Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.

Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.

Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.

Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.

Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.

Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.

O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze:  “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..