Instabiele ellebogen zijn te genezen
Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor de uitslag van de MRI-scan en de CT-scan. Beide scans zijn goed gelukt, dus alles stond er goed scherp op. De CT-scan moest gemaakt worden omdat de radioloog zekerheid wilde over wat hij dacht te zien op de MRI-scan. Wat zag hij dan op de MRI-scan zul je misschien wel zeggen. Wel hetgene waarover de radioloog meer zekerheid wilde hebben, was vocht in de elleboog.
Op de foto’s van de CT-scan was dit vocht duidelijk te zien. Ook was duidelijk te zien dat er een stukje bot is afgebroken. Bovendien ‘zweven’ er nog wat botfragmenten omheen. En als besluit zijn ook nog mijn banden van de elleboog opgerekt. Tel dit allemaal bij elkaar op en het is misschien wel begrijpelijk dat ik behoorlijk wat pijn heb.
En voor de dokter was deze optelsom reden genoeg om mij niet te opereren. Omdat hij kon zeggen wat nu precies de oorzaak was, durfde hij de stap naar een operatie niet aan. In plaats daarvan heeft hij me doorverwezen naar dokter Eygendaal in Breda. Zij is dé specialist in Nederland op het gebied van ellebogen. Nu is het nog even afwachten wanneer ik daar terechtkan.
(ondertussen heb ik bericht gekregen uit Breda en ik kan er al 13 maart a.s. terecht.)
Nu wilde ik natuurlijk wel het een en ander weten als ik doorverwezen word naar dé specialist op ellebogen. Dus ik ben even aan het Googlen gegaan en heb het een en ander gevonden. Het meest verheugd ben ik nog wel over het feit dat zij is afgestudeerd precies op datgene wat ik heb. Dus er is hoop.
Het artikel over de instabiele ellebogen is hieronder te lezen.
http://www.lumc.nl/1080/archief/2000/20001117.html#Kort Nieuws: Instabiele ellebogen zijn te genezen
Instabiele ellebogen zijn te genezen
Op 8 november promoveerde Denise Eygendaal op een studie naar de instabiliteit van het ellebooggewricht. Deze instabiliteit kan ontstaan door het scheuren van een bandje aan de binnenkant van het gewricht. Dit bandje, het mediale collaterale ligament (MCL) geheten, kan scheuren doordat het (te) grote krachten krijgt te verduren. Dit kan het geval zijn bij werpsporters of mensen van wie de elleboog uit de kom is geraakt.
Eygendaal deed in het totaal vier studies. De eerste deed zij aan de Universiteit van Århus waar de experts op het gebied van instabiliteit rond het elleboogsgewricht van Europa zitten. Daar keek zij bij overleden mensen welke gevolgen het doorsnijden van het MCL en de bijbehorende bandjes op de beweeglijkheid van het gewricht heeft. Haar andere studies deed zij op het LUMC tijdens haar opleiding tot orthopedisch chirurg.
In haar tweede studie onderzocht zij, eveneens op overleden mensen, of het mogelijk is met röntgentechnieken de instabiliteit van het ellebooggewricht na het doorsnijden van het MCL vast te leggen. Dit blijkt mogelijk door het maken van meerdere foto’s van beide armen met en zonder een extra gewicht van vijftien kilo. Aan de hand van deze vier foto’s is te meten of sprake is van een toegenomen beweeglijkheid bij het ellebooggewricht met het gescheurde bandje.
De positieve bevindingen met deze techniek om te bepalen of er sprake is van het in- of afscheuren van de bandjes, paste Eygendaal (1969) toe op haar laatste twee studies, nu bij levende mensen. Bij studie nummer drie riep zij 48 patiënten terug bij wie tien jaar geleden de elleboog uit de kom (luxatie) was geschoten. Zij constateert dat er bij scheuring van het MCL tijdens de luxatie na tien jaar sprake is van meer pijnklachten, dat er meer slijtage op de röntgenfoto’s te zien is, en dat er meer problemen met alledaagse handelingen worden ondervonden dan wanneer het MCL niet scheurde tijdens luxatie.
In haar vierde studie vergeleek Denise Eygendaal het voorschrijven van oefentherapie met die van chirurgisch ingrijpen bij werpsporters, die als gevolg van excessief werpen het MCL hadden gescheurd. Haar bevindingen in deze belangrijke slotstudie zijn dat oefentherapie een goede oplossing is voor mensen die geen zwaar werk doen of die niet actief zijn in sporten waarbij de elleboog zwaar belast wordt. Voor hen die deze lichamelijke activiteiten wel doen, is operatief ingrijpen de aangewezen weg. In beide gevallen is de genezing volledig
Nare smaak in de mond
Na een dag reizen waren we dan eindelijk in ons hotel in Onalaska aangekomen. Een ruime kamer met twee tweepersoonsbedden. Ideaal, omdat je op het ene bed al je tassen kunt neerzetten, terwijl je in het andere bed kunt slapen. ’s Morgens zoals gewoonlijk weer bijtijds opstaan omdat het weer een lange dag van reizen zou worden. Even ontbeten en daarna de spullen in de auto gezet. Even een laatste check en op weg naar Rapid City waar het volgende hoogtepunt van onze reis zich bevindt.
Nadat Marieke een uur of twee heeft gereden, besluit ik om Cindy een SMS-je te sturen. Ik kan mijn telefoon nergens vinden. Bij het eerste het beste tankstation gestopt om te tanken en even te kijken of dat mijn telefoon ergens in een tas zit. We kunnen het ons haast niet voorstellen dat die ergens in zou zitten, maar je weet tenslotte maar nooit. En ons vermoeden blijkt juist te zijn, geen telefoon te vinden. Met de telefoon van Marieke gebeld naar het hotel in Onalaska of ze de telefoon daar gevonden hadden. Na even te hebben gewacht krijgen we te horen dat er op de hotelkamer niets ligt. En dat terwijl ik toch voor 99% zeker weet dat de telefoon naast het bed op de grond lag. Bij gebrek aan een nachtkastje was het noodzakelijk geweest om de telefoon op de grond neer te leggen. We gebruiken de telefoon namelijk ook als wekker. Maar goed, geen telefoon dus. Na even overlegd te hebben, besloten dat we maar verder rijden naar Rapid City. Terugrijden naar Onalaska is tenslotte geen optie, daar ze zeggen dat ze niets hebben gevonden. Kunnen we in ieder geval de tassen even goed nakijken. Zo gezegd, zo gedaan. ’s Avonds de tassen helemaal leeg gemaakt, maar helemaal niets. Maar weer naar het hotel gebeld of dat ze toevallig iets gevonden hadden. Niets. Toen de datakluis van de ANWB gebeld om de telefoon te laten blokkeren. Meer konden we tenslotte niet meer doen. Wel al de hele dag door regelmatig gebeld naar de eigen telefoon, maar ook geen gehoor. Of iemand was er mee aan het bellen, of iemand had de telefoon uitgezet. Gelukkig was het blokkeren snel geregeld. Nog even een e-mail naar Geerts Assurantiën hoe we het een en ander aan zouden moeten pakken. Door het tijdsverschil tussen Nederland en Amerika duurde het even voordat we het antwoord hadden en waren we al weer verder onderweg. We moesten in ieder geval aangifte gaan doen bij de politie. De eerste mogelijk die we hadden was in Cody, bijna 2000 km van Onalaska. De hoofdstad van de staat Wyoming met maar liefst 8300 inwoners. Een vriendelijke agent heeft ons geholpen en het verhaal genoteerd. Toen we vroegen om een kopie van het Proces Verbaal vertelde hij ons dat ze in verband met de bezuinigingen geen printers hadden. Op een klein blaadje schreef hij zijn gegevens en het nummer van het PV. Als we het nodig hadden konden we contact met hen opnemen en zouden ze het per e-mail opsturen.
Bijna twee weken later kregen we een e-mail van het hotel in Onalaska. Ze hadden de telefoon gevonden in de gang. Als we de creditcard gegevens door zouden geven, dan stuurden ze de telefoon op naar een adres dat wij door zouden moeten geven. Na weer opnieuw contact met Geerts, bleek dat ook dit gewoon verzekerd was, dus hebben we de telefoon op laten sturen.
Onze vermoedens waren echter dat een schoonmaker of iemand anders de telefoon heeft gevonden en heeft bedacht dat dat een ideale manier was om goedkoop te bellen. Toen wij echter vaak naar het toestel belden heeft degene de telefoon uitgeschakeld. Toen hij/zij de telefoon weer aan wilde zetten bleek dat die beveiligd was met een pincode en dus eigenlijk onbruikbaar . Waarop diegene de telefoon maar op de gang van het hotel heeft neergegooid.
Sindsdien hebben we bij het horen van de naam Onalaska een nare smaak in de mond.
En de telefoon?
Die lag op 12 september, daags na onze thuiskomst, op de deurmat.
Uitgeschakeld……………
10147963 en 23 andere getallen
17 staten
21 parken
18 hotels
84 flesjes water
19,6 liter cappuccino
1,4 liter vieze koffie
13,6 liter thee
6 keer frites
7 uur gemiddeld slaap per nacht
0 uur televisie kijken
56 uur achter de laptop verhaaltjes typen & foto’s bekijken
6685 foto’s
196 kilometer lopen
3 keer 25 uur in een dag
1 keer 23 uur in een dag
26 keer om 06:30 uur opstaan
1 keer uitslapen tot 8 uur
242,576 gallon benzine oftewel
919,363 liter benzine
10147963 meter
10147,963 kilometer
Heel veel dollars armer
Ontelbare ervaringen rijker
Zijn we nu verder. Vandaag gaan we de laatste twee dagen van onze vakantie in Amerika in. Om 02:55 uur Nederlandse tijd (aankomende nacht) stijgt ons vliegtuig op. 10 uur en 20 minuten landen we op Schiphol. Daarna nog een heel klein stukje rijden naar huis. Een paar dagen uitrusten. En dan….Dan mogen we weer vol goede moed aan het werk. Totdat het weer vakantie is. Daar zijn we hard aan toe.
O ja, er zijn ook nog wat cijfertjes bekend waar jullie voor hebben gezorgd.
856 bezoeken van jullie op onze pagina
22 inschrijvingen op de e-mailservice
53 reacties van jullie op onze pagina
Dit hadden wij niet verwacht. Wij vonden het heel leuk om de reacties van iedereen te lezen.
Bedankt daarvoor allemaal.
Beroemde stoep
Sophie Loren
John Wayne
Eddie Murphy
Mickey Rourke
Marilyn Monroe
Woopi Goldberg
Fred Astaire
Kim Basinger
Clark Gable
Johnny Depp
Sylvester Stallone
Marlon Brando
James Dean
Charles Bronson
Arnold Schwarzenegger
Greta Garbo
Dustin Hofman
Bruce Lee
Chuck Norris
Laurel & Hardy
Charlie Chaplin
Dit zijn maar een paar van de sterren die we vandaag gezien hebben op de bekende Walk of Fame. We zijn vandaag een dagje naar Hollywood geweest. Iedereen die Hollywood kent, heeft er een bepaalde voorstelling van. Ik kan nu met recht zeggen dat alles van wat je je er van voorstelt niet waar is. Er is geen glitter. Er is geen glamour. Er zijn geen superdeluxe exclusieve boutiques. Wat is er dan wel? Toeristenwinkels, sexshops, en vooral een wijk in verval. Natuurlijk, sterren zijn er genoeg.
Meer dan 2300 om precies te zijn. En die zijn te vinden op de Hollywood Walk of Fame. En wij hebben deze sterren allemaal gezien. En vele van deze sterren zijn ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Want hoewel het allemaal anders is dan we ons hadden voorgesteld, is het absoluut de moeite waard als je van film of muziek houdt om een keer over de Walk of Fame heen te lopen. Want het is onlosmakelijk verbonden met Los Angeles.
Of het nu vervallen is of niet, als je in Los Angeles bent, dan hoort er nu eenmaal een bezoekje aan Hollywood bij.
En zo hoort er natuurlijk ook het Hollywood bord bij. Negen witte letters op een heuvel. Ze staan er al meer dan 80 jaar en zijn hét symbool van Hollywood. Dus wij met de auto op naar de letters. In iedere straat waar we inreden stond een bord waarop stond dat het bord niet bereikbaar was. Hoe het dan wel bereikbaar was, stond nergens vermeld. Want om eerlijk te zijn, van bewegwijzering hebben de Amerikanen geen kaas gegeten. Na een uurtje zoeken hadden we een pad gevonden waarvandaan we de letters goed konden zien.
Al met al weer een leuke dag gehad. Morgen rest ons nog het inpakken en de terugreis naar Nederland. Maar we hebben net het weer gekeken en de vooruitzichten zijn redelijk. Ongeveer 25 graden. Wel iets frisser dan hier, maar daar kunnen we wel mee leven.
Een canyon, maar dan anders
Ik hoef jullie natuurlijk niet meer te melden dat we vroeg opgestaan zijn en ontbeten hebben, want dat wordt wat saai om te lezen. Nou ja, ontbeten. Dat is teveel gezegd. We moesten het voor de tweede keer doen met uitsluitend donuts en muffins. Dan maar zelf even broodjes gehaald bij de supermarkt.
Vandaag stond de Antelope Canyon op het programma. Paul had via zijn ‘zoom-vrienden’ vernomen dat dit uniek stukje natuur ongelofelijk mooi was. Daarom is dit in ons reisschema opgenomen. Het is een beschermd stukje natuur, dat je alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids. Je betaalt niet alleen de gids, maar daar bovenop een bedrag van 6 dollar aan de Navajo-indianen om over hun terrein te mogen rijden. We hebben geboekt voor de tour van 9.30 uur. Inmiddels waren we met 20 personen om de canyon te gaan bezoeken. We werden in twee open jeeps geladen en in een tijd van 20 minuten naar de ingang van de canyon gereden. Ik denk dat er eigenlijk een tijd van 45 minuten voor staat, maar dat dit ten koste gaat van het aantal tours welke per dag gedaan worden. Doordat het een open wagen was, had ik het idee dat we met 140 kilometer per uur over een onverharde weg reden. Ik kreeg direct een déjavu-gevoel toen we in de jeep zaten. Mijn gedachten gingen terug naar 2 jaar geleden, toen we eenzelfde tocht in Afrika hebben gemaakt, maar dan 3 uur lang.
Maar de tocht was niet voor niets. We hebben een schitterend stukje natuur mogen aanschouwen. Jammer was, dat het erg moeilijk was om foto’s te maken. Dus in het echt is het nog indrukwekkender dan de foto’s kunnen laten zien. Paul is het door gebruik te maken van zijn statief toch nog gelukt om foto’s te kunnen maken. We kregen alle gelegenheid om foto’s te kunnen maken.
De canyon kon maar op één manier in- en uitgegaan worden, zodat we de terugweg alleen mochten maken.
Ik zal proberen uit te leggen wat je ziet. Je loopt in een soort grot, met rode gladde steen. In deze steen zijn golven te zien van verschillende kleuren. Op bepaalde stukken komt het daglicht binnenvallen, waardoor de canyon weer anders van kleur wordt.
Al met al heeft de tour anderhalf uur geduurd en was het zijn geld waard.
Daarna zijn we verder gereden richting ons hotel in Kanab (niet te verwarren met Kebap). Onderweg zijn we een route tegengekomen van zo’n 6 mijl welke ons bij een oud stadje terecht zouden komen, wat als filmdecor voor Westerns gediend heeft. Ach, dachten we, 6 mijl daar rij je niet veel aan om. De weg ging echter over onverharde wegen met hotsen en knotsen. En aangezien we geen 4-wheeldrive hebben, was het soms wat lastig. Gelukkig hebben we onszelf niet hoeven uitgraven.
In het dorpje woonden vroeger twee families. In de middle of nowhere lag er een kerkhof van deze families. Zij hebben wel grafstenen, maar daar staan geen namen op vernoemd. De namen van degene die hier begraven liggen, staan op een monument in het midden van dit kerkhof.
Toen wij bij het zogeheten filmdecor aankwamen, waren we wat verbaasd. Wat we te zien kregen was een afgebrand geheel van dakplaten een fundering met de schroeven er nog in. Het rook er ook nog erg naar brand.
De bomen en struiken in de omgeving waren eveneens deels verbrand. Ietwat luguber oogde het wel. Daarna weer verder.
Vanmiddag hebben we in een lokale krant gelezen dat het filmdecor op 25 augustus afgebrand is, vermoedelijk aangestoken. Zouden wij de eerste Nederlanders zijn die de resten van het afgebrande dorpje gezien hebben?
Om 15.00 uur zijn we bij ons hotel aangekomen. We hadden geen puf meer om 70 mijl (enkele reis) naar Bryce te rijden. We hebben ervoor gekozen om op ons gemak Kanab te bekijken. Kanab noemt men ‘Little-Hollywood’.
Doordat de natuur in deze omgeving zich uitstekend leent voor het opnemen van Westerns, is dit in het verleden ook veel gedaan. In de jaren 50 had Kanab zijn eigen studio. Langs de weg zijn een aantal foto’s geplaatst van helden uit het verleden. Onder andere van John Wayne en van Ronald Reagen. Welke ook in een aantal films gespeeld hebben.
Van de hitte word je ook niet vrolijk
“Het warme water stroomt over mijn rug, zo de achterkant van mijn broek in. De airco van de auto kan het zelfs in de allerhoogste stand niet bijbenen. Rijden met het raam open heeft ook geen nut. Het is net alsof er iemand met een föhn warme lucht naar binnen blaast. De ijsblokjes die we vanmorgen in de koelbox hebben gedaan, waren na een uur al gesmolten. En een stukje gaan wandelen? Alleen bij het idee al breekt het zweet spontaan nog harder uit. We gaan maar een beetje verder bij elkaar vandaan zitten, dan is het misschien minder warm.”
Dit alles is nu bijna twee uur geleden. Als er één ding is dat we zeker weten, dan is het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het niet zo warm is.”
Nee, even zonder gekheid. Het is warm. Vandaag rees het kwik richting de (meer…)
Gelukkig heeft een dag hier 25 uur
Na wederom een dag van rijden zijn we nu eindelijk aangekomen bij het volgende punt dat we perse wilden zien.
Namelijk Mount Rushmore. Mount wie? zullen velen van jullie denken. Mount Rushmore, je weet wel die 4 hoofden die in (meer…)
Drive Thru
Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?
Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.
Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is (meer…)
En de volgende bestemming is…
Nieuw-Zeeland…..
Wie droomt er niet van?
Wij in ieder geval wel.
We zien de foto’s in de folders en op internet. We zien de documentaires op TV. We lezen de reisverhalen op internet. En we dromen meer en meer…
Maar, het is tijd om wakker te worden.
Eerst nog ‘even’ 29 dagen naar Amerika.
Of toch niet….
Ergens in Zweden – Eindhoven
Ja, je leest het goed Eindhoven. We hebben zitten kijken waar we ons bevinden, en als we vandaag naar Bremen rijden zijn we rond vijf uur in Bremen als het goed is. Dat is te laat om iets te gaan bekijken en te vroeg om in een hotel te gaan zitten. En vanaf Bremen is het nog ‘maar’ een uur of vier rijden naar huis. En ik heb geen zin om de hele avond in een hotel te gaan zitten, terwijl ik ook dezelfde avond nog in mijn eigen bed kan liggen. De oorspronkelijke planning was om vandaag naar Bremen te rijden en daar rond negen of tien uur in de avond aan te komen. Dan de dag erop Bremen te bezichtigen en dan laat in de middag richting huis te gaan. Maar ja, omdat we gisterenavond de minst gastvrije Noor van Noorwegen hebben (meer…)
