Allemansvriend
Waar we een half jaar geleden nog enigszins vermoeid waren na een wandeling van een kilometer of vijf, beginnen we nu pas na een kilometer of zeven op gang te komen. Het is overdreven om te zeggen dat we nu echte langeafstandswandelaars zijn, maar voor een wandeling van 10 kilometer schrikken we niet meer terug. Jammer genoeg voor ons zijn een paar maanden geleden de donkere dagen aangebroken en is de tijd die we kunnen besteden aan langere boswandeling ernstig verminderd. ‘s Avonds na het eten een stuk gaan lopen door de bossen zit er echt niet in. Een ander klein nadeel van de donkere dagen is de hoeveelheid regen die uit de lucht neer komt vallen. Hierdoor wordt het allemaal een stuk natter in de bossen, wat het comfort van het lopen niet bevorderd.
Stevensweert
Je moet je voorstellen dat we een wandeling uitzoeken op internet. Als het om een boswandeling gaat, dan kun je in de omschrijving van deze wandeling vaak de volgende zin lezen: “Het kán een beetje drassig zijn.” Op het moment dat je ogen deze regel tekst hebben doorgestuurd naar het grijze gedeelte in je hoofd dat beter bekend staat als hersenen, doe je er verstandig aan om meteen de telefoon te pakken, naar Schiphol te bellen en een vliegticket te kopen naar Salt Lake City om daar vervolgens in een Drug Store alle zakken te kopen die je daar kunt vinden tesamen met een grote schep. Met die schep én die zakken ga je vervolgens naar het Salt Lake om diezelfde zakken te vullen met al het zout dat je kunt zien in de, overigens schitterende, omgeving. Want nadat je die regel hebt gelezen, wéét je dat je aan een korreltje van deze witte materie niet genoeg hebt. Je wéét uit ervaring gewoon dat je er verstandig aan zou doen om lieslaarzen te gaan kopen omdat de ontzettend fijne wandelschoenen simpelweg niet geschikt zijn op te lopen door een gebied dat een beetje drassig is. Je wéét gewoon dat op het moment als het in Nederland een paar dagen behoorlijk heeft geregend (en het neerdalen van hemelwater voor een langere periode komt toch regelmatig in dit land voor.), het gewoon een feit is dat de paden omgetoverd zijn tot een grote brassige brei. Vroeger hadden de mensen daar een ander woord voor, tegenwoordig ook nog wel bekend als moeras. Wel, dat laatste is misschien ook wel overdreven, maar het zou niet de eerste keer zijn dat je iedere stap die je denkt te gaan nemen, eerst drie keer moet overwegen alvorens je hem neemt, en op het moment dat je deze stap voorwaarts neemt tot de ontdekking komt dat deze keuze toch niet helemaal de juiste was met als gevolg dat je zo ongeveer tot aan je oksels wegzakt in de slijk. Ik denk dat men zich wel kan inbeelden tot hoever Marieke op zo’n moment weg zou kunnen zakken.
Ravenstein
Nee, daar hebben we allemaal niet zo heel erg veel zin in. Gelukkig biedt datzelfde internet ook veel speurtochten door steden aan en de kans dat je daar opgeslokt wordt in een moeras is gelukkig iets kleiner. Maar ja, zoals Johan het altijd placht te zeggen. Ieder voordeel heb zijn nadeel. En daar komt die allemansvriend om de hoek kijken. Die, o zo lieve, trouwe vriend van de mens. Iedereen zal nu waarschijnlijk wel meteen weten over welke viervoeters ik het nu heb. Juist, de hond. Want de leuke stadswandeling gaan uiteraard door die leuke oude stadjes. En aangezien men in de middeleeuwen geen rekening heeft gehouden met het hedendaagse verkeer, heeft men toentertijd daar met de bouw van de huizen logischerwijs geen rekening mee gehouden, bijgevolg dat de straten hedentendage toch wel erg smal zijn. Dus op het moment dat je een gebouw staat te bewonderen of druk bezig bent om een gekregen opdracht uit te voeren (bijvoorbeeld: als je onder de harlekijn gaat staan hoeveel muurankers zie je dan aan het huis tegenover je?) denk je er simpelweg niet aan om je blik van al het moois dat er te zien is te halen en deze even af te laten dwalen naar de grond om te kijken of er toevalligerwijs geen excrementen zijn gedeponeerd door een hond. Niet dat die hond er iets aan kan doen. Meestal ligt het gewoon aan de tweevoeter die de andere kant van de lijn, die de twee vrienden met elkaar verbind, met grote zorgvuldigheid in zijn hand vasthoudt. En naar alle waarschijnlijkheid is de toewijding die tweevoeter heeft bij het uitzoeken van een plek waar zijn dierbare vriend zijn fecaliën eventueel neer zou kunnenleggen zonder anderen tot last te zijn, om het maar eens zachtjes uit te drukken, niet zo heel erg groot.. Balen is het natuurlijk wel als je voor de zoveelste keer met je voeten in de uitwerpselen der hond treedt. Op zo’n moment komen alle mogelijke synoniemen voor deze smurrie (derrie, kak, shit, uitwerpselen, feces, schijt, poep, kaka of gewoon simpelweg stront)bij je naar boven borrelen. Niet dat het allemaal iets helpt. Het is gewoon zaak om op zoek te gaan naar een klein stukje gras waar je, nadat je het eenmaal gevonden hebt, alleen maar kunt hopen dat de stront onder je schoen de aantrekkingskracht van de grasmat verkiest boven de geur van rubber van je schoenzool. En daarna is het simpelweg weer een kwestie van verder wandelen om te gaan genieten van de mooie dingen in het leven. Tot het moment weer daar is dat je….
Juist….. shit……
Dzji-pi-es-ar -> dzjio-kesjing
Dat is waarschijnlijk het eerste wat je zal denken bij het lezen van deze titel. Gelukkig, of voor degenen die misschien nog een klein beetje hoop voor me hadden wel helaas, is dat niet het geval. Want wat willen die vreemde woorden nu allemaal zeggen? Om een kort verhaal voor de verandering maar eens lang te maken zal ik het een en ander uitleggen.
Volgend jaar staat Italië op de rol om te gaan bezoeken. Eigenlijk was dat dit jaar de bedoeling, maar door alle ellende met mijn elleboog is dat er niet van gekomen. Volgend jaar is dat dus ons reisdoel. De afgelopen maanden heb ik tijd genoeg gehad om het een en ander uit te zoeken en al zoekende kwamen we op de bestemming voor ná Italië. Over twee jaar dus in 2009 hebben we alweer een bestemming bedacht. Hoewel die niet heel orgineel is, omdat we er al eens geweest zijn, hebben we er nu al zin in. Het zullen weer de Verenigde Staten van Amerika worden. Het Wilde Westen om precies te zijn. Tijdens het zoeken naar mooie plekjes in Amerika, kwamen we plaatsen tegen die volgens ons toch wel zéér de moeite van het bekijken met eigen ogen waard zijn. Één daarvan is Coyotte Buttes. Klein nadeel van deze plaats is wel dat je er een vergunning voor nodig hebt. Die vergunning is via internet te krijgen. Je dient je dan in te schrijven op een site om 12:00 uur ‘s middags lokale tijd aldaar. De vergunningen voor 4 maanden daarop worden dan verkocht. Per dag zijn er 5 vergunningen te vergeven. Totaal dus 150 vergunningen voor een maand. Aangezien het een zeer gewilde plek is om te bezoeken, zul je begrijpen dat je heel erg veel geluk nodig hebt, om een vergunning te bemachtigen. De vergunningen worden op volgorde van aanvraag verstrekt. Ben je te laat, dan heb je pech gehad, en kun je het een maand later weer opnieuw proberen. Maar stel nu dat we het geluk hebben om een vergunning te bemachtigen, wat dan? Wel, dan is het een kwestie van afreizen naar het kantoortje op de parkeerplaats om de vergunning op te halen. Tesamen met de vergunning krijg je een getekende kaart van het gebied, waar ook de coördinaten van de bestemming te vinden is. In het gebied zijn (bijna) geen paden te bekennen en je bent dan ook afhankelijk van je eigen kennis om te navigeren met kaart en kompas. Óf het moet zijn dat je in het gelukkige bezit bent van een dzji-pi-es-ar oftwel in gewoon Nederlands: een GPSr. Dat is een draagbaar navigatieapparaat dat je gebruikt in plaats van kaart en kompas. Aangezien ik niet overweg kan met een kompas, leek het ons een erg handige gadget. Toen maar meer informatie over zo’n apparaat gaan zoeken op het internet.
Al snel kom je dan uit bij een paar bekende merken. Namelijk Magellan & Garmin. Magellan is voornamelijk bedoeld voor de waterratten onder ons en we hebben dus vrijwel meteen besloten om verder te gaan kijken bij Garmin. Ook omdat ons deze naam bekend in de oren klonk. En dan kom je automatisch terecht in het volgende woud. Zo ontzettend veel keus is er in deze voor ons onbekende wereld. Samen met het aantal mogelijkheden, groeit ook de prijs van zo’n apparaat. Gelukkig hebben alle bijzondere gebieden in Amerika waar je vergunningen voor nodig hebt dezelfde manier, dus een GPSr is niet nodig voor één bestemming. De volgende vraag voor ons was misschien wel heel erg logisch. Wat kun je er nu precies mee? Wel, in het apparaat voer je de locatie in waar je naar toe wilt, en het apparaat toont de route van de locatie van waar je jezelf bevindt naar de locatie waar je naar toe wilt gaan. In een rechte lijn welteverstaan. Een soort TomTom voor vogels dus. Aangezien wij niet het vermogen hebben om zelfstandig het luchtruim te kiezen om ons zo van A naar B te begeven, zou het ook wel gemakkelijk zijn als je op een kaartje op het beeldscherm kunt zien waar alle paden, rivieren etcetera zich bevinden. Dat helpt de keus tussen de apparaten al een stuk te beperken. Helaas is de prijs dan ook niet meer zo heel erg leuk om voor een paar natuurwonderen te besteden. En dan kom je bij de volgende vraag. Hebben we er hier in Nederland ook iets aan? En dan ga je weer zoeken op het internet. Per toeval stuitte ik op een site die geheel gaat over het fenomeen dzjio-kesjing. In goed Nederlands: geo-caching. Eigenlijk is dat ook weer geen goed Nederlands, dus maar iets simpeler vertaald, en dan kom je uit op het woord schatzoeken.
Op de site krijg je de coördinaten te zien van een locatie waar iemand iets heeft verstopt. Deze getallen voer je in de GPSr in, en dan kun je naar die locatie toe gaan. Dat zijn de meest eenvoudige. Ook zijn er complete speurtochten op de site te vinden. Je krijgt dan een startlocatie doorgegeven, tesamen met allemaal opdrachten. Deze opdrachten bestaan meestal uit het zoeken van getallen. Met behulp van de gevonden getallen, kun je dan de volgende locatie uitrekenen, waar je weer getallen moet zoeken om weer een andere locatie uit te rekenen. Totdat je de laatste locatie hebt uitgerekend en je naar de schat kunt lopen. Meestal zijn het routes van een kilometer of 7. De schat bevindt zich dan meestal op een steenworp afstand van het punt van waar je bent vertrokken. Je hebt dan een mooie wandeling gehad door meestal onbekende gebieden. Ook zijn er schatten verstopt, waar je eerst thuis een puzzel voor moet oplossen alvorens je op pad kunt gaan. Eigenlijk dus een ideale combinatie voor ons van drie verschillende hobbies: fotograferen, puzzelen en wandelen. Na lang nagedacht te hebben, hebben we besloten om een GPSr aan te schaffen. Nu twee maanden geleden. Onze eerste schatzoektocht was meteen een succes. En ik moet eerlijk toegeven, het werkt verslavend. Op het moment van schrijven hebben we 106 van deze schatten gevonden. Eerlijkheidshalve moet ik ook toegeven dat het ook wel eens voorkomt dat we een schat niet kunnen vinden.
Nu zul je wel zeggen 106 van die dingen, dan zullen die twee wel snel uitgezocht zijn. Niets is minder waar. Bij het bezoeken van de site van geocaching.nl ging er een wereld voor ons open. In Nederland liggen op dit moment bijna 4500 schatten verstopt. In België (waar we ook niet zo heel ver vandaan wonen) ruim 2500, en in Luxemburg 282. Als we naar ons andere buurland, Duitsland kijken, dan kom je tot de ontdekking dat daar bijna 40000 schatten zijn verstopt. En wereldwijd zijn het er ruim 495000 (!!!). En dagelijks komen er overal bij. Voorlopig kunnen we dus nog wel even vooruit. En hetgeen wat je zoekt? Dat varieert van een fotorolletje tot een emmer. Veel schatten zijn zogenaamde munitiekistjes, zoals hieronder te zien is.
Misschien het meest vreemde is nog wel het feit, dat die gekke dingen overal zijn verstopt. Toen wij in Namibië op bezoek waren in Swakopmund, zijn we op een bepaald moment een kopje koffie gaan drinken. Bij het hek van dat terras, nog geen drie meter bij ons vandaan, ligt een schat verstopt. In Zambia, bij de Victoria Watervallen, ligt precies op het punt waar wij met behulp van een statief een foto van onszelf hebben gemaakt, een schat. In Amerika zijn we op een bepaald moment vorig jaar gestopt langs de kant van de weg om een boterhammetje te eten. Achter het bankje waar we op hebben zitten eten, ligt een schat. En we hebben geen enkele keer iets gezien. Hoe kan dat? Eigenlijk heel simpel. Je hebt geen weet van het bestaan van die dingen. Je weet niet wat je zoekt, dus zelfs als je het ziet, dan denk je waarschijnlijk alleen maar: “Hadden ze dat niet even gewoon in de vuilnisbak kunnen gooien?” En je kunt ze gewoon niet zien. Leg bijvoorbeeld maar een schoenendoos op de bank. Op het moment dat je de kamer binnenloopt en naar de bank kijkt, dan zie je die doos meteen liggen. Leg nu eens een kussen over die doos, en je zult al een stuk meer je best moeten doen om die doos te kunnen zien. Zo is het ook in een bos. Leg een paar takken over een kistje (dat van zichzelf al groen is). Drappeer daar nog eens wat bladeren overheen en je zult jezelf wel kunnen voorstellen dat het geheel bijna niet te zien is. Zeker niet als deze camouflage zich ook nog eens een meter of twee van het pad af bevindt.
Links in het menu, hebben we nu de kop djzio-kesjus aangemaakt. Daarin staat een banner met onze naam (zanaboza) en het aantal caches dat we hebben gevonden. Eronder staat een kaart. Als je daar op klikt, wordt er een grotere versie van deze kaart geopend. Al met al hebben we er een nieuwe leuke hobby bij. Die ook nog eens gezond is.
Hieronder een paar Nederlandstalige filmpjes over geocaching.
De eerste is uit 2005 en afkomstig uit België. De kwaliteit is niet geweldig, maar het legt wel het een en ander goed uit.
De tweede is een kort verslag van een evenement van afgelopen weekend en laat een multi-cache zien. De kwaliteit is een stuk beter.
[youtube jQybyi8MomA]
[youtube X-ZfyGYxyBc]
Literaire afsluiting
Geen haan die ons wekt met zijn gekraai hedenochtend. Gewoon lekker uitslapen tot dat je wakker wordt (in mijn geval 06:30 uur, de wederhelft een uurtje later). Gewoon lekker op je gemakje ontbijten en daarna gaan kijken wat we vandaag nog willen zien. Want zeg nu zelf, als je vier dagen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door Wenen hebt gerend, dan kan er toch niet zo heel veel meer te doen zijn? Misschien wordt het wel tijd dat er een ander nummer van Polle Eduard door mijn hoofd gaat spoken, alleen komt er nu zo 1-2-3 niet één bij mij op. Maar goed, eerder dus al gezegd dat een goede, uitgebreide reisgids zijn waarde toont, dus ik ben er van overtuigd dat dit prijzige, maar wonderschone boekwerk ons vandaag ook weer naar allerlei schitterende dingen leidt. Hoezo spreek ik trouwens over prijzige? Wel, dat zit zo. Vandaag heeft de reisgids ons langs verschillende boekwinkels geleid. Bij bijna al deze boekwinkels stond de reisgids die wij vorig jaar voor €32,90 hebben aangeschaft (en die overigens iedere cent meer dan waard was) in de etalage voor €15,50. Een blik bij een willekeurige boekhandel binnen, leerde ons dat een gemiddeld boek in Oostenrijk €7,- tot €9,- goedkoper is dan bij de gemiddelde boekwinkel in Nederland. Nadeel is natuurlijk wel dat ze hier geen Nederlandstalige boeken verkopen, en mijn kennis van de Duitse taal is dermate slecht dat een Duitstalig boek voor mij nul tot generlei waarde heeft.
Maar genoeg daarover. Feit was dat we deze ochtend nog niet wisten wat we zouden gaan doen en we erop hoopten dat onze reisgids daar uitsluitsel over kon geven. Zoals de oplettende lezer hierboven heeft gelezen was dat uiteraard het geval.
In onze reisgids staan allerlei verschillende korte wandelingen beschreven. Nu hadden wij bijna al deze wandelingen de afgelopen vier dagen al gelopen, op een drietal na. Nu zeggen ze in de reisgids dat een wandeling ongeveer een uur duurt, maar omdat we ondertussen al wat ervaring hebben met de wandelingen die in de reisgids vermeld staan, vermenigvuldigen wij deze tijd meestal met 2½ tot 3. Als eerste stond een wandeling op de planning in het gebied rond de Stephansdom. Gisteren hebben we deze kerk al van binnen bezocht, vandaag was het dus de beurt aan de omgeving van de domkerk. In de wijk rondom dit bijzondere gebouw bevinden zich zoals gezegd veel boekwinkels. Naast deze boekwinkels zijn er ook veel kunsthuizen te vinden.
Tussen al dit fraais, zitten dan ook nog eens de benodigde kerken. Af en toe heb ik het idee dat in Wenen op bijna iedere straathoek een kerk is. De een nog bombastischer van inrichting dan de ander. Na deze wandeling tot een goed eind te hebben gebracht zijn we gaan genieten van een heerlijke kop cappuccino.
Vervolgens was het tijd om weer ondergronds te gaan om na een korte reis met de metro een paar haltes verderop weer boven de grond uit te komen. Johanstadt was de volgende wijk die we wilden gaan vereren met een bezoekje.
Ook hier weer de nodige schitterende gebouwen gezien. Weer veel geleerd van de reisgids over de geschiedenis van Wenen.
En dan…. Dan rest ons nog slechts één wandeling die in de reisgids staat vermeld. Als we deze tot een goed einde brengen, hebben we alle wandelingen gelopen die in de gids staan vermeld. Het is slechts een kwestie van hopen dat onze voetzolen het nog volhouden na bijna vijf dagen van lopen. Maar, het is ook een feit, dat als we eenmaal weer op pad zijn en genieten van al hetgeen voor onze ogen verschijnt, dat we simpelweg vergeten dat onze voeten tot onze enkels aan het afslijten zijn. Het is gewoon een kwestie van doorlopen en op tijd wat drinken. Bij voorkeur niet gaan zitten, want dan gaan die voetzolen weer roepen dat het eigenlijk toch wel genoeg geweest is voor vandaag. Af en toe zou er een slotje op het mondje van je lichaamsdelen moeten zitten dat je kunt afsluiten. Aan de andere kant is het toch ook wel raadzaam om te luisteren naar je lichaam. Maar, het zijn tenslotte alleen maar de voeten die roepen, en die zijn na een nachtje rust wel weer tevreden.
De laatste wandeling leidde ons door een wirwar van straatjes in een kunstenaarswijk. Het ene gebouw is nog fraaier dan het andere.
Maar hoe dan ook, we zijn blij als we weer even in een fauteuil kunnen gaan zitten om te genieten van een kopje cappuccino. En onder het genot van deze goddelijke drank, bedenk ik me dat alles wat we vandaag gezien hebben, nooit zouden hebben gezien als we met een georganiseerde groepsreis waren gegaan. Of als we geen goede reisgids in ons bezit zouden hebben gehad. Hoe duur die dan ook wel niet mag zijn…..
Polle Eduard dag
Oftewel:”Er is nog zoveel te doen.” En de tijd begint te dringen. Vandaag en morgen nog een dag. En er is zo veel te zien in Wenen.
Vanmorgen stonden eerst het Unteres én het Oberes Belvedere op het programma. En eenmaal daar aangekomen stond daar de eerste teleurstelling van onze tournee door Wenen in zijn volle glorie op ons te wachten. Renovatie. En niet een klein beetje, nee, meteen de hele mikmak. De gebouwen en de tuinen worden allemaal tegelijkertijd op de schop genomen. ‘s Jammer. Voordeel is dan natuurlijk wel dat alles veel sneller klaar is, maar daar kopen wij nu niets voor. Toch maar even rondgelopen voor zover het allemaal mogelijk was en toen maar verder op pad. Het dichtstbijzijnde metrostation is toch nog een stevige tippel, dus onderweg kunnen we nog van alles bekijken. En dan blijkt toch maar weer de waarde van een goede, uitgebreide reisgids. Over bijna iedere straat staat wel iets genoemd. Misschien is dat ook wel een reden dat het ons meestal lukt om in een korte tijd relatief veel te zien. Hoewel we beiden het idee hebben dat dat deze reis iets minder het geval is. Waarschijnlijk ook omdat de voorbereidingstijd op deze trip maar amper drie weken lang was. Normaliter trekken we een minimaal half jaar uit voor een vakantie, kort of lang. Hoe dan ook. Anders weten we precies van te voren wat er te zien is, en wat we persé willen zien. Nu is dat niet het geval. Alhoewel er natuurlijk wel een paar dingen standaard op ieders Wenenprogramma staat, dus ook bij ons.
Maar goed, dus verder op pad naar het metrostation om vervolgens één halte verder weer boven de grond uit te komen bij de Stephansdom. Afgelopen week dachten we dat deze niet meer voor het publiek toegankelijk was, maar toen we er vanochtend binnen kwamen gewandeld stonden de hekken wagenwijd open. Wij dus naar binnen toe en daarna de toren op om het bijzondere dak van dichtbij te gaan bekijken. Weer beneden aangekomen verder gegaan met het bewonderen van deze toch wel zeer fraaie kerk. Na een korte tijd werden we zeer vriendelijk doch zeer dringend verzocht om weer als aapjes plaats te nemen achter het hek, omdat de mis ging beginnen. Weer verder op pad.
Gisteren waren we al bij de opera om kaartjes te kopen voor de rondleiding. Zoals het ieder zichzelf respecterende opera betaamt, valt dat niet helemaal mee. Gisteren waren we een paar minuten te laten om ons toegang te mogen verschaffen tot dit gebouw. Vandaag om één uur zou de eerste mogelijkheid weer zijn om een poging te wagen om deze heilige grond te kunnen betreden. Ruim op tijd dus op pad naar de opera om twee kaartjes te kopen voor de rondleiding. Helaas voor ons, is dit pas mogelijk vanaf twintig minuten vóór aanvang van de rondleiding. En vijf minuten voordat deze rondleiding begint, sluiten de deuren bij de kassa’s. En wat ook jammer maar helaas is, de gids heeft zich klaarblijkelijk vergist. Want de eerste rondleiding was niet om één uur, maar om twee uur. We besluiten dus om er nog maar een rondwandeling in deze wijk tegenaan te gooien, want ook hier is ontzettend veel te zien wat we nog niet met onze eigen ogen hebben mogen aanschouwen.
Het toeval wil dat we de entreedeuren naar de kassa’s van de rondleiding voor de opera passeren op het moment dat deze nét geopend zijn. Dus snel naar binnen. En welhaast op onze knieën gegaan om aan kaartjes te kunnen komen voor deze toch wel felbegeerde rondleiding. Hoewel op onze knieën is lichtelijk overdreven. We zijn gewoon achteraangesloten in de rij. Na een kleine twintig minuten wachten begint de rondleiding.
Ruim een half uur later staan we weer buiten. Zeer veel informatie en indrukken rijker. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit het minst mooie operagebouw is dat ik aan de binnenzijde heb gezien. Misschien moet ik er dan ook voor het gemak bij vertellen dat dit pas het tweede operagebouw is dat ik van binnen heb bekeken. Het operagebouw in Barcelona vond ik persoonlijk vele malen mooier van binnen. Van buiten, vind ik het operagebouw alhier vele malen fraaier, dus de strijd gaat wat dat betreft gewoon gelijk op. Na dit bezoek hebben we onze wandeling door de wijk afgemaakt alwaar we weer vele schitterende dingen hebben gezien.
Na een korte rustpauze in het hotel zijn we even in het centrum gaan eten om daarna met de auto op zoek te gaan naar de Wagner-villa en de Wotrubakerk. De Wagner-villa hadden we vrij vlot gevonden dankzij Tom. Een heel klein nadeel van Wenen op vrijdagavond is dat op werkelijk iedere plek waar een auto mag staan, ook daadwerkelijk een auto staat. De Wagner-villa is gesitueerd aan een straat van een paar kilometer lengte, zonder zijstraten waar men een auto mag parkeren. Na twee keer de straat op en neer te zijn gereden zonder dat we er in slaagden om een plekje te vinden voor ons zwart monster besloten we maar door te rijden naar de Wotrubakerk. Ook hier waren we vrij vlot aanbeland en na even zoeken, vonden we zelfs een parkeerplek. Het moet gezegd worden, de kerk is een bijzonder gebouw. Vandaag is het de nacht van de kerk in Wenen, en als gevolg daarvan is, voor zover wij hebben kunnen zien, iedere kerk helemaal vol met mensen. De (be)nodig(d)e foto’s gemaakt en weer teruggereden naar het hotel.
De voeten doen nu pijn en er is morgen nog een dag. Rusten zal ons waarschijnlijk goed doen, en dat is maar goed ook. Want er is nog zoveel te doen….
Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
