Literaire afsluiting
Geen haan die ons wekt met zijn gekraai hedenochtend. Gewoon lekker uitslapen tot dat je wakker wordt (in mijn geval 06:30 uur, de wederhelft een uurtje later). Gewoon lekker op je gemakje ontbijten en daarna gaan kijken wat we vandaag nog willen zien. Want zeg nu zelf, als je vier dagen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door Wenen hebt gerend, dan kan er toch niet zo heel veel meer te doen zijn? Misschien wordt het wel tijd dat er een ander nummer van Polle Eduard door mijn hoofd gaat spoken, alleen komt er nu zo 1-2-3 niet één bij mij op. Maar goed, eerder dus al gezegd dat een goede, uitgebreide reisgids zijn waarde toont, dus ik ben er van overtuigd dat dit prijzige, maar wonderschone boekwerk ons vandaag ook weer naar allerlei schitterende dingen leidt. Hoezo spreek ik trouwens over prijzige? Wel, dat zit zo. Vandaag heeft de reisgids ons langs verschillende boekwinkels geleid. Bij bijna al deze boekwinkels stond de reisgids die wij vorig jaar voor €32,90 hebben aangeschaft (en die overigens iedere cent meer dan waard was) in de etalage voor €15,50. Een blik bij een willekeurige boekhandel binnen, leerde ons dat een gemiddeld boek in Oostenrijk €7,- tot €9,- goedkoper is dan bij de gemiddelde boekwinkel in Nederland. Nadeel is natuurlijk wel dat ze hier geen Nederlandstalige boeken verkopen, en mijn kennis van de Duitse taal is dermate slecht dat een Duitstalig boek voor mij nul tot generlei waarde heeft.
Maar genoeg daarover. Feit was dat we deze ochtend nog niet wisten wat we zouden gaan doen en we erop hoopten dat onze reisgids daar uitsluitsel over kon geven. Zoals de oplettende lezer hierboven heeft gelezen was dat uiteraard het geval.
In onze reisgids staan allerlei verschillende korte wandelingen beschreven. Nu hadden wij bijna al deze wandelingen de afgelopen vier dagen al gelopen, op een drietal na. Nu zeggen ze in de reisgids dat een wandeling ongeveer een uur duurt, maar omdat we ondertussen al wat ervaring hebben met de wandelingen die in de reisgids vermeld staan, vermenigvuldigen wij deze tijd meestal met 2½ tot 3. Als eerste stond een wandeling op de planning in het gebied rond de Stephansdom. Gisteren hebben we deze kerk al van binnen bezocht, vandaag was het dus de beurt aan de omgeving van de domkerk. In de wijk rondom dit bijzondere gebouw bevinden zich zoals gezegd veel boekwinkels. Naast deze boekwinkels zijn er ook veel kunsthuizen te vinden.
Tussen al dit fraais, zitten dan ook nog eens de benodigde kerken. Af en toe heb ik het idee dat in Wenen op bijna iedere straathoek een kerk is. De een nog bombastischer van inrichting dan de ander. Na deze wandeling tot een goed eind te hebben gebracht zijn we gaan genieten van een heerlijke kop cappuccino.
Vervolgens was het tijd om weer ondergronds te gaan om na een korte reis met de metro een paar haltes verderop weer boven de grond uit te komen. Johanstadt was de volgende wijk die we wilden gaan vereren met een bezoekje.
Ook hier weer de nodige schitterende gebouwen gezien. Weer veel geleerd van de reisgids over de geschiedenis van Wenen.
En dan…. Dan rest ons nog slechts één wandeling die in de reisgids staat vermeld. Als we deze tot een goed einde brengen, hebben we alle wandelingen gelopen die in de gids staan vermeld. Het is slechts een kwestie van hopen dat onze voetzolen het nog volhouden na bijna vijf dagen van lopen. Maar, het is ook een feit, dat als we eenmaal weer op pad zijn en genieten van al hetgeen voor onze ogen verschijnt, dat we simpelweg vergeten dat onze voeten tot onze enkels aan het afslijten zijn. Het is gewoon een kwestie van doorlopen en op tijd wat drinken. Bij voorkeur niet gaan zitten, want dan gaan die voetzolen weer roepen dat het eigenlijk toch wel genoeg geweest is voor vandaag. Af en toe zou er een slotje op het mondje van je lichaamsdelen moeten zitten dat je kunt afsluiten. Aan de andere kant is het toch ook wel raadzaam om te luisteren naar je lichaam. Maar, het zijn tenslotte alleen maar de voeten die roepen, en die zijn na een nachtje rust wel weer tevreden.
De laatste wandeling leidde ons door een wirwar van straatjes in een kunstenaarswijk. Het ene gebouw is nog fraaier dan het andere.
Maar hoe dan ook, we zijn blij als we weer even in een fauteuil kunnen gaan zitten om te genieten van een kopje cappuccino. En onder het genot van deze goddelijke drank, bedenk ik me dat alles wat we vandaag gezien hebben, nooit zouden hebben gezien als we met een georganiseerde groepsreis waren gegaan. Of als we geen goede reisgids in ons bezit zouden hebben gehad. Hoe duur die dan ook wel niet mag zijn…..
Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
Drive Thru
Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?
Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.
Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is (meer…)
