Huilen, met de pet op
Ik hoop dat de titel voor de volle 100% waarheid wordt. Wat is dat nu weer voor een opmerking zul je misschien wel denken? Wel, eigenlijk is het, zoals gewoonlijk, kinderlijk eenvoudig. Als je een synoniem gaat zoeken voor huilen, dan kom je al snel bij het woord wenen terecht. En als de zon schijnt draag ik bijna altijd een pet. Dus combineer deze twee en het is helemaal duidelijk. Voor degene die het niet begrijpen zal ik het hieronder even in het kort uitleggen.
Omdat de operatie toch wel wat sneller plaats zal vinden als dat we allebei hadden verwacht en het herstel daarvan langer in beslag zal gaan nemen waar we alletwee op hadden gehoopt, zijn we onze uiterste best gaan doen om nog voor de operatie van onze zomervakantie te gaan genieten. Toen de datum van de operatie eenmaal bekend was, snel wat folders gehaald en de computer aangezet om te gaan kijken wat ons reisdoel zou worden. We waren het er al snel samen over eens dat het absoluut geen Italië zou worden. Waarom niet? Omdat we al bijna helemaal onze rondreis door Italië gepland hebben. We weten al welke route we zullen gaan volgen en wat we onderweg zeker willen gaan bekijken. En omdat het nu allemaal wat snel moet, en omdat ik van de laatste operatie nog niet helemaal hersteld ben, hadden we bedacht dat we een rustige vakantie zouden willen gaan vieren. Dus Italië laten we voor dit jaar maar varen. En via dat varen kwamen we op het idee om een paar weken naar de Azoren te gaan. Het eiland San Miguel, twee weken, inclusief auto zodat we dit ‘gigantische’ eiland zouden kunnen gaan verkennen. Nadat we dit idee, inclusief de prijs, hadden laten bezinken, kwamen we tot de conclusie dat we alletwee weinig heil zagen in het feit om twee weken op een eilandje te gaan zitten. Bovendien was het dermate kostbaar dat we voor hetzelfde geld ook twee weken naar New York zouden kunnen gaan. En dat idee sprak ons, zeker gezien de ervaringen van vorig jaar, meer aan. Maar we hebben ook bedacht, dat we dit jaar niet zo’n hele dure vakantie willen. En om heel eerlijk te zijn, twee weken New York is, om het maar eventjes heel zachtjes te zeggen, nu niet echt goedkoop. Dus ook die twee ideeën hebben we maar laten schieten. Maar wat dan? Echt low-budget op vakantie leek ons ook wel iets, maar de periode om het allemaal te zoeken en te regelen is beperkt, dus heel veel keus is er niet. Na een tijdje op het internet gezocht te hebben, vonden we een hotel in de nabijheid van Praag. Praag, allebei zijn we er al eens geweest, zij het toch al weer enige tijd geleden, en allebei waren we toentertijd onder de indruk van deze stad. Samen zijn we er nog niet geweest. En aangezien we beiden jong waren toen we Praag vereerden met een bezoek en we waarschijnlijk toch wel het een en ander zijn vergeten, leek ons dat wel wat. En ondertussen zijn wij tweetjes wat ouder (en wijzer bovendien?), dus snel de link naar het hotel bij de favorieten gezet, de reisgidsen van desbetreffende organistatie opgehaald bij het reisbureau, om te kijken of dat we iets anders leuks over het hoofd zouden hebben gezien. Niets over het hoofd gezien, dus nu maar snel vakantie aanvragen. Voordat deze aanvraag goedgekeurd was, was de laatste kamer van het low-budget hotel bezet. ‘S-jammer, maar Praag en omgeving is vrij groot dus maar op zoek naar een ander hotel. Een ander hotelletje gevonden, maar jammer maar helaas, ook dit was helemaal tot aan de nok toe volgeboekt. De hotels in Praag die we vonden werden steeds duurder en duurder en de moed zonk ons steeds verder in de schoenen. Toen we eenmaal een hotel hadden gevonden dat beschikbaar was, kwamen we tot onze verbazing tot de ontdekking dat we voor hetzelfde geld ook een andere prachtige stad konden boeken. Tenminste volgens Marieke een prachtige stad, want die is er al ooit geweest. Ik nog niet, maar nadat ik had bekeken wat er allemaal te bewonderen is, lijkt het mij meer dan de moeite waard om daar een weekje door de straten te flaneren en wat fotootjes te maken. En, een heel klein detail wat zeker niet onbelangrijk is, daar waren nog kamers in het hotel vrij.
Zo gezegd, zo gedaan en aldus geboekt. Nu nog hopen dat het over een maandje het zonnetje ook nog schijnt en dan wordt de titel helemaal waar.
Wenen, met de pet op.
Eekhoorn tegen je lens
Je hebt zo eens van die dagen. Denk je dat er niets staat te gebeuren en het volgende moment heb je een eekhoorn tegen je lens.
Vandaag stond de rit naar het laatste hotel op de planning. Van San Francisco naar Los Angeles. Een rit van ruim 600 kilometer. Tenminste als je de korste weg neemt. Maar zoals zo vaak is de kortste weg zeer zeker niet de mooiste weg, dus we hebben een alternatieve route uitgezocht. Ruime tijd geleden toen ik de route aan het uitstippelen was met behulp van landkaarten en het internet, kwam ik ergens tegen dat er van San Francisco naar Los Angeles een mooi route liep langs de kust. Deze route was iets langer dan 600 kilometer, maar verder stond er voor vandaag toch niets op de planning, dus we hadden alle tijd van de wereld. De uiteindelijke route langs de Grote Oceaan was 750 kilometer.
Het grootste deel van de reis was het vrij mistig, maar omdat de kust hier rotsachtig is en er vrijwel meteen bergen beginnen als de oceaan ophoudt, hebben we alle 750 de kilometers zoveel geluk gehad dat we onder de mist doorreden. Dus volop helder zicht vooruit. Soms hadden we zelfs nog meer geluk en was de mist (zo goed als) helemaal verdwenen. En op die momenten was het stoppen en genieten van het uitzicht. Toen we op een parkeerplaats stopten waar het zicht niet zo heel geweldig was, maar na een tijd rijden moet je toch ook even je benen strekken, zater er op die parkeerplaats tientallen eekhoorns. Deze eekhoorns waren zo gewend aan de mensen (en vooral aan al het eten dat die mensen bij zich hebben) dat ze gewoon naar je toekwamen om te kijken of dat je iets van hun gading bij je had. En precies op zo’n moment knipte ik met mijn camera. Ik denk dat het eekhoorntje nog een centimeter of vijf van mijn lens was verwijderd.
Daarna weer door richting LA. 150 kilometer voordat we bij het hotel kwamen begon het feest. Langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Gelukkig werd het even later alleen maar langzaamrijdend verkeer en bereikten we na drie uur het hotel in LA. Vlakbij de plek waar we overmorgen afscheid moeten nemen van de auto die ons in drie weken van de oostkust naar de westkust heeft gebracht.
Drive Thru
Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?
Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.
Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is (meer…)
