Nare smaak in de mond
Na een dag reizen waren we dan eindelijk in ons hotel in Onalaska aangekomen. Een ruime kamer met twee tweepersoonsbedden. Ideaal, omdat je op het ene bed al je tassen kunt neerzetten, terwijl je in het andere bed kunt slapen. ’s Morgens zoals gewoonlijk weer bijtijds opstaan omdat het weer een lange dag van reizen zou worden. Even ontbeten en daarna de spullen in de auto gezet. Even een laatste check en op weg naar Rapid City waar het volgende hoogtepunt van onze reis zich bevindt.
Nadat Marieke een uur of twee heeft gereden, besluit ik om Cindy een SMS-je te sturen. Ik kan mijn telefoon nergens vinden. Bij het eerste het beste tankstation gestopt om te tanken en even te kijken of dat mijn telefoon ergens in een tas zit. We kunnen het ons haast niet voorstellen dat die ergens in zou zitten, maar je weet tenslotte maar nooit. En ons vermoeden blijkt juist te zijn, geen telefoon te vinden. Met de telefoon van Marieke gebeld naar het hotel in Onalaska of ze de telefoon daar gevonden hadden. Na even te hebben gewacht krijgen we te horen dat er op de hotelkamer niets ligt. En dat terwijl ik toch voor 99% zeker weet dat de telefoon naast het bed op de grond lag. Bij gebrek aan een nachtkastje was het noodzakelijk geweest om de telefoon op de grond neer te leggen. We gebruiken de telefoon namelijk ook als wekker. Maar goed, geen telefoon dus. Na even overlegd te hebben, besloten dat we maar verder rijden naar Rapid City. Terugrijden naar Onalaska is tenslotte geen optie, daar ze zeggen dat ze niets hebben gevonden. Kunnen we in ieder geval de tassen even goed nakijken. Zo gezegd, zo gedaan. ’s Avonds de tassen helemaal leeg gemaakt, maar helemaal niets. Maar weer naar het hotel gebeld of dat ze toevallig iets gevonden hadden. Niets. Toen de datakluis van de ANWB gebeld om de telefoon te laten blokkeren. Meer konden we tenslotte niet meer doen. Wel al de hele dag door regelmatig gebeld naar de eigen telefoon, maar ook geen gehoor. Of iemand was er mee aan het bellen, of iemand had de telefoon uitgezet. Gelukkig was het blokkeren snel geregeld. Nog even een e-mail naar Geerts Assurantiën hoe we het een en ander aan zouden moeten pakken. Door het tijdsverschil tussen Nederland en Amerika duurde het even voordat we het antwoord hadden en waren we al weer verder onderweg. We moesten in ieder geval aangifte gaan doen bij de politie. De eerste mogelijk die we hadden was in Cody, bijna 2000 km van Onalaska. De hoofdstad van de staat Wyoming met maar liefst 8300 inwoners. Een vriendelijke agent heeft ons geholpen en het verhaal genoteerd. Toen we vroegen om een kopie van het Proces Verbaal vertelde hij ons dat ze in verband met de bezuinigingen geen printers hadden. Op een klein blaadje schreef hij zijn gegevens en het nummer van het PV. Als we het nodig hadden konden we contact met hen opnemen en zouden ze het per e-mail opsturen.
Bijna twee weken later kregen we een e-mail van het hotel in Onalaska. Ze hadden de telefoon gevonden in de gang. Als we de creditcard gegevens door zouden geven, dan stuurden ze de telefoon op naar een adres dat wij door zouden moeten geven. Na weer opnieuw contact met Geerts, bleek dat ook dit gewoon verzekerd was, dus hebben we de telefoon op laten sturen.
Onze vermoedens waren echter dat een schoonmaker of iemand anders de telefoon heeft gevonden en heeft bedacht dat dat een ideale manier was om goedkoop te bellen. Toen wij echter vaak naar het toestel belden heeft degene de telefoon uitgeschakeld. Toen hij/zij de telefoon weer aan wilde zetten bleek dat die beveiligd was met een pincode en dus eigenlijk onbruikbaar . Waarop diegene de telefoon maar op de gang van het hotel heeft neergegooid.
Sindsdien hebben we bij het horen van de naam Onalaska een nare smaak in de mond.
En de telefoon?
Die lag op 12 september, daags na onze thuiskomst, op de deurmat.
Uitgeschakeld……………
Disneyland
Ondanks de hoge toegangsprijs van 59 dollar p.p. hebben we toch besloten om ook Disneyland met een bezoek te vereren. Nu we er toch in de buurt zijn, wilde ik het wel erg graag zien. Met name Mickey’s Toontown was wat wij onder Disney verstaan. Veel huisjes met van die karakterestieke kenmerken.
In dit gedeelte van het park liepen een aantal Disney-figuren rond waarmee je op de foto kon gaan. Eerst wel even in de wachtrij aansluiten!!. Om de drukte rond Mickey te voorkomen, was deze bekende muis thuis op zijn eigen movie-set gebleven en kon je hem door gaan bezoeken. Als inleiding even een kort filmpje om het wachten te veraangenamen.
Maar ook de rest van het park was meer dan de moeite waard. Opvallend is te zien dat er veel dingen van de Efteling terug te vinden zijn. Over en weer is er in de loop van de jaren veel ‘gejat’. Maar och, wat in de Efteling geweldig is, is ook in Disney super. En beide parken zijn tot in de puntjes ‘af ‘. De attractie van Pirates of the Caribbean was recent geopend en we hadden het geluk dat er een extreem korte wachtrij was, doordat hij vlak van te voren gerepareerd was. Je kunt het vergelijken met de Fata Morgana in de Efteling, maar dan geheel in het thema van de film. Erg leuk. Natuurlijk hebben we ook nog even de parade meegepikt, waar alle bekende figuren meelopen.
Al met al hebben we ons een volle dag, van 10.00 uur ‘s ochtends tot 19.45 uur ‘s avonds uitstekend vermaakt. We hadden geen puf meer om tot 21.30 uur te wachten op het vuurwerk. Onze voetzooltjes protesteren af en toe na zo’n 25 dagen gelopen te hebben.
Streets of San Francisco
Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. Eén van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want één stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.
Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..
Geproefd en goed bevonden.
Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven.
Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt is, wisten we van te voren al dat we niet heel Zion NP konden zien. Maar dat is eigenlijk geen verrassing, want zo gaat het met alle Nationale Parken hier. Als je in één park alles wilt zien wat er te zien is, dan moet je voor één park minimaal een week reserveren. Maar dat is niet onze bedoeling, dus kiezen wij in ieder park een paar dingen uit die we heel graag zouden willen zien. Zo geschiedde het dus ook vanmorgen in Zion NP. We hadden gekozen voor een rondrit door de canyon, voor de Court of the Patriarchs en voor de Weeping Rock.
De rondrit door de canyon was vrij eenvoudig. Aangezien de andere twee dingen die we wilden zien, zich in de canyon bevinden, lagen die automatisch op de route. In Zion NP mogen, behalve op de hoofdweg, geen auto’s rijden. Hiervoor in de plaats rijden bussen die iedere zes á zeven minuten bij een halte stoppen. Deze bussen rijden door de canyon en je kunt op acht verschillende plaatsen uitstappen om allerlei dingen te gaan bezoeken. Onze eerste stop was dus de Court of the Patriarchs.
Dit zijn drie bergtoppen die genoemd zijn naar drie bijbelse figuren. Een paar foto’s gemaakt en in een bus gestapt om vervolgens bij The Lodge weer uit te stappen.
Dit stond niet op de planning, maar hier was het zo mooi, dat we maar uitgestapt zijn en wat hebben rondgewandeld. Na even gebruik te hebben gemaakt van het toilet en een beker capucino te hebben gedronken weer verder op pad gegaan naar de Weeping Rock. Volgens velen is dit hét hoogtepunt van het park. Een korte, maar steile wandeling van 800 meter brengt je naar deze huilende rots. Bij deze rots heerst een microklimaat. Hier groeien planten en struiken die er elders in het park niet groeien. Na een kleine anderhalf uur bedachten we ons dat we toch wel heel wat verder hadden gelopen dan achthonderd meter. Het toeval wil dat we na een paar minuten een bordje tegen kwamen waarop inderdaad ons vermoeden werd bevestigd.
We hadden het verkeerde pad genomen en we hadden geen 800 meter gelopen, maar iets verder. Wel waren we ondertussen een 800 meter in hoogte gestegen. Moe en bezweet zijn we even gaan zitten en hebben we genoten van het adembenemende uitzicht wat we over de vallei hadden. Weer terug naar beneden gegaan en toen wél het juiste pad genomen. En inderdaad in no-time waren we bij de Weeping Rock. En huilen deed die steen inderdaad. Als je eronder ging staan, werd je binnen een paar minuten drijfnat. Maar ook hier was het genieten van een bijzonder stukje natuur.
Daarna weer terug naar de auto om naar ons volgende hotel te rijden. Ik ben benieuwd wat we morgen voorgeschoteld krijgen.
Gele stenen
Vandaag stond het nationale park Yellowstone op het programma. Het is een ontzettend groot en schitterend park. Eigenlijk teveel om in één dag te kunnen zien.
Het heeft ongeveer de breedte van Eindhoven naar Bergen op Zoom en de lengte van Eindhoven naar Groningen. We hebben ons best gedaan om de hoogtepunten eruit te halen.
De folder leerde ons dat er veel wild in het park leeft, maar dat met name de beren zich schuil houden voor (meer…)
Beeldig
Vanochtend weer zoals gewoonlijk in alle vroegte opgestaan. Er voor gezorgd dat de was gedaan werd en na het ontbijt op pad. Mount Rushmore is het belangrijkste doel van vandaag, maar we hebben besloten om onderweg Country Bear USA park aan te doen. Bij het park aangekomen, bleek dat we wel eens zoveel entree moesten betalen dan op de site aangegeven stond, maar ach het is vakantie dus toch maar naar binnen gegaan. Het was een wildpark waar verschillende dieren leefden. Er stonden grotendeels wel hekken omheen, waardoor je er zeker van was dat je de beesten zou kunnen bewonderen. We hadden het geluk dat we vroeg waren, zodat de beesten het nog niet te warm vonden buiten hun hokken. Anders hadden we jullie waarschijnlijk moeten gaan vertellen dat de dieren mooi in hun natuurlijke omgeving leefden, maar dat ze spontaan allemaal ‘in Ferien’
waren.
Er liepen onder andere rammen, prairiehonden, beren en ezels over de weg rond. Vooral de grote groep zwarte- en grizzlyberen waren (meer…)
Gelukkig heeft een dag hier 25 uur
Na wederom een dag van rijden zijn we nu eindelijk aangekomen bij het volgende punt dat we perse wilden zien.
Namelijk Mount Rushmore. Mount wie? zullen velen van jullie denken. Mount Rushmore, je weet wel die 4 hoofden die in (meer…)
Drive Thru
Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?
Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.
Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is (meer…)
Stel je eens voor
Het Empire State Building…
Als je het niet bezoekt als je in New York bent, dan ben je niet in New York geweest zeggen ze wel eens. En inderdaad, het hoort er bij. Voor $16,- dollar mocht je helemaal naar de 86e verdieping. Als je bijbetaalde mocht je nog iets hoger, maar de 86e verdieping is hoog genoeg. Het uitzicht was geweldig, ondanks dat het niet echt helder was. Maar de grootse vraag die na het bezoek aan het Empire State Building ontbeantwoord is gebleven, is de vraag hoe Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle zo snel bij Meg Ryan kon komen. Wij hebben er zeker 20 minuten over gedaan. Eerst door de beveiliging. Daarna door een wirwar van poortjes waar ze in de Efteling een puntje aan kunnen zuigen. Uiteraard word je dan langs allemaal souvenirshops geleid. Ook bieden ze je iedere 10 meter weer een andere aanbieding aan. Daarna in de rij bij de lift naar de 80e verdieping. Dan weer een stukje lopen om de lift naar de 86e verdieping te nemen. Genieten van het uitzicht, foto’s maken en weer naar beneden. Dat ging een stuk sneller dan naar boven.
Nadat we dit indrukwekkende gebouw hebben bezocht zijn we teruggegaan naar de Bronx om een kaart te kopen van het Yankees stadion. En natuurlijk om er zelf ook foto’s van te maken. Op de heenweg zaten we in een metrowagon die compleet leeg was. Hoezo New York, the city that never sleeps? In ieder geval wel op dat moment voor ons gevoel. Het leverde sowieso weer een mooie (meer…)
Little Chinese Artist
Voor de verandering moesten we vanmorgen vroeg opstaan. Hoewel vroeg, vergeleken met de tijden die we in Afrika gewend waren, was dit uitslapen. Om 7 uur opstaan om ons te douchen en wat te gaan ontbijten. Want we wilden zo vroeg mogelijk naar het Vrijheidsbeeld gaan kijken. We hadden in de reisgids van Lanoo gelezen dat dit verstandig was omdat het anders ontzettend druk zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Ontbijten aan de overkant van de straat en daarna de metro gepakt. Wel gemakkelijk zo’n metrohalte op amper 50 meter van het hotel vandaan. Aangekomen bij de laatste halte was het nog een klein stukje lopen naar de kaartverkoop voor de veerboot naar Ellis Island en naar Liberty Island. $23,- armer op naar de securitycontrol. En eerlijk is eerlijk, de controle hier was strenger dan de controle op het vliegveld. Zelfs de ringen moesten afgedaan worden.
Na een paar minuten wachten, lag de veerboor klaar voor vertrek. Al vrij snel kwamen we bij het vrijheidsbeeld aan. Vanaf het vaste land van New York kun je het beeld amper zien staan, maar als je aan de voet van het beeld staat is het toch wel heel erg groot. Hier wat rondgelopen en een paar foto’s gemaakt.
Na een uurtje zijn we weer terug gegaan naar de veerboot. Op weg naar Ellis Island. Op Ellis Island kwamen vroeger alle immigranten (meer…)
