Het kerstdiner
Pats….. Boem…… En ineens ben je dan een half jaar verder en zit je een dag voor het kerstdiner dat je hoopte met mes en vork te gaan eten. De weg naar dat diner was lang, maar is voorbij voordat ik er goed en wel erg in heb.
Eerder al eens een stukje geschreven met de veelzeggende titel Soms zit het mee en soms…. Deze titel zou ik nu weer kunnen gebruiken, alleen de eerste zin van de tekst zou dan moeten zijn: “… zit het tegen.” ‘s Jammer.
In Ligamentaire reconstructie van de elleboog schreef ik nog dat de weg naar het herstel een half jaar in beslag zou nemen en dat ik met een compleet pijnloze elleboog van het kerstdiner zou kunnen genieten, nu het bijna zover is dat het kerstdiner geserveerd gaat worden, blijkt dat de werkelijkheid iets anders is. Nu we zes maanden en ongeveer 40 fysiotherapiesessies verder zijn, ben ik er wel achter dat de weg die er afgelegd dient te worden nog iets langer is.
Valt het allemaal tegen? Wel om heel eerlijk te zijn, nee. Natuurlijk, ik heb me erop verheugd dat het met kerst allemaal goed zou moeten zijn. Maar de afgelopen maanden is me met het steeds dichterbij komen van de feestdagen, wel stukje bij beetje duidelijker geworden dat het niet haalbaar zou zijn. Ik ben meer dan tevreden, en als iemand me in februari zou hebben verteld dat ik in december twee operaties achter de rug zou hebben, die allebei een groot succes zou zijn geweest én dat ik bijna volledig hersteld zou zijn, dan had ik diegene niet geloofd.
Inderdaad, het herstel is bijna volledig. En daar mag ik wel om in mijn handjes klappen. Het geluk dat ik daarbij heb, is dat ik dat ook nog eens pijnloos kan doen. Wat zit ik dan te zeuren zul je misschien wel zeggen. Eigenlijk helemaal niets. Het duurt gewoon allemaal een paar maanden (??) langer dan ik had gehoopt. Dat ik niet voor de volle 100% zou herstellen heb ik altijd wel geweten. Ik weet nu welk deel ik ongeveer onder die 100% zal blijven zitten en zal het alleen nog maar hoeven te accepteren. Ik weet dat dat gemakkelijker is gezegd dan gedaan. Maar zo staat het er nu eenmaal voor en een echte keuze daarin krijg ik niet. Het voornaamste is dat ik zo goed als volledig van de pijn af ben. Soms ‘zeurt’ mijn elleboog nog wel en dan heb ik gewoon een slechte dag.
Ik hoef niet meer terug naar het ziekenhuis. De operaties zijn gelukt. Het herstel gaat voorspoedig. We zijn het afgelopen jaar twee keer op vakantie geweest. Luxemburg & Wenen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van de vakantie naar Italië. Ik heb mijn fototoestel weer opgepakt. Dus zolang er nog vooruitgang in het herstel van mijn elleboog zit (of is het achteruitgang omdat het steeds minder slechte dagen worden?), heb ik niets te klagen.
Hoe het zal gaan in de toekomst? Ik heb geen idee, maar voor nu:
Iedereen fijne kerstdagen en een voorspoedig 2008.
Het fototoestel heb ik al weer opgepakt.
Als je op de foto’s klikt, wordt er een nieuw venster geopend waarin meer foto’s te zien zijn.
Zenuwachtig
Overmorgen is de dag van de waarheid. Dan moet ik terug naar het ziekenhuis voor de eerste controle na mijn operatie. Die heeft dus ondertussen al weer 14 weken geleden plaatsgevonden. Ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat Dr. Eygendaal mij alleen maar goed nieuws kan vertellen, moet ik toch eerlijk toegeven dat ik best wel zenuwachtig ben voor hetgeen ze me gaat vertellen. Wat nu als mijn gevoel me iets anders zegt dan hetgeen zij mij gaat vertellen? Hoe dan ook, de pijn die ik aan mijn elleboog had voordat ik werd geopereerd is helemaal verdwenen. Maar misschien ligt dat wel gewoon aan het feit dat ik al ruim drie maanden helemaal niets doe met mijn elleboog. De fysiotherapeut vindt in ieder geval dat ik al verder ben dan hij had verwacht. Ik vind dat ik nog niet ver genoeg ben. Misschien ben ik wel gewoon té ongeduldig. Ik hoop in ieder geval dat ik na vrijdag weer mag beginnen met het belasten van mijn elleboog. Dat ik langzaamaan weer gewoon kan gaan werken. Pas dan kan ik geloven dat de weg naar herstel goed is ingeslagen. En als ze me dat allemaal niet gaat vertellen? Het zou een ongelofelijke domper zijn, maar zelfs dan zou ik alleen maar kunnen zeggen: “‘s-Jammer.”
Het kerstdiner zal in dat geval wat verder weg zijn, maar ik heb er het volste vertrouwen in, dat dat gewoon eind december plaatsvind. Zoals in eerste instantie gepland was.
Waar zou je absoluut niet op vakantie naar toe zou willen gaan?
Dat is de vraag die me zojuist gesteld is, toe ik op de bus naar huis stond te wachten. Voor een radio-interview wel te verstaan.
Spontaan kwam er géén enkele plek ter wereld in mijn gedachten op waar ik niet een tijdje zou willen vertoeven. Dus ik antwoorde de goede man maar het volgende: “Iedere plek op aarde heeft iets moois te bieden. Er zijn plekken die niet heel erg hoog op ons verlanglijstje staan, maar dat lijstje is zo ontzettend lang, dat we naar alle waarschijnlijkheid tijd te kort komen om het helemaal af te kunnen werken.” Waarschijnlijk was het antwoord bevredigend genoeg voor hem, want hij bedankte me vriendelijk en wenste me nog een prettige dag.
Maar zelfs nu ik een paar uur verder ben, en toch wel even over die vraag heb kunnen nadenken, komt er absoluut niets in mijn gedachten naar boven borrelen waarvan ik zeg: “Nee, bedankt, maar daar wil ik onder geen enkele voorwaarde naar toe gaan.”
Nu ik met dit stukje bezig ben, bedenk ik me een plek waar ik niet naar toe op vakantie zou willen, maar terwijl ik deze zin zit te typen weet ik al dat ook dat niet waar is. De plek die bij me boven kwam drijven is het ziekenhuis. Het geniet absoluut geen voorkeur om daar een poosje te vertoeven, maar ach, je gaat er ook niet zomaar heen. En je weet ook dat, normaal gesproken, je weer gezonder naar huis toe gaat, dan dat je er naar toe gaat. En dat is toch zeer zeker een mooi iets.
Mijn laatste verblijf aldaar was geen groot succes, maar als ik opnieuw de keuze zou hebben om daar te mogen genieten van een tweedaagsverblijf zou ik het zou weer doen. En als ik het zo bekijk was het eigenlijk toch best wel een heel erg groot succes. Ik bedoel de operatie is helemaal geslaagd. De pijn die ik voorheen in mijn elleboog had is helemaal verdwenen. Mijn elleboog kraakt niet meer als een plank die door de midden wordt gebroken. Goed, hij knakt nog wel en zal dat waarschijnlijk ook wel voor altijd blijven doen, maar daar is mee te leven. De pijn die ik nu nog heb is een hevige soort van spierpijn als ik mijn elleboog zover mogelijk strek of buig. En de therapie begint nu langzaamaan zijn vruchten af te werken. Soms heb ik wel een terugslag, maar dat hoort er allemaal bij. Als ik alles per twee weken zou bekijken, dan moet ik gewoon zeggen dat het stapje voor stapje steeds iets beter gaat. Er is nog een lange weg te gaan, maar het duurt ook nog even voordat we aan het kerstdiner zitten en we in totaal een half jaar verder zijn.
Nu alleen nog een plekje zien te bedenken waar we absoluut niet naar toe op vakantie willen gaan. Misschien komt die nog wel eens ooit tevoorschijn en zetten we die bewuste plek helemaal onder aan ons lijstje. En als we dan over 50 jaar op dat lijstje naar de niet doorgestreepte plekken kijken, dan hoeven we alleen maar te zeggen: ” ‘s-Jammer.”
On the road again
Gisteren was onze laatste dag in Wenen, vandaag stond er weer een dagje reizen op het programma. Nee, niet naar Eindhoven, maar we hebben besloten om terug te reizen via Vianden. Waarom Vianden zullen jullie je misschien wel afvragen. Eigenlijk heel simpel. We hebben besloten dat we maximaal 1000 kilometer op een dag willen rijden. Aangezien Wenen verder van Eindhoven is verwijderd dan die 1000 kilometer, doen we meer dan één dag over de reis. We hebben tenslotte vakantie. Logischerwijs zou onze tussenstop dan ergens in Duitsland zijn, maar aangezien de hotels daar komende nacht om de één of andere, ons onbekende, reden zo ontzettend duur zijn, zijn we uitgeweken naar een locatie waar de hotels nog enigszins betaalbaar zijn voor de nacht die komen gaat. Onze eerste gedachte ging bij het zoeken naar een slaapplaats naar Ammelding an der Our waar we afgelopen april al enige dagen in das Altes Zollhaus hebben overnacht. Dit was ons zo goed bevallen, dat we nog wel terugwilden. Dus het telefoonnummer opgezocht om een overnachting te boeken. We hadden niet zo heel veel geluk, want alles was al volgeboekt. ‘s Jammer. Dus maar verder gaan zoeken op internet of dat we iets konden vinden in Luxemburg. Al gauw kwamen we uit bij hotel Victor Hugo in Vianden. Overnachting én ontbijt voor een redelijke prijs.
Vanmorgen om half negen de sleutel van onze zwarte trots omgedraaid en koers gezet richting Luxemburg. Na de benodigde tussenstops om even wat uit te rusten van het zitten, zijn we elf uur later gearriveerd bij het hotel. Snel ingecheckt en onze tassen op de kamer gezet, om vervolgens te gaan eten in Ammeldingen an der Our. Een simpele Schnitzel doet hier in het hotel al €17,- terwijl die bij das Altes Zollhaus nog eens niet de helft is, en bovendien weten we al dat het eten daar gewoon heerlijk is.
Nu zijn we dus daar aangekomen, en helaas moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat dit hotel géén aanrader is. Het is een hotel wat het nét niet is. En wij zijn echt geen veeleisende reizigers, maar wat ze hier bieden voor deze prijs is gewoon te weinig. Ze hebben geeneens gordijnen voor de ramen die helemaal dicht kunnen. Hoe ze het soort gordijnen precies noemen, weet ik niet, maar feit is, dat de gordijnen maximaal een centimeter of 30 dicht kunnen aan beide zijden. Helaas is het raam een meter of twee breed. Het bed is speciaal voor mij gemaakt. Maar voor zover ik weet, ben ik de enige persoon die de voorkeur geeft aan een dun matras op een plank (en dan bedoel ik dus ook letterlijk een plank). Volgende keer dat er een overnachting in Luxemburg zou moeten zijn, laten we dit hotel dus maar links liggen.
De afgelopen week, is het welgeteld één maal gelukt om in het hotel in Wenen verbinding met het internet te krijgen. Hoewel het daar gewoon om een legale verbinding via een kabel ging, lukte het telkens toch niet om verbinding te maken. Waar het aan lag weet ik niet. Ook via de illegale weg (surfen via een draadloos onbeveiligd netwerk van iemand anders) lukte niet, simpelweg omdat er zich geen enkel onbeveiligd netwerk binnen het bereik van de laptop bevond. Beveiligde netwerken waren er voldoende voorhanden, maar daar wist ik de sleutel niet van. Waarschijnlijk hebben de bewoners in de omgeving van het hotel al ruime ervaring met het wegsnoepen van kostbare bandbreedte door de hotelgasten. Aangekomen in het hotel in Vianden vroegen we of er internet voorhanden was. Nee, was het korte maar zeer duidelijke antwoord. Dus ook hier maar getracht om op de niet helemaal eerlijke manier verbinding te krijgen via het internet. En wat nu? Er gebeurd gewoon iets wat ik in de tijd dat we een laptop hebben, op alle plekken van deze wereldbol die we bezocht hebben nog niet heb meegemaakt. Er zijn geen draadloze netwerken beschikbaar! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
____________________________________________________________________________
Nu staan al onze avonturen die we in Wenen hebben beleefd op de site. Ze zijn hieronder en op de volgende pagina’s te lezen.
Literaire afsluiting
Geen haan die ons wekt met zijn gekraai hedenochtend. Gewoon lekker uitslapen tot dat je wakker wordt (in mijn geval 06:30 uur, de wederhelft een uurtje later). Gewoon lekker op je gemakje ontbijten en daarna gaan kijken wat we vandaag nog willen zien. Want zeg nu zelf, als je vier dagen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door Wenen hebt gerend, dan kan er toch niet zo heel veel meer te doen zijn? Misschien wordt het wel tijd dat er een ander nummer van Polle Eduard door mijn hoofd gaat spoken, alleen komt er nu zo 1-2-3 niet één bij mij op. Maar goed, eerder dus al gezegd dat een goede, uitgebreide reisgids zijn waarde toont, dus ik ben er van overtuigd dat dit prijzige, maar wonderschone boekwerk ons vandaag ook weer naar allerlei schitterende dingen leidt. Hoezo spreek ik trouwens over prijzige? Wel, dat zit zo. Vandaag heeft de reisgids ons langs verschillende boekwinkels geleid. Bij bijna al deze boekwinkels stond de reisgids die wij vorig jaar voor €32,90 hebben aangeschaft (en die overigens iedere cent meer dan waard was) in de etalage voor €15,50. Een blik bij een willekeurige boekhandel binnen, leerde ons dat een gemiddeld boek in Oostenrijk €7,- tot €9,- goedkoper is dan bij de gemiddelde boekwinkel in Nederland. Nadeel is natuurlijk wel dat ze hier geen Nederlandstalige boeken verkopen, en mijn kennis van de Duitse taal is dermate slecht dat een Duitstalig boek voor mij nul tot generlei waarde heeft.
Maar genoeg daarover. Feit was dat we deze ochtend nog niet wisten wat we zouden gaan doen en we erop hoopten dat onze reisgids daar uitsluitsel over kon geven. Zoals de oplettende lezer hierboven heeft gelezen was dat uiteraard het geval.
In onze reisgids staan allerlei verschillende korte wandelingen beschreven. Nu hadden wij bijna al deze wandelingen de afgelopen vier dagen al gelopen, op een drietal na. Nu zeggen ze in de reisgids dat een wandeling ongeveer een uur duurt, maar omdat we ondertussen al wat ervaring hebben met de wandelingen die in de reisgids vermeld staan, vermenigvuldigen wij deze tijd meestal met 2½ tot 3. Als eerste stond een wandeling op de planning in het gebied rond de Stephansdom. Gisteren hebben we deze kerk al van binnen bezocht, vandaag was het dus de beurt aan de omgeving van de domkerk. In de wijk rondom dit bijzondere gebouw bevinden zich zoals gezegd veel boekwinkels. Naast deze boekwinkels zijn er ook veel kunsthuizen te vinden.
Tussen al dit fraais, zitten dan ook nog eens de benodigde kerken. Af en toe heb ik het idee dat in Wenen op bijna iedere straathoek een kerk is. De een nog bombastischer van inrichting dan de ander. Na deze wandeling tot een goed eind te hebben gebracht zijn we gaan genieten van een heerlijke kop cappuccino.
Vervolgens was het tijd om weer ondergronds te gaan om na een korte reis met de metro een paar haltes verderop weer boven de grond uit te komen. Johanstadt was de volgende wijk die we wilden gaan vereren met een bezoekje.
Ook hier weer de nodige schitterende gebouwen gezien. Weer veel geleerd van de reisgids over de geschiedenis van Wenen.
En dan…. Dan rest ons nog slechts één wandeling die in de reisgids staat vermeld. Als we deze tot een goed einde brengen, hebben we alle wandelingen gelopen die in de gids staan vermeld. Het is slechts een kwestie van hopen dat onze voetzolen het nog volhouden na bijna vijf dagen van lopen. Maar, het is ook een feit, dat als we eenmaal weer op pad zijn en genieten van al hetgeen voor onze ogen verschijnt, dat we simpelweg vergeten dat onze voeten tot onze enkels aan het afslijten zijn. Het is gewoon een kwestie van doorlopen en op tijd wat drinken. Bij voorkeur niet gaan zitten, want dan gaan die voetzolen weer roepen dat het eigenlijk toch wel genoeg geweest is voor vandaag. Af en toe zou er een slotje op het mondje van je lichaamsdelen moeten zitten dat je kunt afsluiten. Aan de andere kant is het toch ook wel raadzaam om te luisteren naar je lichaam. Maar, het zijn tenslotte alleen maar de voeten die roepen, en die zijn na een nachtje rust wel weer tevreden.
De laatste wandeling leidde ons door een wirwar van straatjes in een kunstenaarswijk. Het ene gebouw is nog fraaier dan het andere.
Maar hoe dan ook, we zijn blij als we weer even in een fauteuil kunnen gaan zitten om te genieten van een kopje cappuccino. En onder het genot van deze goddelijke drank, bedenk ik me dat alles wat we vandaag gezien hebben, nooit zouden hebben gezien als we met een georganiseerde groepsreis waren gegaan. Of als we geen goede reisgids in ons bezit zouden hebben gehad. Hoe duur die dan ook wel niet mag zijn…..
