Het kerstdiner
Pats….. Boem…… En ineens ben je dan een half jaar verder en zit je een dag voor het kerstdiner dat je hoopte met mes en vork te gaan eten. De weg naar dat diner was lang, maar is voorbij voordat ik er goed en wel erg in heb.
Eerder al eens een stukje geschreven met de veelzeggende titel Soms zit het mee en soms…. Deze titel zou ik nu weer kunnen gebruiken, alleen de eerste zin van de tekst zou dan moeten zijn: “… zit het tegen.” ‘s Jammer.
In Ligamentaire reconstructie van de elleboog schreef ik nog dat de weg naar het herstel een half jaar in beslag zou nemen en dat ik met een compleet pijnloze elleboog van het kerstdiner zou kunnen genieten, nu het bijna zover is dat het kerstdiner geserveerd gaat worden, blijkt dat de werkelijkheid iets anders is. Nu we zes maanden en ongeveer 40 fysiotherapiesessies verder zijn, ben ik er wel achter dat de weg die er afgelegd dient te worden nog iets langer is.
Valt het allemaal tegen? Wel om heel eerlijk te zijn, nee. Natuurlijk, ik heb me erop verheugd dat het met kerst allemaal goed zou moeten zijn. Maar de afgelopen maanden is me met het steeds dichterbij komen van de feestdagen, wel stukje bij beetje duidelijker geworden dat het niet haalbaar zou zijn. Ik ben meer dan tevreden, en als iemand me in februari zou hebben verteld dat ik in december twee operaties achter de rug zou hebben, die allebei een groot succes zou zijn geweest én dat ik bijna volledig hersteld zou zijn, dan had ik diegene niet geloofd.
Inderdaad, het herstel is bijna volledig. En daar mag ik wel om in mijn handjes klappen. Het geluk dat ik daarbij heb, is dat ik dat ook nog eens pijnloos kan doen. Wat zit ik dan te zeuren zul je misschien wel zeggen. Eigenlijk helemaal niets. Het duurt gewoon allemaal een paar maanden (??) langer dan ik had gehoopt. Dat ik niet voor de volle 100% zou herstellen heb ik altijd wel geweten. Ik weet nu welk deel ik ongeveer onder die 100% zal blijven zitten en zal het alleen nog maar hoeven te accepteren. Ik weet dat dat gemakkelijker is gezegd dan gedaan. Maar zo staat het er nu eenmaal voor en een echte keuze daarin krijg ik niet. Het voornaamste is dat ik zo goed als volledig van de pijn af ben. Soms ‘zeurt’ mijn elleboog nog wel en dan heb ik gewoon een slechte dag.
Ik hoef niet meer terug naar het ziekenhuis. De operaties zijn gelukt. Het herstel gaat voorspoedig. We zijn het afgelopen jaar twee keer op vakantie geweest. Luxemburg & Wenen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van de vakantie naar Italië. Ik heb mijn fototoestel weer opgepakt. Dus zolang er nog vooruitgang in het herstel van mijn elleboog zit (of is het achteruitgang omdat het steeds minder slechte dagen worden?), heb ik niets te klagen.
Hoe het zal gaan in de toekomst? Ik heb geen idee, maar voor nu:
Iedereen fijne kerstdagen en een voorspoedig 2008.
Het fototoestel heb ik al weer opgepakt.
Als je op de foto’s klikt, wordt er een nieuw venster geopend waarin meer foto’s te zien zijn.
Waar zou je absoluut niet op vakantie naar toe zou willen gaan?
Dat is de vraag die me zojuist gesteld is, toe ik op de bus naar huis stond te wachten. Voor een radio-interview wel te verstaan.
Spontaan kwam er géén enkele plek ter wereld in mijn gedachten op waar ik niet een tijdje zou willen vertoeven. Dus ik antwoorde de goede man maar het volgende: “Iedere plek op aarde heeft iets moois te bieden. Er zijn plekken die niet heel erg hoog op ons verlanglijstje staan, maar dat lijstje is zo ontzettend lang, dat we naar alle waarschijnlijkheid tijd te kort komen om het helemaal af te kunnen werken.” Waarschijnlijk was het antwoord bevredigend genoeg voor hem, want hij bedankte me vriendelijk en wenste me nog een prettige dag.
Maar zelfs nu ik een paar uur verder ben, en toch wel even over die vraag heb kunnen nadenken, komt er absoluut niets in mijn gedachten naar boven borrelen waarvan ik zeg: “Nee, bedankt, maar daar wil ik onder geen enkele voorwaarde naar toe gaan.”
Nu ik met dit stukje bezig ben, bedenk ik me een plek waar ik niet naar toe op vakantie zou willen, maar terwijl ik deze zin zit te typen weet ik al dat ook dat niet waar is. De plek die bij me boven kwam drijven is het ziekenhuis. Het geniet absoluut geen voorkeur om daar een poosje te vertoeven, maar ach, je gaat er ook niet zomaar heen. En je weet ook dat, normaal gesproken, je weer gezonder naar huis toe gaat, dan dat je er naar toe gaat. En dat is toch zeer zeker een mooi iets.
Mijn laatste verblijf aldaar was geen groot succes, maar als ik opnieuw de keuze zou hebben om daar te mogen genieten van een tweedaagsverblijf zou ik het zou weer doen. En als ik het zo bekijk was het eigenlijk toch best wel een heel erg groot succes. Ik bedoel de operatie is helemaal geslaagd. De pijn die ik voorheen in mijn elleboog had is helemaal verdwenen. Mijn elleboog kraakt niet meer als een plank die door de midden wordt gebroken. Goed, hij knakt nog wel en zal dat waarschijnlijk ook wel voor altijd blijven doen, maar daar is mee te leven. De pijn die ik nu nog heb is een hevige soort van spierpijn als ik mijn elleboog zover mogelijk strek of buig. En de therapie begint nu langzaamaan zijn vruchten af te werken. Soms heb ik wel een terugslag, maar dat hoort er allemaal bij. Als ik alles per twee weken zou bekijken, dan moet ik gewoon zeggen dat het stapje voor stapje steeds iets beter gaat. Er is nog een lange weg te gaan, maar het duurt ook nog even voordat we aan het kerstdiner zitten en we in totaal een half jaar verder zijn.
Nu alleen nog een plekje zien te bedenken waar we absoluut niet naar toe op vakantie willen gaan. Misschien komt die nog wel eens ooit tevoorschijn en zetten we die bewuste plek helemaal onder aan ons lijstje. En als we dan over 50 jaar op dat lijstje naar de niet doorgestreepte plekken kijken, dan hoeven we alleen maar te zeggen: ” ‘s-Jammer.”
Vriendelijkheid kost geen cent en zwaaien is gratis
Vol verwachting kijk ik naar links. Nog twee minuten geeft het bord aan en dan komt de bus. Het is niet echt druk op de weg, dus ik heb vrij zicht op alles wat komen gaat. Is dat toch niet zo’n heel groot probleem, want ik sta bij de Smalle Haven, en daar komt het openbaar vervoer samen met de hulpdiensten en taxi’s uit één richting en al het overige verkeer uit de andere. Drie minuten later verschijnt er in de verte een wit voertuig. Daar zal je hem hebben. ‘s Jammer. Het is de bus naar Luijksgestel. Ik kijk weer op het bord. Negenentwintig minuten geeft het nu aan. Óf ik moet aan een nieuwe bril, óf de bus die net passeerde het het verkeerde nummer op zijn voorgevel staan. Kijk even op het bord welke bussen er nog meer komen en hoe lang dat nog wachten is. Anders loop ik maar gewoon, zo heel erg ver is het tenslotte ook weer niet naar huis. De bus naar Helmond blijk over een kleine vijf minuten ook langs te komen. Besluit maar daarop te wachten en gewoon te hopen dat deze bus wel gewoon rijdt, ondanks dat het vakantie is en de bussen volgens een vakantiedienstregeling rijden. En dan verschijnt er vanuit mijn linkerooghoek een Ford Focus. Marieke zit aan de passagierszijde met een boek in haar hand. Achter het stuur zit een jongedame die ik niet 1-2-3 herken. Lang, blond haar. Dat zal Karin dus wel zijn. Ik denk dat het wel een verrassing voor Marieke zal zijn als ze mij hier zal zien, dus ik ga maar zwaaien. Maar Karin blijft maar naar links kijken en Marieke blijft maar in het boek kijken. Ik denk dat het boek wel de stadsplattegrond zal zijn, dan maar hopen dat ze het boek niet op haar kop houdt, dan komt het vast allemaal wel goed. Alleen het gevolg is dat ik maar blijf zwaaien. Ik neem aan dat Karin toch wel een keertje naar rechts zal kijken omdat uit die richting de auto’s vandaan komen. En ja hoor, ze kijkt. Een paar seconden later kijkt Marieke ook op. Ze is verrast en blij (tenminste dat hoop ik dan) om me te zien. Ze zwaait net zo enthousiast als ik daar sta te zwaaien.
Een paar minuten later gaat mijn telefoon. Zoals verwacht is het Marieke. Het eerste wat ik hoor is een hoop gelach. Karin bleek me toch iets eerder te hebben gezien dan ik had gedacht. Want toen ze naar rechts keer en me (voor de tweede keer) zag staan, sprak ze de woorden:”Nou, dan kun je daar wel blijven staan zwaaien, maar ik ken je niet hoor. Vreemd menneke.”
Wel, dat is nog eens een compliment. Ze zouden ze met een paar wasknijpers aan haar oren aan het hoogste balkon van de Porthastoren moeten hangen. Want zelfs al zou ze me niet kennen, dan zou ze toch verrukt moeten zijn over het feit dat er nog mensen op deze wereld zijn, die heel spontaan vriendelijk zijn en gaan staan te zwaaien. Zomaar…..
On the road again
Gisteren was onze laatste dag in Wenen, vandaag stond er weer een dagje reizen op het programma. Nee, niet naar Eindhoven, maar we hebben besloten om terug te reizen via Vianden. Waarom Vianden zullen jullie je misschien wel afvragen. Eigenlijk heel simpel. We hebben besloten dat we maximaal 1000 kilometer op een dag willen rijden. Aangezien Wenen verder van Eindhoven is verwijderd dan die 1000 kilometer, doen we meer dan één dag over de reis. We hebben tenslotte vakantie. Logischerwijs zou onze tussenstop dan ergens in Duitsland zijn, maar aangezien de hotels daar komende nacht om de één of andere, ons onbekende, reden zo ontzettend duur zijn, zijn we uitgeweken naar een locatie waar de hotels nog enigszins betaalbaar zijn voor de nacht die komen gaat. Onze eerste gedachte ging bij het zoeken naar een slaapplaats naar Ammelding an der Our waar we afgelopen april al enige dagen in das Altes Zollhaus hebben overnacht. Dit was ons zo goed bevallen, dat we nog wel terugwilden. Dus het telefoonnummer opgezocht om een overnachting te boeken. We hadden niet zo heel veel geluk, want alles was al volgeboekt. ‘s Jammer. Dus maar verder gaan zoeken op internet of dat we iets konden vinden in Luxemburg. Al gauw kwamen we uit bij hotel Victor Hugo in Vianden. Overnachting én ontbijt voor een redelijke prijs.
Vanmorgen om half negen de sleutel van onze zwarte trots omgedraaid en koers gezet richting Luxemburg. Na de benodigde tussenstops om even wat uit te rusten van het zitten, zijn we elf uur later gearriveerd bij het hotel. Snel ingecheckt en onze tassen op de kamer gezet, om vervolgens te gaan eten in Ammeldingen an der Our. Een simpele Schnitzel doet hier in het hotel al €17,- terwijl die bij das Altes Zollhaus nog eens niet de helft is, en bovendien weten we al dat het eten daar gewoon heerlijk is.
Nu zijn we dus daar aangekomen, en helaas moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat dit hotel géén aanrader is. Het is een hotel wat het nét niet is. En wij zijn echt geen veeleisende reizigers, maar wat ze hier bieden voor deze prijs is gewoon te weinig. Ze hebben geeneens gordijnen voor de ramen die helemaal dicht kunnen. Hoe ze het soort gordijnen precies noemen, weet ik niet, maar feit is, dat de gordijnen maximaal een centimeter of 30 dicht kunnen aan beide zijden. Helaas is het raam een meter of twee breed. Het bed is speciaal voor mij gemaakt. Maar voor zover ik weet, ben ik de enige persoon die de voorkeur geeft aan een dun matras op een plank (en dan bedoel ik dus ook letterlijk een plank). Volgende keer dat er een overnachting in Luxemburg zou moeten zijn, laten we dit hotel dus maar links liggen.
De afgelopen week, is het welgeteld één maal gelukt om in het hotel in Wenen verbinding met het internet te krijgen. Hoewel het daar gewoon om een legale verbinding via een kabel ging, lukte het telkens toch niet om verbinding te maken. Waar het aan lag weet ik niet. Ook via de illegale weg (surfen via een draadloos onbeveiligd netwerk van iemand anders) lukte niet, simpelweg omdat er zich geen enkel onbeveiligd netwerk binnen het bereik van de laptop bevond. Beveiligde netwerken waren er voldoende voorhanden, maar daar wist ik de sleutel niet van. Waarschijnlijk hebben de bewoners in de omgeving van het hotel al ruime ervaring met het wegsnoepen van kostbare bandbreedte door de hotelgasten. Aangekomen in het hotel in Vianden vroegen we of er internet voorhanden was. Nee, was het korte maar zeer duidelijke antwoord. Dus ook hier maar getracht om op de niet helemaal eerlijke manier verbinding te krijgen via het internet. En wat nu? Er gebeurd gewoon iets wat ik in de tijd dat we een laptop hebben, op alle plekken van deze wereldbol die we bezocht hebben nog niet heb meegemaakt. Er zijn geen draadloze netwerken beschikbaar! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
____________________________________________________________________________
Nu staan al onze avonturen die we in Wenen hebben beleefd op de site. Ze zijn hieronder en op de volgende pagina’s te lezen.
Polle Eduard dag
Oftewel:”Er is nog zoveel te doen.” En de tijd begint te dringen. Vandaag en morgen nog een dag. En er is zo veel te zien in Wenen.
Vanmorgen stonden eerst het Unteres én het Oberes Belvedere op het programma. En eenmaal daar aangekomen stond daar de eerste teleurstelling van onze tournee door Wenen in zijn volle glorie op ons te wachten. Renovatie. En niet een klein beetje, nee, meteen de hele mikmak. De gebouwen en de tuinen worden allemaal tegelijkertijd op de schop genomen. ‘s Jammer. Voordeel is dan natuurlijk wel dat alles veel sneller klaar is, maar daar kopen wij nu niets voor. Toch maar even rondgelopen voor zover het allemaal mogelijk was en toen maar verder op pad. Het dichtstbijzijnde metrostation is toch nog een stevige tippel, dus onderweg kunnen we nog van alles bekijken. En dan blijkt toch maar weer de waarde van een goede, uitgebreide reisgids. Over bijna iedere straat staat wel iets genoemd. Misschien is dat ook wel een reden dat het ons meestal lukt om in een korte tijd relatief veel te zien. Hoewel we beiden het idee hebben dat dat deze reis iets minder het geval is. Waarschijnlijk ook omdat de voorbereidingstijd op deze trip maar amper drie weken lang was. Normaliter trekken we een minimaal half jaar uit voor een vakantie, kort of lang. Hoe dan ook. Anders weten we precies van te voren wat er te zien is, en wat we persé willen zien. Nu is dat niet het geval. Alhoewel er natuurlijk wel een paar dingen standaard op ieders Wenenprogramma staat, dus ook bij ons.
Maar goed, dus verder op pad naar het metrostation om vervolgens één halte verder weer boven de grond uit te komen bij de Stephansdom. Afgelopen week dachten we dat deze niet meer voor het publiek toegankelijk was, maar toen we er vanochtend binnen kwamen gewandeld stonden de hekken wagenwijd open. Wij dus naar binnen toe en daarna de toren op om het bijzondere dak van dichtbij te gaan bekijken. Weer beneden aangekomen verder gegaan met het bewonderen van deze toch wel zeer fraaie kerk. Na een korte tijd werden we zeer vriendelijk doch zeer dringend verzocht om weer als aapjes plaats te nemen achter het hek, omdat de mis ging beginnen. Weer verder op pad.
Gisteren waren we al bij de opera om kaartjes te kopen voor de rondleiding. Zoals het ieder zichzelf respecterende opera betaamt, valt dat niet helemaal mee. Gisteren waren we een paar minuten te laten om ons toegang te mogen verschaffen tot dit gebouw. Vandaag om één uur zou de eerste mogelijkheid weer zijn om een poging te wagen om deze heilige grond te kunnen betreden. Ruim op tijd dus op pad naar de opera om twee kaartjes te kopen voor de rondleiding. Helaas voor ons, is dit pas mogelijk vanaf twintig minuten vóór aanvang van de rondleiding. En vijf minuten voordat deze rondleiding begint, sluiten de deuren bij de kassa’s. En wat ook jammer maar helaas is, de gids heeft zich klaarblijkelijk vergist. Want de eerste rondleiding was niet om één uur, maar om twee uur. We besluiten dus om er nog maar een rondwandeling in deze wijk tegenaan te gooien, want ook hier is ontzettend veel te zien wat we nog niet met onze eigen ogen hebben mogen aanschouwen.
Het toeval wil dat we de entreedeuren naar de kassa’s van de rondleiding voor de opera passeren op het moment dat deze nét geopend zijn. Dus snel naar binnen. En welhaast op onze knieën gegaan om aan kaartjes te kunnen komen voor deze toch wel felbegeerde rondleiding. Hoewel op onze knieën is lichtelijk overdreven. We zijn gewoon achteraangesloten in de rij. Na een kleine twintig minuten wachten begint de rondleiding.
Ruim een half uur later staan we weer buiten. Zeer veel informatie en indrukken rijker. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit het minst mooie operagebouw is dat ik aan de binnenzijde heb gezien. Misschien moet ik er dan ook voor het gemak bij vertellen dat dit pas het tweede operagebouw is dat ik van binnen heb bekeken. Het operagebouw in Barcelona vond ik persoonlijk vele malen mooier van binnen. Van buiten, vind ik het operagebouw alhier vele malen fraaier, dus de strijd gaat wat dat betreft gewoon gelijk op. Na dit bezoek hebben we onze wandeling door de wijk afgemaakt alwaar we weer vele schitterende dingen hebben gezien.
Na een korte rustpauze in het hotel zijn we even in het centrum gaan eten om daarna met de auto op zoek te gaan naar de Wagner-villa en de Wotrubakerk. De Wagner-villa hadden we vrij vlot gevonden dankzij Tom. Een heel klein nadeel van Wenen op vrijdagavond is dat op werkelijk iedere plek waar een auto mag staan, ook daadwerkelijk een auto staat. De Wagner-villa is gesitueerd aan een straat van een paar kilometer lengte, zonder zijstraten waar men een auto mag parkeren. Na twee keer de straat op en neer te zijn gereden zonder dat we er in slaagden om een plekje te vinden voor ons zwart monster besloten we maar door te rijden naar de Wotrubakerk. Ook hier waren we vrij vlot aanbeland en na even zoeken, vonden we zelfs een parkeerplek. Het moet gezegd worden, de kerk is een bijzonder gebouw. Vandaag is het de nacht van de kerk in Wenen, en als gevolg daarvan is, voor zover wij hebben kunnen zien, iedere kerk helemaal vol met mensen. De (be)nodig(d)e foto’s gemaakt en weer teruggereden naar het hotel.
De voeten doen nu pijn en er is morgen nog een dag. Rusten zal ons waarschijnlijk goed doen, en dat is maar goed ook. Want er is nog zoveel te doen….
