag niet anders zal zijn.

We stoppen even bij het Desertmuseum voor een sanitaire stop, alvorens door te rijden naar de eerste wandeling van vandaag. Bij het desertmuseum viel het ons dat we geattendeerd werden op het feit dat de ruimte gedeeld moest worden met ratelslangen en dat iedere voetstap met aandacht gezet moet worden. Maar dat weten we al een paar jaar. We letten in dit gebied altijd goed op als we aan de wandel gaan.

Opgelucht stappen we weer in de auto en gaan op weg naar Saguaro NP. We hebben gelezen dat één ingang afgesloten zou zijn, maar de ingang welke wij gepland hebben zou wel gewoon toegankelijk moeten zijn. En dat is ook zo. De eerste wandeling van vandaag brengt ons bij Kings Canyon. We wandelen een vier kilometer door een landschap met diverse cactussen. Ook al hebben we ze al enkele keren mogen zien, het blijf een fascinerend gezicht. Waarschijnlijk omdat dit een totaal ander landschap is dan we binnen Europa gewend zijn. Het is een mooie route, niet te zwaar. Wat hem wat zwaarder maakt is niet zo zeer de temperatuur als wel de luchtvochtigheid. De zon zit verstopt achter de wolken en dat maakt dat het ontzettend benauwd is. Maar desondanks genieten we van het landschap.

We gaan door richting het bezoekerscentrum. Er word vanwege de shutdown geen entree geheven. Het bezoekerscentrum is gesloten, maar de parkwinkel is wel geopend omdat het door een particulier bedrijf uitgebaat wordt. Er zijn ook enkele vrijwilligers om wat summiere informatie te verstrekken over de wandelingen in het park . Die hebben geen last van het feit dat zij niet uitbetaald krijgen. We maken nog een korte en een langere wandeling door dit leuke park. We zien onderweg ook nog en passant een coyote de weg oversteken. We maken weer veel foto's met de bekende saguaro cactussen erop. Jammer genoeg komen de hoeveelheid van deze bomen niet goed over op de gevoelige plaat.

Onderweg gebeurt er enkele keren iets bijzonders. We kennen het allemaal, als we in een ander land komen, krijgen we een sms bericht met daarop welkom in... met daarbij het tarief dat je in dit land voor data ect moet betalen. Nu dacht ik toch werkelijk dat we bezig waren aan een rondreis door de VS. Maar mijn telefoon dacht daar anders over. Telkens gaf hij de melding: welkom in Zwitserland. Nu, als ik naar het landschap om me heen kijk, lijkt dit alles behalve op Zwitserland. Ik krijg er wel het Zwitserleven gevoel van, maar dat is toch echt iets anders. De bergen die we vandaag zien, lijken niet op die in Zwitserland. Maar grappig is het wel.

Na de lunch laten we Saguaro achter ons en gaan toch maar een poging wagen of Casa Grande Ruins NM toch open is gegaan. Maar helaas. Als we dichterbij komen zien we al dat de poort gesloten is. Jammer, deze kunnen we dus niet van ons lijstje afstrepen. Onder het genot van een drankje gaan we even bekijken wat we dan gaan doen. Een korte wandeling van 3,5 kilometer in de richting van het hotel is wel een optie. Echter onderweg begint het te druppelen en de druppels bereiden zich wat uit. Te veel om te nat te worden als we ruim 3 kilometer willen gaan lopen. Dan maar via een een caches naar het hotel. Voor het eten stoppen we nog even bij de Spirit of Halloween winkel. Altijd leuk om even te griezelen. Al moet ik toegeven dat ik het altijd handig vind als er een kind de winkel inkomt die heel graag alle griezelige poppen aan de praat wil krijgen. Dan schrik ik er zelf wat minder hard van. We maken ook nog een korte stop bij een Bass Pro Shop. Een winkel zoals bij ons Bever. De winkel is al een bezienswaardigheid aan de aankleding. En ze hebben er van alles. Van een simpele wandelbroek tot een boot. Na het 'shoppen' is het tijd geworden om de inwendige mens wat aandacht te geven.

Vandaag hebben we weer een alternatieve rustdag. We rijden vanaf het zuiden van Arizona, naar het noorden richting Tucson. Ook vandaag vermijden we weer zoveel als mogelijk de snelwegen. Op een stukje van 5 kilometer na, lukt dat prima. Als bezigheid vandaag hebben we de Catalina Highway uitgezocht. Een weg van 44 kilometer lang die naar de top van Mount Lemmon gaat. Enkele reis welteverstaan. Het meest bijzondere van deze weg is de enorme biodiversiteit onderweg. De route begint in de woestijn, vergelijkbaar met de woestijn in Mexico, en eindigt in de bossen, vergelijkbaar met de bossen in Canada. En dat is allemaal in een goede anderhalf uur te rijden. Dat klinkt ons als muziek in de oren.

Omdat sinds 1 oktober de V.S. In shutdown is, hebben we nog geen nieuwe Nationale Parkpas kunnen kopen. Jammer, maar het is wat het is. Het zou wel handig zijn geweest als we dat wel hadden kunnen doen. De pas zou namelijk ook vandaag geldig zijn. Jammer maar helaas. We kopen dan maar een dagkaart. Qua prijs zeker niet onoverkomelijk.

Vanaf het hotel is het bijna twee uur rijden naar het begin van de Catalina Highway. En daarna nog ongeveer anderhalf uur naar boven. Ach, we hebben de tijd. Onderweg naar boven stoppen we een paar keer om van het uitzicht te genieten. We beginnen aan een korte wandeling die volgens AllTrails in de categorie ‘gemakkelijk’ valt. Nou, ik dank je de koekoek. De wandeling is allesbehalve gemakkelijk. We breken de wandeling dan ook af en rijden op het gemak verder naar de top.

Als we daar zijn, kopen we een dagkaart en beginnen aan de wandeling. Deze is redelijk pittig te noemen hier en daar, maar we hebben tijd genoeg om van het uitzicht te genieten. Halverwege de route staat op een klif een huisje. Vanuit het huisje zou je moeten kunnen genieten van schitterende vergezichten. Helaas voor ons. Niemand thuis. Dus ook geen koffie.

Enigszins teleurgesteld wandelen we verder. Als we terug bij de auto zijn, pakken we de picknick spullen eruit en gaan op het gemakje lunchen. Er staat nog een wandeling op de planning, maar we hebben tijd genoeg. Op weg naar beneden stoppen we in het plaatsje Summerhaven en wandelen daar even rond. Het plaatsje bestaat eigenlijk enkel uit vakantiehuisjes en hotels. Er zit 1 winkel en 2 restaurants in het dorp, en dat is het eigenlijk wel. Niets bijzonders.

We rijden verder en arriveren bij de parkeerplaats van de volgende wandeling. We zijn verbaasd dat er iemand aan de poort zit aangezien dit ook van de overheid is. Of we even entree willen betalen. We halen de dagkaart van de binnenspiegel en laten die zien. We krijgen te horen dat die niet geldig is voor deze parkeerplaats. De Nationale Parkpas is wel geldig. Nu gaat het ons niet om het geld, maar om het principe.

Aangezien er genoeg te wandelen is op deze berg, rijden we verder. Bij het volgende uitzichtpunt zoeken we een andere wandeling uit. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. Volgens AllTrails zou ook dit een gemakkelijke wandeling zijn. Na een goede 50 meter gewandeld te hebben, hebben we al door dat dat niet klopt. We gaan zo ongeveer recht omhoog. Nu is dat wellicht een ietsiepietsie overdreven, maar een blik op de kaart en het hoogteprofiel leert ons dat het stijgingspercentage tussen de 23 & 35% ligt. Flink zweten dus.

En dan trekt plotseling het wolkendek dicht. Enkele minuten later begint het te druppelen. Weer enkele minuten later zijn we doorweekt. Tja, zo snel kan het soms gaan. Echter de voorspellingen zijn dusdanig dat we pas vanaf vrijdag met storm, regen en overstromingen rekening dienen te houden. Dit kwam dus wel als een verrassing.

Terug bij de auto, pakken we een droog shirt en trekken dat aan. De broeken drogen snel, dus dat is het probleem niet. Als we wegrijden is het al weer droog. We maken nog een paar stopjes bij uitzichtpunten en rijden dan op het gemak terug naar het hotel.

We hebben een heerlijk hotel en heel even twijfelen we of we vandaag niet gewoon een dagje in het hotel zullen blijven en een beetje te lezen, te zwemmen en niets te doen. Twee seconden later, laten we die idiote gedachte al weer varen. Nee, we gaan gewoon hetgeen doen, wat we bedacht hadden. Al is dat met de shutdown geen zekerheidje. We krijgen helemaal niets gevonden over de actuele situatie van het park. Op de site van het park, worden we voor meer informatie in verband met de shutdown doorverwezen naar een andere site. Als we op die site gaan kijken, lezen we dat de site niet ge-updatet wordt in verband met de shutdown. Lekker dan. Gelukkig is het park op maar een half uur rijden van het hotel. We besluiten eerst om vandaag eens een keer lekker uit te slapen. Tot 7:00 uur maar liefst. Al moet ondergetekende bekennen, dat hij gewoon om kwart voor zes is opgestaan.

Na het ontbijt gaan we op weg. Zoals zo vaak is de route vrij eenvoudig. Bij het hotel rijden we de parkeerplaats af. Vervolgens dienen we twee keer rechtsaf te slaan, en dan zijn we bijna in het park. Bij het bord van het park zien we Border Patrol staan. Dat hadden we wel verwacht eerlijk gezegd. Zo heel ver zitten we nu ook weer niet van Mexico af. Maar goed, de poort is open, en dat betekent dat we gewoon kunnen gaan wandelen. Als eerste staat er een korte, maar pittige wandeling op het programma naar een grot. Deze grot kun je zonder begeleiding betreden. Wel dien je zelf je zaklampen mee te nemen. Voorbereid als we zijn, hebben we dat ook. Heel vaak gebruiken we onze zaklampen niet, maar we weten uit ervaring dat ze veel licht geven.

We wandelen 120 meter omhoog over een rotspad van 800 meter lang. Dat is behoorlijk intensief. Als we bij de ingang zijn, besluit Marieke om te wachten. Om de grot in te kunnen, dien je vrij stijl af te dalen. Gewapend met twee zaklampen en een fototoestel ga ik de grot in terwijl Marieke boven wacht. We spreken af hoe lang ik maximaal weg zal blijven. Als ik eenmaal beneden ben, geven de zaklampen toch minder licht dan verwacht. Heel veel zie ik niet. De ruimte is dusdanig groot, dat er niets voor het licht is om op terug te kaatsen. Af en toe zie ik een rotsblok liggen. Aangezien ik niets zie, en me daar ook niet echt happy bij voel, besluit ik om weer terug te gaan. De grot viel dan wel tegen. De wandeling erheen was de moeite waard. We gaan terug naar de auto.

De volgende stop is een wandeling van 8 kilometer. De eerste kilometers zijn vrij vlak, met een percentage van een procentje of 4 gemiddeld. Maar de laatste 1,8 kilometer heeft een gemiddeld dalingspercentage van 10%. Sommige stukken gaan maar liefst 25% omlaag. Aangezien het een op en neertje is, betekent dat, dat we dezelfde weg ook weer terug moeten. Een behoorlijk zware wandeling dus. Maar dat wisten we op voorhand al. Het is warm vandaag. We nemen ruim voldoende water mee, en gaan op pad.

Onderweg zien we niet honderden, maar letterlijk duizenden vlinders. Waar we ook lopen, overal fladderen vlinders. Hun kleuren doen ons denken aan de vlinders die voor op de doos van het spel Mariposas staan. Geduld hebben de vlinders niet, want er is er geen een die stil blijft zitten, zodat wij ze op de foto vast kunnen leggen. En we hebben het idee dat er verder niet heel veel van de vlinders op een algemene foto te zien zal zijn. De beestjes zijn maar een paar centimeter groot. En de onderkant van hun vleugels is donkergrijs. Enkel de bovenzijde is fraai gekleurd. We lopen verder en genieten van het schitterende landschap. Dan staan we bij de afslag naar de grens van Mexico. We nemen die en onderweg zien we naast de duizenden vlinders, ook nog eens een enorme hoeveelheid verschillende soorten sprinkhanen,. Nog zo'n diersoort die zich heel gewillig op de chip laat vastleggen. Maar volgens ons, hebben we alle soorten gezien, die in Arizona leven.

We wandelen verder naar het begin van de trail. Naar het begin? Ja, want aan de Mexicaanse grens begint de Arizona Trail. Een wandeling van 800 mijl van de Mexicaanse grens naar de grens met Utah. Dit is tevens het enige stuk van de wandeling dat je op een neer dient te lopen omdat er verder geen parkeerplaats in de buurt is. Een ander bijzonder iets is, dat aan het begin van de Arizona Trail, een stukje van Trumps Wall staat. Een stukje van maar liefst 61 meter lengte. Totale kosten van dit stukje muur bedragen 78 miljoen Dollar. Dat is ruim 1,25 miljoen per meter. Het beroerdste van dit alles is, is dat de muur totaal geen nut heeft. Voor de grenspaal waarbij de muur begint, staat namelijk gewoon een hek van prikkeldraad. Dit is ver genoeg uit elkaar gebogen, om er zonder problemen doorheen te gaan.

We maken wat foto's en rusten op een bankje uit, en genieten van dit bijzondere en vreemde uitzicht. Daarna begint de wandeling terug omhoog. Met de temperatuur van vandaag is dat geen sinecure. We rusten regelmatig uit. Als we terug bij de auto zijn, gaan we eerst even picknicken, met uitzicht over de Huachuca Mountains.

We rijden het park uit en zien onderweg nog een neusbeer oversteken. Marieke maakt snel een foto voordat het beestje al weer in de struiken is verdwenen. We maken een korte stop bij de kerk 'Our Lady of the Sierras'. We gaan naar binnen en steken een kaarsje aan. We zien dat veel kaarsjes zijn uitgegaan. Dat heeft Maria buiten vast niet gezien. We helpen haar, en steken alle kaarsjes die zijn uitgegaan opnieuw aan. Op zich ook wel logisch dat Maria dat niet heeft gezien, want de kerk is wel heel laag voor het 10-meter hoge beeld van Maria. Naast haar staat een nog hoger kruis. Al met al een leuke en bijzondere stop.

We gaan terug naar het hotel om een korte cacheroute uit te stippelen. Het is nog vroeg, en we hebben geen goesting om naar het zwembad te gaan. Chloorwater hebben ze overal bedenken we. En iedere geocache is een uniek uitstapje. We knutselen snel een route van ruim 5 kilometer in elkaar en gaan op pad. Als we alles hebben gelogd, is het tijd om boodschappen te gaan doen en een hapje Mexicaans te gaan eten.

Omdat we weer een behoorlijke afstand moesten afleggen vandaag, ging zoals te doen gebruikelijk de wekker in alle vroegte. We waren snel ingepakt voor ons doen en we konden al voor 7:00 uur aanschuiven voor het ontbijt. Eigenlijk was het pas vanaf zeven uur, maar we zagen brood liggen dus gingen we alvast zitten. De medewerkster aan de balie nam niet de moeite om ons gedag te zeggen dus zijn we gewoon voor onszelf begonnen. We kwamen er achter dat we niet zo fanatiek op hadden hoeven staan, want we winnen vandaag weer een uur. Dat is weer een meevaller. 25 uur in een dag, die we nuttig kunnen besteden. Dat is altijd welkom, zeker met de stopjes die vandaag op het programma staan.

Als eerste stoppen we bij Lowell Ghost town. Eigenlijk is town wel een heel groot woord. Het geheel beslaat maar één straat, maar is daarom niet minder leuk. Oude gebouwen met oude reclames en oude auto’s ervoor. Hoe fotogeniek wil je het hebben. We vermaken ons prima en het werd ook nog eens een bijzondere stop. De Virtual die hier ligt wordt onze 20.000e gevonden cache. Hier hebben we 18 jaar over gedaan om deze mijlpaal te bereiken. Toch wel bijzonder te noemen.

Voldaan gaan we verder op weg naar de volgende stop. Tombstone, een oud western stadje. Het is echter zo commercieel dat we gisteren bij het hotel al een folder hebben zien liggen. En toen was de afstand tot Tombstone nog zo’n slordige 300 kilometer. Ik zie niet snel in Maastricht een folder liggen van de Martinitoren. Maar het moet gezegd, in Nederland rij je tal van bezienswaardigheden voorbij voordat je bij de Martinitoren bent en de tijd die je erover doet om de afstand te overbruggen is ook vele malen langer. Maar juist omdat het zo toeristisch is, zijn we er al diverse keren in de loop van de jaren aan voorbij gereden. Nu waren we er zo dicht bij dat we toch gestopt zijn. En ja, het is super toeristisch. Voor de gunshow te mogen zien, moet fors betaald worden en ook een ritje in de paardentram gaat voor de hoofdprijs. Maar als je hier doorheen kijkt is het toch alleraardigst. Bij de meest belangrijke gebouwen zijn bordjes geplaatst met hierop de geschiedenis van het stadje. Zo leerden we dat je hier allerminst veilig was vroeger gezien de vele pistoolgevechten die er plaatsgevonden hebben op straat en in de saloons. We leren precies wie wanneer, op welke dag en in welk jaar overhoop geschoten werd. Ik heb er wel iets mee. Na een uurtje rondgewandeld te hebben, komen we erachter dat de planning voor vandaag er al bijna op zit. Alleen een korte stop voor een cache, op een overigens uitermate leuk plekje waar je anders niet zou komen na, zit de planning er al op. En het is nog zo vroeg, we moeten zelfs nog aan een late lunch. Gelukkig is internet onze vriend en op all trails zoeken we een korte wandeling in de buurt op.

Zo gezegd zo gedaan. Na de lunch beginnen we aan de korte wandeling. Deze is niet zo spectaculair maar we hebben toch fijn gewandeld. Door naar het hotel in Sierra Vista om in te checken. Voor het eten hebben we zelfs nog tijd over om een ronde van 4,5 kilometer door Sierra Vista te wandelen via een aantal caches. Toch handig, 25 uur in één dag.

Zoals we al tikten, hebben we gisteren een groot deel van de planning van vandaag al gedaan. Zodoende bleef er heel veel tijd over. Gisterenavond bedachten we dat het wel slim was om het vandaag rustig aan te doen. Voor vandaag was er enkel nog een korte wandeling over. Aangezien de parkeerplaats op nog geen 10 minuten rijden van de parkeerplaats van het hotel vandaan was, en die met iets meer dan 5 kilometer wel heel kort was, zochten we er nog iets bij. Het was volgens all trails mogelijk om de Dragonfly Trail te combineren met de Twin Sisters Trail om zo een wandeling van 10 kilometer te hebben. Ideaal voor de ochtend denken we.

Na eerst uitgeslapen te hebben en op het gemak te hebben ontbeten, gaan we op weg naar de parkeerplaats. We beginnen aan de wandeling. De lucht is strak blauw, en het is nog niet al te warm. Toch laten we de jas in de auto, want we weten hoe snel de temperatuur hier stijgt in de ochtend. Het grote doel van deze wandeling is een petroglief van een libel. Het gebied waar we door wandelen is niet heel bijzonder, maar we wandelen heerlijk. We zien een riviertje. Wat berensporen. Onderweg dienen we enkele keren de rivier over te steken, wat geen problemen geeft. En dan staan we plotseling bij het punt waar we rechtsaf terug naar de auto gaan, of rechtdoor verder met de Twin Sisters Trail. Allemaal heel leuk en aardig, maar we hebben geen petroglief gezien. In ons routeboekje staat ook niet aangegeven waar we de tekening exact kunnen vinden. Op all trails vinden we wel iets waar we in de buurt ervan zouden moeten kunnen komen. We zijn op dat punt geweest, maar hebben niets gezien. Verder onderzoek leert ons dat men de locatie van de petroglief niet vrijgeeft, om deze zo meer te beschermen. Dit klinkt ons wel wat vreemd in de oren, aangezien ze wel een wandeling uit hebben gezet die de naam van de rotstekening draagt, en waarvan het logo notabene een afbeelding van die tekening is. Het zij zo. We besluiten om de wandeling nogmaals te lopen, maar dan in omgekeerde volgorde. Met behulp van de locatie van all trails en een fotootje vinden we met behoorlijk wat moeite de petroglief van de libel. We zijn er blij mee dat het uiteindelijk toch gelukt is. We wandelen terug naar de auto en rijden naar Silver City.

Dit stadje, zou niet onaardig zijn. Bovendien liggen er enkele Adventure Labs. Gisteren hebben we aan de hand daarvan een wandelroute uitgezet van een goede 5 kilometer door Silver City. We besluiten eerst koffie te gaan drinken en daar de wandelroute even op papier te zetten. Dat is toch wat gemakkelijker dan steeds op de telefoon te moeten kijken waar het volgende punt is. We kiezen Tranquilbuzz Coffee House uit. Als we binnen komen, zien we dat er op korte termijn een mini-concert begint. Terwijl Marieke de koffie haalt, schrijf ik de route over. In het koffietentje zitten een stuk of twintig hippies die allemaal jong waren eind jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw. Het is een bont gezelschap. Om 12 uur begint het concert van Eric, Sue & Dale. Ze zijn lid van Church of the Singing Heart. Terwijl we van de koffie genieten, begint het concert. Er wordt, zoals gebruikelijk, een verhaaltje verteld over blablabla. Dan staat de zangeres op om een deel van de hippies te knuffelen. Glimlachend genieten we verder van de koffie. Dan begint het concert dan toch. Het nummer Knocking on heaven’s door van Bob Dylan wordt ingezet omdat iemand van het publiek recentelijk iemand is verloren. De zanger grapt voordat ze beginnen te spelen dat de meeste aanwezigen binnenkort wel allemaal aan die deur zullen kloppen. We zijn aangenaam verrast door hetgeen we horen. We drinken de koffie wat langzamer dan gebruikelijk, want ook hier worden we blij van. Zeker op een dag dat we rustig aan willen doen. Na het eerste nummer gaat er een grabbelzak rond. Het is de bedoeling dat de mensen daar een briefje uithalen, en dan zeggen welk nummer er op dat briefje staat zodat ze dat kunnen gaan spelen. Al snel zien we dat het begrip grabbelzak eind jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw nog niet heel erg bekend was. Als de grabbelzak bij nummer drie is gearriveerd, wordt de zak leeggemaakt, en worden de briefjes één voor één bekeken. Zo wordt er een nummer uitgekozen. Eric, Sue & Dale spelen gewoon verder. Het ene na het andere bekende nummer volgt. Dan komt de grabbelzak bij ons. We geven de zak door, want we hebben nog wel een programma af te handelen. We luisteren nog naar het nummer One Tin Soldier wat ze geweldig uitvoeren en gaan dan verder. Hier worden we blij van.

We beginnen aan de stadswandeling en als we onderweg zijn naar stop nummer drie, zien we een antiekwinkel. We besluiten even binnen te kijken en zien al snel hetgeen we hopen te zien. Nee, geen bordspellen, maar dozen vol met kentekenplaten. We hebben er al veel hangen, maar onze verzameling is nog niet compleet. We missen nog 5 staten. We kijken door de dozen heen en korte tijd later, lopen we met drie kentekenplaten door deze wel hele bijzondere antiekzaak heen. Ook hier worden we blij van.

We lopen verder, en de stad weet ons aangenaam te verrassen. We lopen een boek- en muziekwinkel binnen. We hopen een CD van Big Head Todd & The Monsters te vinden die in Europa niet te koop is. Helaas is het deel muziek in deze winkel niet zo heel groot. We verlaten de winkel en wandelen verder. Nog geen 30 meter verder zit nog een muziekwinkel. Hier hebben ze wanden vol met tweedehands CD’s & LP’s. Ook CD’s van Big Head Todd & The Monsters. Helaas geen CD die we nog niet hebben. Als we weg willen lopen, zien we een LP staan van de George Baker Selection. Bijzonder dat de palingsound band in een winkeltje in een klein stadje in New Mexico staat. Una Paloma Blanca zingend verlaten we de winkel.

Als we de wandeling door de stad af hebben. Is het toch nog behoorlijk vroeg. We besluiten eens gek te doen, en gaan een ijsje eten bij Sonic. Terwijl we dat zitten te doen, zoeken we of er een geocache in de buurt is, die de moeite waard is. We vinden er een een kilometer of 30 verderop. Hier moet je niet in kilometers denken, maar in tijd. Het is maar 20 minuten rijden. We gaan op pad, en vinden de cache. Op de weg terug naar de stad, rijden we een stuk off-road om nog een paar caches te zoeken. We vinden ze ook nog. Ook hier worden we blij van.

We eten in een hamburgertent annex brouwerij. Hier hangt een bijzondere sfeer en de bestelde hamburger smaakt meer dan voortreffelijk. Als we na de maaltijd terug gaan, kunnen we terugkijken op een meer dan geslaagde dag en zachtjes neuriën: “We’re so hippie ehm….. happy”.

Het weer blijft hier prima. Al een paar dagen stijgt het kwik zo richting de 30 graden Celsius. Doorgaans weinig bewolking en veel zon. Gisteren begon het tegen de avond te regenen en later kwam er zelfs onweer. Paul wist zich te herinneren dat het weer enkele jaren geleden ook ineens omsloeg toen we hier waren. Op de plek waar nu een grote benzinepomp staat, stond toen nog een kleiner exemplaar. We hebben een foto met daarop de benzinepomp en een hele donkere lucht erboven. Dat was dus gisteren niet anders. De regen kletterde tegen de hotelkamer aan. Ach misschien wordt de auto hier ook weer een beetje schoner van.

Toen we vanochtend opstonden, was de regen verdwenen. De lucht was weer aardig blauw geworden. Zoals gebruikelijk ging de wekker weer op tijd. Vandaag staat de op één na langste reisdag op het programma, maar uiteraard willen we niet alleen asfalt zien, dus zorgen we ervoor dat we rond de klok van 11:00 uur de meeste kilometers van de dag al weer achter ons hebben gelaten.
Door de vele kilometers staat er voor vandaag maar één wandeling op het programma. De Cooney Canyon in het Gila National Forest. Een wandeling van een kleine 9 kilometer, door, zoals de naam al doet vermoeden een canyon. Als we de foto's moeten geloven is deze canyon weer totaal anders dan degene die we gisteren hebben mogen aanschouwen.

We beginnen vol goede moed aan de wandeling. Al snel komen we erachter dat dit niet de meest populaire trail in het Gila National Forest is. Het pad is bezaaid met planten, waar al lang niemand meer gelopen heeft. Ik vind het een lastige wandeling, waarbij er weer met regelmaat over grote stenen gestapt moest worden en enkele keren de rivier doorkruist moest worden. Aangezien we al drie weken onderweg zijn, begint ook de fysieke kracht wat af te nemen en kost het stappen over de stenen wat meer moeite dan het de eerste dagen kostte. We lopen echter rustig verder. Onderweg komen we pootafdrukken tegen in het zand, waarbij we denken dat deze best eens van een kleine beer kunnen zijn. En nee, Alfred is niet uit de rugzak ontsnapt. We komen later andere wandelaars tegen en die gaven aan dat er eerder op het pad berensporen te zien waren. Wij waren dat deel al gepasseerd en hebben dus inderdaad berenstappen gezien. Vlakbij de berenstappen herkenden we een menselijke voetafdruk. Met een beetje fantasie zou je er een heel spannend verhaal van kunnen maken dat er een mens achterna gezeten werd door een beer op het pad dat wij nu volgen...

Na nog enkele malen de rivier te zijn doorkruist, vond ik het wel welletjes. We hebben de wandeling niet voltooid, maar wat we hebben gezien was de moeite waard. Nu hebben we nog wel wat tijd over en we besluiten om te gaan kijken of de wandeling welke morgen op de planning staat wel open is. Deze behoort namelijk tot de Nationale Park Service en zoals gezegd liggen de overheidsdiensten nog altijd stil. Maar aan de hoeveelheid auto's op de parkeerplaats te zien gaan we ervanuit dat de trail gewoon open is. We besluiten om de planning aan te passen en vandaag de catwalktrail te gaan lopen. Deze is vermoedelijk iets minder zwaar en ook wat korter. We betalen de gevraagde 5 dollar entree, checken even of de wc's ook gewoon open zijn en gaan op weg.

Het grootste gedeelte van het pad is keurig aangelegd middels stalen trappen en overlopen. We hebben geluk dat er nog wel water in de canyon staat, dat maakt het geheel een stuk mooier. Als het water na de sneeuwval nog wat hoger staat, zal het een heel imposant gezicht zijn. We lopen keurig over de catwalk en voelen ons modekoning en modekoningin. Ik vind het in ieder geval een stuk beter lopen dan de vorige wandeling. Maar ook hier moeten we enkele keren de rivier oversteken. Tot aan de laatste 200 meter gaat het prima. Daarna is het pad voor ons net iets te uitdagend en we besluiten om het laatste stukje voor gezien te houden.

inmiddels is het weer tijd geworden om het laatste gedeelte van vandaag naar het eindpunt, Silver City, te gaan volbrengen. Inchecken in het hotel en een hapje eten. We hadden gedacht om nog tijd over te houden om een paar labcaches in de oude stad te kunnen doen, maar de Mexicaan deed er zo lang over om ons eten op tafel te krijgen, dat dat er niet meer in zat. Die bewaren we maar voor morgen. Daar hebben we nu ook tijd over, doordat we vandaag de catwalk al betreden hebben.

Vandaag gaan we erachter komen of we veel last zullen hebben van de shutdown in de VS die momenteel gaande is. Kortweg gezegd is het gevolg van de shutdown dat alle rijksambtenaren niet meer werken. Met uitzondering van hulpdiensten. De National Park Service (NPS) valt ook onder het rijksapparaat, dus die mensen werken ook niet meer. En laat de NPS nou net precies hetgeen zijn, waar wij behoorlijk wat gebruik van maken. Gisteren zochten we op wat de shutdown betekent voor Canyon de Chelly NM. Veel konden we er niet over ontdekken, behalve dat men alles in het werk zou stellen om de parken voor de mensen toegankelijk te houden indien dat mogelijk is. Tja, word je niet echt veel wijzer van. Bellen is ook geen optie, want de telefoon wordt niet bemand. Evenals de bezoekerscentra.

We besluiten om het maar te gaan ondervinden. We zullen er niet dommer van worden. Canyon de Chelly NM staat al lang op ons lijstje met plaatsen die de moeite van het bezoeken waard zijn, maar het ligt overal een behoorlijk eindje vandaan. Een van de dichtstbijzijnde plaatsen van betekenis is Gallup. Dit ligt op iets meer dan 2 uur (168 kilometer) rijden van de ingang van het park. We verblijven in een motel aan Route 66. In deze plaats zijn we al enkele keren meer geweest, en die keren hebben we hetgeen bezocht wat iets dichter langs de deur ligt. Mooie gelegenheid dus om dan eindelijk Canyon de Chelly NM in de route op te nemen.

De eerste stop van vandaag is Hubbel Trading Post. Dit is ook een onderdeel van NPS. Als we arriveren is de poort gesloten. 'Closed due to shutdown' prijkt er op een blaadje dat op de poort is geplakt. We kijken even, maar behalve wat prariehondjes is er echt niemand thuis. We zijn bijna halverwege, dus we rijden maar door. Als we bij de ingang van Canyon de Chelly komen, kunnen we gewoon doorrijden. Het bezoekerscentrum is gesloten, maar dat hadden we wel verwacht. We rijden door naar het laatste uitzichtpunt aan de South Rim. Hier staat Spider Rock, wat het bekendste punt van het park is. We rijden daar als eerste naar toe, omdat de ervaring ons leert, dat locaties als deze vaak meer van hetzelfde zijn. We parkeren de auto en wandelen naar het uitzichtpunt. Het landschap dat we zien, geeft ons weer een WOW-gevoel. We genieten volop en maken veel foto's. Heel druk is het niet. Dat is ook wel fijn. Als we genoeg hebben gezien, gaan we verder met onze planning van de dag.

Die is een beetje lastig. Het park bestaat namelijk uit 12 uitzichtpunten. Er is maar 1 noemenswaardige wandeling, White House genaamd, maar volgens de site is die voor onbepaalde tijd gesloten. In de planning van vandaag zitten dus alle 12 uitzichtpunten. Als we die allemaal bezoeken, hebben we stiekem ook een behoorlijk eindje gewandeld, maar het liefste zouden we gewoon die ene wandeling doen. Die hebben we maanden geleden dus voor de zekerheid maar gewoon in het dagrouteboekje opgenomen.

Maar gisteren lazen we op de site nog, dat de wandeling nog steeds gesloten was. We gaan dus 1 voor 1 de uitzichtpunten af, en genieten van deze fraaie canyon. Maar zoals gezegd. Het wordt al snel veel van hetzelfde. Als we bij White House Overlook zijn, zien we een bord staan dat wegwijzert naar het begin van de wandeling die we zo graag willen doen. Nergens staat vermeld dat deze gesloten is. We houden ons van de domme en lopen terug naar de auto om de rugzakken en het lunchpakketje te pakken.

Het bordje dat wegwijzert geeft te lezen dat de wandeling 1½ mijl enkele weg is. Geen probleem. We beginnen aan de wandeling, en nog geen 40 meter verder staat een bord dat de wandeling 2½ mijl in totaal is. Nu wil ik niet zeggen dat ik de winnaar van de slimste mens zou worden, maar volgens mij is er met mijn hoofdrekening nog maar weinig mis. We weten dat het een korte, maar pittige wandeling is. We dienen namelijk meer dan 200 meter af te dalen op ongeveer net iets meer dan 2 kilometer wandelen. Dat is dus een dalingspercentage van 10%. En hetzelfde pad moeten we ook weer omhoog. Maar we kunnen in elk geval in de canyon afdalen en oude ruïnes bezoeken. Halverwege de afdaling weet ik het plotseling. Onze Donald heeft gewoon nieuwe rekenregels ingevoerd en die zijn natuurlijk meteen geldig. Vandaag de dag is 2x 1,5 gewoon 2,5. Hoe dom kunnen we zijn?

We arriveren op de bodem van de canyon en wandelen richting de ruïnes van White House. Dit is aan de andere kant van de kloof, en niet zo heel erg ver. Vlak bij de ruïnes zitten Navajo's snuisterijen te verkopen waar we geen behoefte aan hebben. We lopen er dan ook gewoon aan voorbij. We maken wat foto's van de ruïnes en wandelen terug. Onderweg naar boven genieten we van onze lunch en het uitzicht. Na een wandeling van twee uur staan we weer terug bij de auto.

De volgende twee uitzichtpunten slaan we over. We gaan eerst naar een trading post, om te kijken of ze daar misschien een speldje voor onze verzameling hebben. Helaas, we hebben pech. We gaan terug via de uitzichtpunten van de North Rim. Als we in totaal 10 uitzichtpunten hebben bezocht, wordt het tijd om de reis van twee uur naar Gallup te aanvaarden. Onderweg stoppen we nog bij Window Rock. Hier zijn we drie jaar geleden ook al geweest, maar het is een leuke stop om even de benen te strekken.

Al met al, moeten we zeggen dat we niet heel veel last hebben van de shutdown. De bezoekerscentra zijn gesloten, en dat is jammer. Maar ook niet meer dan dat. Er staan voor de komende tijd nog wel verschillende NPS locaties op de planning. Maar we moeten er gewoon voor zorgen dat we de dag voordat we er heen gaan, iets minder dom worden over de actuele status.

Vandaag zou het een behoorlijk pittige dag worden qua rijden. Niet zozeer de afstand die groot is, al is 384 kilometer ook weer niet echt heel weinig te noemen, maar wel het feit dat we meer dan 100 kilometer off-road dienen te rijden. Een behoorlijk gedeelte van de route is niet bekend bij een navigatiesysteem. Hoe de conditie van de weg is, is dan ook niet op voorhand in te schatten.

De eerste stop van vandaag is de Hoodoo Trail in de Ojito Wilderness Area. Met name één fotootje van dit gebied heeft onze aandacht weten te trekken. Het eerste dat we ontdekten erover, was dat het vanaf het pad niet zichtbaar was, maar dat het daar niet heel ver vandaag zou zijn. Maanden geleden gingen we aan de slag met satellietbeelden om zo de locatie te achterhalen. Als je dan aan het wandelen gaat, is het toch wel spannend om te kijken of het ook daadwerkelijk gelukt is. Wel niet helemaal. Het pinnetje op de kaart zat er toch een meter of 2 naast. Maar goed. We waren meer dan happy toen we deze bijzondere rotsformatie zagen. Prachtige golven in het gesteente in verschillende kleuren. We genieten volop. Als we voldoende foto’s hebben gemaakt, wandelen we verder. Want dit is immers de Hoodoo Trail, en we hebben nog geen Hoodoo gezien. Na een tijdje zien we een stuk of 5 Hoodoo’s staan. We maken wat foto’s en wandelen verder. Het is zo nu en dan een behoorlijke klimpartij. We zien verder geen Hoodoo’s en na een tijdje wordt het pad voor ons toch te gevaarlijk. Het eindpunt van de wandeling is nog zo’n 250 meter verder, maar we doen verstandig en draaien om en wandelen terug naar de auto.

Vanaf de parkeerplaats gaat het nog een paar kilometer over goed begaanbare weg. Op het moment dat we rechtsaf dienen te slaan, begint het grote onbekende voor ons. Het eerste stuk is goed te doen, maar dan dienen we toch echt langzaam te gaan rijden. In de weg zitten grote gaten, en met een gangetje van soms niet meer dan 5 kilometer per uur vorderen we richting het volgende doel. Het meest slechte stuk van de route blijkt achteraf zo’n 17 kilometer te zijn, en daar doen we ongeveer anderhalf uur over. De andere 40 kilometer van de route is best goed te doen, als is het wel heel goed opletten, want soms zijn er gewoon hele stukken van de weg weggespoeld door het water, en blijft er maar een weg over van een meter of 2½ breed. Uiteindelijk parkeren we de auto bij de Guadalupe Ruins.

We lunchen eerst wat en beginnen dan aan de wandeling. Op zich hebben we niet zo heel veel met ruïnes, maar dit lijkt ons toch wel een leuke aanvulling op de route van vandaag. Het is een stevige klim naar boven, en ook hier dienen we regelmatig flink te klauteren om verder te geraken. Als we boven zijn, zien we de ruïnes. Over twee delen is een dak gemaakt. Bij één ervan is een trap naar beneden. Het dak is best laag boven de trap, en het geheel vraagt erom, om flink je hoofd te stoten. Ik zie een mogelijk om langs de trap af naar beneden te gaan, dus ik besluit om dat te doen. Als ik bijna beneden ben, hoor ik plotseling het overbekende geluid van een ratelslang. Ik maak een sprong en sta meteen in de Kiva. De ratelslang zie ik achter de trap zitten. Wat ben ik blij dat ik niet via de trap naar beneden ben gegaan. De slang is niet zo heel erg groot, een goede 50 cm, maar ik zit er niet op te wachten om erdoor gebeten te worden. Gelukkig is hij net zo van mij geschrokken als ik van hem en hij kruipt weg. Ik maak snel een foto van de slang en een foto van de Kiva. Vervolgens maak ik dat ik weer boven kom.

We wandelen nog een stukje verder om van het schitterende uitzicht te genieten., maar echt fijn lopen doet het niet meer. We gaan terug naar de auto. Dat valt nog niet mee, want het pad is niet zichtbaar. Uiteindelijk vinden we de plek waar we naar beneden dienen te klauteren om op het pad te komen. Als we bij de auto zijn, rijden we verder naar het spookstadje Guadalupe. We maken een paar foto’s en gaan door naar de volgende stop. Een uitzichtpunt over de canyon. We genieten hier van het uitzicht en bedenken dat de Mesa’s die we hier zien eigenlijk niet onderdoen voor het veel bekendere Monument Valley. We vinden een cache die al enkele jaren niet is gevonden. Iets wat in deze contreien niet heel bijzonder is. We rijden verder naar het punt waar het zand weer overgaat in asfalt. De teller van onverhard hobbelen staat dan op 112 kilometer. Alles in de auto is behoorlijk stoffig. We zijn dan ook blij dat we altijd een extra kleed over ons hebben en houden leggen. Ten eerste om het een beetje beter uit het zicht van onwelwillenden te houden, maar zeker ook om het allemaal wat beter stofvrij te houden.

Als we weer op de harde weg zijn, is het nog bijna 230 kilometer rijden naar het hotel. Ruim 2½ uur. De weg is simpelweg saai te noemen. Onderweg komen we geen dorpje of niets tegen, laat staan een benzinepomp waar we een sanitaire stop kunnen maken en wat koffie kunnen tanken. Ook caches komen we geen enkele tegen op dit stuk door New Mexico.