Dzji-pi-es-ar -> dzjio-kesjing
Dat is waarschijnlijk het eerste wat je zal denken bij het lezen van deze titel. Gelukkig, of voor degenen die misschien nog een klein beetje hoop voor me hadden wel helaas, is dat niet het geval. Want wat willen die vreemde woorden nu allemaal zeggen? Om een kort verhaal voor de verandering maar eens lang te maken zal ik het een en ander uitleggen.
Volgend jaar staat Italië op de rol om te gaan bezoeken. Eigenlijk was dat dit jaar de bedoeling, maar door alle ellende met mijn elleboog is dat er niet van gekomen. Volgend jaar is dat dus ons reisdoel. De afgelopen maanden heb ik tijd genoeg gehad om het een en ander uit te zoeken en al zoekende kwamen we op de bestemming voor ná Italië. Over twee jaar dus in 2009 hebben we alweer een bestemming bedacht. Hoewel die niet heel orgineel is, omdat we er al eens geweest zijn, hebben we er nu al zin in. Het zullen weer de Verenigde Staten van Amerika worden. Het Wilde Westen om precies te zijn. Tijdens het zoeken naar mooie plekjes in Amerika, kwamen we plaatsen tegen die volgens ons toch wel zéér de moeite van het bekijken met eigen ogen waard zijn. Één daarvan is Coyotte Buttes. Klein nadeel van deze plaats is wel dat je er een vergunning voor nodig hebt. Die vergunning is via internet te krijgen. Je dient je dan in te schrijven op een site om 12:00 uur ‘s middags lokale tijd aldaar. De vergunningen voor 4 maanden daarop worden dan verkocht. Per dag zijn er 5 vergunningen te vergeven. Totaal dus 150 vergunningen voor een maand. Aangezien het een zeer gewilde plek is om te bezoeken, zul je begrijpen dat je heel erg veel geluk nodig hebt, om een vergunning te bemachtigen. De vergunningen worden op volgorde van aanvraag verstrekt. Ben je te laat, dan heb je pech gehad, en kun je het een maand later weer opnieuw proberen. Maar stel nu dat we het geluk hebben om een vergunning te bemachtigen, wat dan? Wel, dan is het een kwestie van afreizen naar het kantoortje op de parkeerplaats om de vergunning op te halen. Tesamen met de vergunning krijg je een getekende kaart van het gebied, waar ook de coördinaten van de bestemming te vinden is. In het gebied zijn (bijna) geen paden te bekennen en je bent dan ook afhankelijk van je eigen kennis om te navigeren met kaart en kompas. Óf het moet zijn dat je in het gelukkige bezit bent van een dzji-pi-es-ar oftwel in gewoon Nederlands: een GPSr. Dat is een draagbaar navigatieapparaat dat je gebruikt in plaats van kaart en kompas. Aangezien ik niet overweg kan met een kompas, leek het ons een erg handige gadget. Toen maar meer informatie over zo’n apparaat gaan zoeken op het internet.
Al snel kom je dan uit bij een paar bekende merken. Namelijk Magellan & Garmin. Magellan is voornamelijk bedoeld voor de waterratten onder ons en we hebben dus vrijwel meteen besloten om verder te gaan kijken bij Garmin. Ook omdat ons deze naam bekend in de oren klonk. En dan kom je automatisch terecht in het volgende woud. Zo ontzettend veel keus is er in deze voor ons onbekende wereld. Samen met het aantal mogelijkheden, groeit ook de prijs van zo’n apparaat. Gelukkig hebben alle bijzondere gebieden in Amerika waar je vergunningen voor nodig hebt dezelfde manier, dus een GPSr is niet nodig voor één bestemming. De volgende vraag voor ons was misschien wel heel erg logisch. Wat kun je er nu precies mee? Wel, in het apparaat voer je de locatie in waar je naar toe wilt, en het apparaat toont de route van de locatie van waar je jezelf bevindt naar de locatie waar je naar toe wilt gaan. In een rechte lijn welteverstaan. Een soort TomTom voor vogels dus. Aangezien wij niet het vermogen hebben om zelfstandig het luchtruim te kiezen om ons zo van A naar B te begeven, zou het ook wel gemakkelijk zijn als je op een kaartje op het beeldscherm kunt zien waar alle paden, rivieren etcetera zich bevinden. Dat helpt de keus tussen de apparaten al een stuk te beperken. Helaas is de prijs dan ook niet meer zo heel erg leuk om voor een paar natuurwonderen te besteden. En dan kom je bij de volgende vraag. Hebben we er hier in Nederland ook iets aan? En dan ga je weer zoeken op het internet. Per toeval stuitte ik op een site die geheel gaat over het fenomeen dzjio-kesjing. In goed Nederlands: geo-caching. Eigenlijk is dat ook weer geen goed Nederlands, dus maar iets simpeler vertaald, en dan kom je uit op het woord schatzoeken.
Op de site krijg je de coördinaten te zien van een locatie waar iemand iets heeft verstopt. Deze getallen voer je in de GPSr in, en dan kun je naar die locatie toe gaan. Dat zijn de meest eenvoudige. Ook zijn er complete speurtochten op de site te vinden. Je krijgt dan een startlocatie doorgegeven, tesamen met allemaal opdrachten. Deze opdrachten bestaan meestal uit het zoeken van getallen. Met behulp van de gevonden getallen, kun je dan de volgende locatie uitrekenen, waar je weer getallen moet zoeken om weer een andere locatie uit te rekenen. Totdat je de laatste locatie hebt uitgerekend en je naar de schat kunt lopen. Meestal zijn het routes van een kilometer of 7. De schat bevindt zich dan meestal op een steenworp afstand van het punt van waar je bent vertrokken. Je hebt dan een mooie wandeling gehad door meestal onbekende gebieden. Ook zijn er schatten verstopt, waar je eerst thuis een puzzel voor moet oplossen alvorens je op pad kunt gaan. Eigenlijk dus een ideale combinatie voor ons van drie verschillende hobbies: fotograferen, puzzelen en wandelen. Na lang nagedacht te hebben, hebben we besloten om een GPSr aan te schaffen. Nu twee maanden geleden. Onze eerste schatzoektocht was meteen een succes. En ik moet eerlijk toegeven, het werkt verslavend. Op het moment van schrijven hebben we 106 van deze schatten gevonden. Eerlijkheidshalve moet ik ook toegeven dat het ook wel eens voorkomt dat we een schat niet kunnen vinden.
Nu zul je wel zeggen 106 van die dingen, dan zullen die twee wel snel uitgezocht zijn. Niets is minder waar. Bij het bezoeken van de site van geocaching.nl ging er een wereld voor ons open. In Nederland liggen op dit moment bijna 4500 schatten verstopt. In België (waar we ook niet zo heel ver vandaan wonen) ruim 2500, en in Luxemburg 282. Als we naar ons andere buurland, Duitsland kijken, dan kom je tot de ontdekking dat daar bijna 40000 schatten zijn verstopt. En wereldwijd zijn het er ruim 495000 (!!!). En dagelijks komen er overal bij. Voorlopig kunnen we dus nog wel even vooruit. En hetgeen wat je zoekt? Dat varieert van een fotorolletje tot een emmer. Veel schatten zijn zogenaamde munitiekistjes, zoals hieronder te zien is.
Misschien het meest vreemde is nog wel het feit, dat die gekke dingen overal zijn verstopt. Toen wij in Namibië op bezoek waren in Swakopmund, zijn we op een bepaald moment een kopje koffie gaan drinken. Bij het hek van dat terras, nog geen drie meter bij ons vandaan, ligt een schat verstopt. In Zambia, bij de Victoria Watervallen, ligt precies op het punt waar wij met behulp van een statief een foto van onszelf hebben gemaakt, een schat. In Amerika zijn we op een bepaald moment vorig jaar gestopt langs de kant van de weg om een boterhammetje te eten. Achter het bankje waar we op hebben zitten eten, ligt een schat. En we hebben geen enkele keer iets gezien. Hoe kan dat? Eigenlijk heel simpel. Je hebt geen weet van het bestaan van die dingen. Je weet niet wat je zoekt, dus zelfs als je het ziet, dan denk je waarschijnlijk alleen maar: “Hadden ze dat niet even gewoon in de vuilnisbak kunnen gooien?” En je kunt ze gewoon niet zien. Leg bijvoorbeeld maar een schoenendoos op de bank. Op het moment dat je de kamer binnenloopt en naar de bank kijkt, dan zie je die doos meteen liggen. Leg nu eens een kussen over die doos, en je zult al een stuk meer je best moeten doen om die doos te kunnen zien. Zo is het ook in een bos. Leg een paar takken over een kistje (dat van zichzelf al groen is). Drappeer daar nog eens wat bladeren overheen en je zult jezelf wel kunnen voorstellen dat het geheel bijna niet te zien is. Zeker niet als deze camouflage zich ook nog eens een meter of twee van het pad af bevindt.
Links in het menu, hebben we nu de kop djzio-kesjus aangemaakt. Daarin staat een banner met onze naam (zanaboza) en het aantal caches dat we hebben gevonden. Eronder staat een kaart. Als je daar op klikt, wordt er een grotere versie van deze kaart geopend. Al met al hebben we er een nieuwe leuke hobby bij. Die ook nog eens gezond is.
Hieronder een paar Nederlandstalige filmpjes over geocaching.
De eerste is uit 2005 en afkomstig uit België. De kwaliteit is niet geweldig, maar het legt wel het een en ander goed uit.
De tweede is een kort verslag van een evenement van afgelopen weekend en laat een multi-cache zien. De kwaliteit is een stuk beter.
[youtube jQybyi8MomA]
[youtube X-ZfyGYxyBc]
Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
The sound of music
Rare titel zullen jullie wel denken. Die twee vergissen zich, want de sound of music hoort toch echt in Salzburg thuis. Maar niets is minder waar. Vanavond hebben wij een weel heel speciale versie van “Do-re-mi” gehoord. Een groep van zo’n 30 Schotse voetbalsupporters, in volornaat, zongen als een perfect gemengd koor (ja wel, ook de vrouwelijke supporters hebben de oversteek gemaakt) dit nummer uit de overbekende musical. De mensen in het centrum van Wenen konden het wel waarderen, ze kenden hun klassiekers. En net nu ik dit stukje aan het typen ben met op de achtergrond de wedstrijd Oostenrijk-Schotland op de TV, zingen de Schotten het nummer weer uit volle borst, ze staan dan ook met 1-0 voor. Maar goed dit was dus vanavond toen we in het centrum op zoek gingen om iets te kunnen eten en te genieten van onze eerste Starbuck’s koffie in Wenen.
Maar de dag is begonnen met een bezoek aan het Hundertwasserhaus. Dit huis is in 1985 gebouwd en heeft iets weg van Casa Mila in Barcelona. Alleen dus niet van de hand van Gaudi, maar van die van Hundertwasser.
11 Jaar geleden toen ik al eens in Wenen ben geweest, hebben we hier koffie gedronken voor een bedrag van 9 gulden per kopje. (het kopje mocht je weliswaar houden). We hielden dan ook ons hart vast, voor de koffieprijs in het Eurotijdperk. Maar het viel reuze mee, Eur 2,70 voor een kopje cappuccino. (het kopje mocht je helaas niet meer meenemen voor dit geld.).
Op naar het Prater. Nu zijn wij geen van tweeën liefhebbers van de kermis, maar deze mochten we toch niet overslaan. We gingen uiteraard voor het Wiener-Riesenrad. En we hebben ook maar een rondje meegedraaid. Hij stopte deze reis maar twee keer. En het waaide nogal hard, waardoor de gondel wel wat op en neer ging. Maar ach dat mocht de pret niet drukken. Nog een paar foto’s gemaakt van het uitzicht, met onder andere het Ernst-Happelstadion.
Ik heb maar besloten om er niet helemaal heen te wandelen en genoegen te nemen met een uitzicht van bovenaf. We hebben immers nog zo veel te doen (Daar heb je Polle weer!). Na een dure en erg sterke kop chocolademelk en een sprong over het toegangspoortje van de wc (na Eur 7.00 te hebben betaald voor twee drankjes, wenste ik geen 50 Eurocent meer te betalen voor de wc) weer verder op pad.
We wilden vandaag ook het Central Friedhof met een bezoekje vereren. En niet om alle 2,5 miljoen graven te bekijken, maar wel om een indruk te krijgen en een paar dode componisten te zien. Daar aangekomen bleken ze ook nog een schitterende kerk en een mooie galerij te hebben. We hebben alleen het graf van Schonberg gevonden en dat van de vader van Strauss. Maar het was de moeite waard.
Tafeltje dekje
Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. De ruitenwissers vliegen in een moordend tempo over de voorruit. Een kans om rustig ingeveegd te worden krijgen de rubbers niet. Gelukkig blijken de rubbers in de fabriek al getest te zijn en houden ze het zicht helder.
Regen dat was wat ons ten deel viel, toen we vanmorgen de auto aan het inpakken waren. En niet zomaar een paar druppeltjes. Nee, het leek wel of de zondvloed over ons werd uitgestort. Men krijgt wat men verdient zeggen ze wel eens, maar om nu heel eerlijk te zijn heb ik niet het idee dat één van ons tweeën zo’n stortbui ergens aan heeft verdiend. Jammer, maar helaas. Om nu snel in de auto te gaan zitten en alle spullen thuis te laten staan, lijkt me ook niet zo’n heel erg goed idee, dus hebben we maar een poging gewaagd om tussen de regendruppels door de auto te bereiken met de tassen in de hand. Dat was eerlijk gezegd niet zo’n heel groot succes. Van de voordeur naar de auto is om precies te zijn 350 centimeter. En laten die 350 centimeters naar de auto toe rennen met een tas in de hand, 15 seconden om diezelfde tas in de auto te zetten en die 350 centimeters weer terug naar binnen rennen, precies genoeg zijn om helemaal nat te worden. Een lekker begin van de vakantie dus.
Maar we zijn niet bij de pakken neer gaan zitten, en hebben gewoon nog een keer die 350 centimeters in recordtempo afgelegd en zijn op weg gegaan naar Linz. Rond een uur of tien werd de regen langzaamaan minder. Gelukkig maar, want hoe verder we van huis waren des te mistroostiger werden wij. Toen het lunchtijd was, had de zonnegod het definitief van de regengod gewonnen en al spoedig rees het kwik richting de 29 graden. Samen met het weer, werd ook onze stemming beter. Gelukkig was het rustig op de weg en konden we heerlijk doorrijden. En ik moet eerlijk zeggen dat de Cruise Control met deze afstanden simpelweg heerlijk is. Even voor half zes, waren we bij het hotel in Linz. En hier hebben we meteen kennis kunnen maken met een voor ons nog onbekend fenomeen met betrekking tot eten. Als je hier wilt eten, dan moet men €2,- per persoon betalen om de tafel te laten dekken.
Ben ik toch benieuwd waar ze je eten laten als je dat weigert te betalen…..
De grote dag
Vandaag is de grote dag, tenminste als jullie dit lezen is dit vandaag en voor mij de grote dag. Dat is het grote voordeel van internet. Je gaat een bericht zitten typen en als je klaar bent, dan sla je het op. Vervolgens pas je datum en tijdstip van het bericht aan en je kiest ervoor om het te publiceren. Het gevolg is dan, dat het getypte bericht pas op internet zichtbaar wordt op de datum en de tijd die je bij het aanpassen ervan hebt opgegeven.
Waarom ik dit allemaal van te voren heb zitten typen? Eigenlijk heel simpel. Dit bericht is vandaag om half acht vrijgekomen. Op dat moment moet ik mezelf in Breda melden in het ziekenhuis. Iedereen zal wel begrijpen dat ik er alle belang bij heb dat ik daar ook daadwerkelijk om haf acht sta. Dus even na zessen zijn we thuis vertrokken. En om die vertrektijd te kunnen bewerkstelligen moet je natuurlijk ook bijtijds opstaan. Dus om vijf uur werd ik gewekt door de wekker aan de ene en door Marieke aan de andere kant. Wakey, wakey, rise and shine is dan het devies. Nog maar even een mes over mijn gezicht heen gehaald, want normaal gesproken doe ik dat met mijn rechtse hand, en die zal waarschijnlijk wel iets of wat beperkt in zijn verrichtingen zijn op het moment dat ik strakjes weer thuiskom. Maar om dan nog even voordat ik vertrek een berichtje te zitten typen? Eerlijk gezegd denk ik dat ik daar weinig zin in had vanochtend. Nog een ander nadeel, ik kan straks de taart niet aansnijden. ‘S-jammer.
Moet eerlijk toegeven dat ik best wel zenuwachtig ben. Niet voor de operatie, maar voor de narcose. Ik heb zoiets nog nooit ondergaan, dus ik weet niet wat me te wachten staat. Zal ik misselijk zijn als ik straks uit de narcose kom? Ik weet het niet, maar zal het je een volgende keer allemaal weten te vertellen.
Ik hoop in ieder geval dat de pijn minder is als de operatie is geslaagd. Tot aan vandaag is hij dag na dag heviger geworden. Als hij vanaf nu dag na dag iets minder hevig wordt, ben ik, hoewel een jaartje ouder, een gelukkig man.
