Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
Best wel een beetje trots op onszelf
Zoals gewoonlijk vanmorgen weer om half zeven opgestaan. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar het laatste natuurpark wat we hier in Amerika gaan bezoeken. Namelijk Yosemite National Park.
Vooraf wisten we niet wat we zouden kunnen verwachten in dit park. Dus vanmorgen in de auto even een reisgids bij de hand genomen en gekeken wat we zeker moesten zien in Yosemite. Misschien zul je wel zeggen, waarom staat het dan in de route opgenomen? Nou, eigenlijk maar om één reden. De afstand van Death Valley naar San Francisco is te groot om op één dag te rijden. Yosemite NP lag mooi halverwege deze twee plekken in, vandaar dat dit park is ingepland. En om eerlijk te zijn, daar hebben we achteraf gezien geen spijt van. Wat ons betreft kun je Yosemite NP in één adem noemen met Yellowstone NP. Het is er werkelijk schitterend.
Voor dit park telt hetzelfde als ik al eerder heb gezegd. De ene plaats is nóg mooier dan de andere. Ook dit park is voor onze begrippen onbeschrijfelijk groot. Er is in Yosemite NP ruim 300 kilometer aan geasfalteerde weg en ruim 1200 kilometer aan wandelpaden. Hoewel we onze best hebben gedaan, hebben we dit niet allemaal op één dag kunnen bekijken. Maar genoten van ieder moment hebben we weer wel. Als we zelf een boek zouden schrijven met de titel “100 wereldplekken die je gezien moet hebben“, dan komt Yosemite er zeker in.
Even iets anders, Amerika. Land van Fast Food & Donuts. Om eerlijk te zijn, waren we voordat we op vakantie gingen heel erg bang dat dit beeld van Amerika zou kloppen. En nu we hier zijn, moet ik zeggen, dat beeld klopt ook. Maar hoe we het iedere dag weer voor elkaar krijgen is voor onszelf ook een wonder, maar van de 23 dagen die we tot nu toe hier zijn, hebben we pas vijf keer frites gegeten. En daarom: We zijn best wel een beetje trots op onszelf.
Inspiratie
Afgelopen week kwam de vraag waar we de tijd vandaan haalden om de site zo goed bij te houden en nog zoveel te zien. De tijd is niet zo’n groot probleem. Typen gaat nu eenmaal sneller dan alles op papier schrijven. En bijna alle hotels hebben hier een draadloze internetverbinding (en anders zijn er nog wel andere manieren om on-line te komen om even een bericht te plaatsen dat we hebben getypt). De tijd om zoveel te zien is ook niet zo’n probleem. We staan iedere dag gewoon om half zeven op en ‘s avond rond een uur of acht zijn we weer bij het hotel. Dus daartussen zit tijd genoeg om heel veel te zien. Nee, die twee dingen zijn niet zo’n groot probleem. Waar ik wel eens een chronisch gebrek aan heb is inspiratie. Gisteren had ik al geen idee waar over te schrijven, dus heb ik dat maar aan Marieke overgelaten. En vandaag moet ik toegeven dat het ook niet zo heel erg ver dreigt te komen om het een en ander een beetje leuk op te schrijven. Ik kan natuurlijk gewoon even een lijstje maken met dingen die we vandaag gedaan en gezien hebben, maar dat vind ik zelf niet zo leuk, dus doe ik dat ook maar niet. Wat wel vaak een voordeel is, is dat als ik eenmaal aan het typen ben, het een en ander gewoon via mijn vinger naar het toestenbord op het scherm komt. Dus is dat eigenlijk hetgene waar ik nu heel erg op aan het hopen ben.
Vandaag stond dus de Grand Canyon op het programma. De grootste canyon ter wereld, dus dat beloofd wat. Tenminste volgens de reisgidsen. Wij hebben er geen van beiden heel veel vertrouwen in. Twee jaar geleden hebben we in Namibië de Fish River Canyon bezocht. Dit is de op één na grootste canyon ter wereld (alleen de Grand Canyon is groter, duh). Toen we daar een dag later de Sesriem Canyon bezochten die vele malen kleiner is, maakte die op ons toch veel meer indruk. Aangezien we hier enkele dagen geleden al Canyonlands hebben bezocht, wat ook vele malen kleiner is, zijn we er een beetje huiverig voor dat de geschiedenis zich vandaag zou gaan herhalen.
Maar hoe je het ook went of keert, als je in dit deel van Amerika bent, dan hóórt de Grand Canyon er gewoon bij. Wij dus vol goede moed er naar toe vanmorgen. Slechts 80 mijl rijden, dus dat was zo gepiept. Wij op naar het bezoekerscentrum om te kijken wat waar te zien zou zijn. Een paar wandelingen uitgezocht, want hoe gek het ook klinkt, in Amerika moet je overal naartoe lopen. Wij hadden het idee, dat de Amerikanen overal een parkeerplaats op een paar minuten loopafstand van het uiteindelijke doel neergelegd zouden hebben. Niets is minder waar, een wandeling van 3 mijl is niets bijzonders. Wat wel weer vreemd is dat veel Amerikanen gewoon heel erg dik zijn. Als ze zoveel lopen zou dat niet zo hoeven te zijn zou je denken. Het een en ander wordt duidelijker als je in een stad probeert om een restaurant te zoeken. Een stadje van de omvang van Best, heeft als je geluk hebt welgeteld één restaurant, twee Mexicanen. Verder zitten er een ontelbaar aantal Fast-Food ketens. Maar goed, ik dwaal af. Een paar wandelingen uitgezocht dus. De eerste wandeling was een makkie. Maar liefst 100 meter scheidde ons van het uiteindelijke doel. Daarna stond er een wandeling van 1 kilometer op het programma. Volgens de parkwachters een wandeling van een half uur. Wel, dan kennen ze ons nog niet. Bijna twee uur nadat we aan deze wandeling waren begonnen, waren we terug bij het beginpunt. Ik denk toch dat wij té veel genieten van het uitzicht (lees: foto’s maken).
Maar feit is wel dat het zo is, dus we hebben de derde geplande wandeling maar gelaten voor wat die is, want anders zou het veel te laat worden voordat we bij het hotel zouden zijn. En onze indruk van de Grand Canyon? De geschiedenis heeft zich inderdaad herhaald. Allebei vonden we de kleinere canyon mooier en indrukwekkender dan de overtreffende trap die in de buurt te zien is. Begrijp me niet verkeerd, de Grand Canyon is een prachtig stuk natuur, maar Canyonlands heeft nét iets meer. Al met al, is en blijft het een aanrader om te bezoeken als je in de buurt bent.
Op weg naar het hotel kwamen we door Zion NP. Deze staat voor morgen op het programma. We hebben dus al mogen voorproeven. En ik moet zeggen. Het smaakt naar meer.
Drive Thru
Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?
Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.
Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is (meer…)
Molde – Ergens in Zweden
Vandaag dus de eerste dag van onze driedaagse terugreis. Vandaag willen we net voorbij Oslo komen. Een rit van ongeveer 800km dus dat is genoeg voor één dag.
Helaas is de wind (meer…)
