Polle Eduard dag
Oftewel:”Er is nog zoveel te doen.” En de tijd begint te dringen. Vandaag en morgen nog een dag. En er is zo veel te zien in Wenen.
Vanmorgen stonden eerst het Unteres én het Oberes Belvedere op het programma. En eenmaal daar aangekomen stond daar de eerste teleurstelling van onze tournee door Wenen in zijn volle glorie op ons te wachten. Renovatie. En niet een klein beetje, nee, meteen de hele mikmak. De gebouwen en de tuinen worden allemaal tegelijkertijd op de schop genomen. ‘s Jammer. Voordeel is dan natuurlijk wel dat alles veel sneller klaar is, maar daar kopen wij nu niets voor. Toch maar even rondgelopen voor zover het allemaal mogelijk was en toen maar verder op pad. Het dichtstbijzijnde metrostation is toch nog een stevige tippel, dus onderweg kunnen we nog van alles bekijken. En dan blijkt toch maar weer de waarde van een goede, uitgebreide reisgids. Over bijna iedere straat staat wel iets genoemd. Misschien is dat ook wel een reden dat het ons meestal lukt om in een korte tijd relatief veel te zien. Hoewel we beiden het idee hebben dat dat deze reis iets minder het geval is. Waarschijnlijk ook omdat de voorbereidingstijd op deze trip maar amper drie weken lang was. Normaliter trekken we een minimaal half jaar uit voor een vakantie, kort of lang. Hoe dan ook. Anders weten we precies van te voren wat er te zien is, en wat we persé willen zien. Nu is dat niet het geval. Alhoewel er natuurlijk wel een paar dingen standaard op ieders Wenenprogramma staat, dus ook bij ons.
Maar goed, dus verder op pad naar het metrostation om vervolgens één halte verder weer boven de grond uit te komen bij de Stephansdom. Afgelopen week dachten we dat deze niet meer voor het publiek toegankelijk was, maar toen we er vanochtend binnen kwamen gewandeld stonden de hekken wagenwijd open. Wij dus naar binnen toe en daarna de toren op om het bijzondere dak van dichtbij te gaan bekijken. Weer beneden aangekomen verder gegaan met het bewonderen van deze toch wel zeer fraaie kerk. Na een korte tijd werden we zeer vriendelijk doch zeer dringend verzocht om weer als aapjes plaats te nemen achter het hek, omdat de mis ging beginnen. Weer verder op pad.
Gisteren waren we al bij de opera om kaartjes te kopen voor de rondleiding. Zoals het ieder zichzelf respecterende opera betaamt, valt dat niet helemaal mee. Gisteren waren we een paar minuten te laten om ons toegang te mogen verschaffen tot dit gebouw. Vandaag om één uur zou de eerste mogelijkheid weer zijn om een poging te wagen om deze heilige grond te kunnen betreden. Ruim op tijd dus op pad naar de opera om twee kaartjes te kopen voor de rondleiding. Helaas voor ons, is dit pas mogelijk vanaf twintig minuten vóór aanvang van de rondleiding. En vijf minuten voordat deze rondleiding begint, sluiten de deuren bij de kassa’s. En wat ook jammer maar helaas is, de gids heeft zich klaarblijkelijk vergist. Want de eerste rondleiding was niet om één uur, maar om twee uur. We besluiten dus om er nog maar een rondwandeling in deze wijk tegenaan te gooien, want ook hier is ontzettend veel te zien wat we nog niet met onze eigen ogen hebben mogen aanschouwen.
Het toeval wil dat we de entreedeuren naar de kassa’s van de rondleiding voor de opera passeren op het moment dat deze nét geopend zijn. Dus snel naar binnen. En welhaast op onze knieën gegaan om aan kaartjes te kunnen komen voor deze toch wel felbegeerde rondleiding. Hoewel op onze knieën is lichtelijk overdreven. We zijn gewoon achteraangesloten in de rij. Na een kleine twintig minuten wachten begint de rondleiding.
Ruim een half uur later staan we weer buiten. Zeer veel informatie en indrukken rijker. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit het minst mooie operagebouw is dat ik aan de binnenzijde heb gezien. Misschien moet ik er dan ook voor het gemak bij vertellen dat dit pas het tweede operagebouw is dat ik van binnen heb bekeken. Het operagebouw in Barcelona vond ik persoonlijk vele malen mooier van binnen. Van buiten, vind ik het operagebouw alhier vele malen fraaier, dus de strijd gaat wat dat betreft gewoon gelijk op. Na dit bezoek hebben we onze wandeling door de wijk afgemaakt alwaar we weer vele schitterende dingen hebben gezien.
Na een korte rustpauze in het hotel zijn we even in het centrum gaan eten om daarna met de auto op zoek te gaan naar de Wagner-villa en de Wotrubakerk. De Wagner-villa hadden we vrij vlot gevonden dankzij Tom. Een heel klein nadeel van Wenen op vrijdagavond is dat op werkelijk iedere plek waar een auto mag staan, ook daadwerkelijk een auto staat. De Wagner-villa is gesitueerd aan een straat van een paar kilometer lengte, zonder zijstraten waar men een auto mag parkeren. Na twee keer de straat op en neer te zijn gereden zonder dat we er in slaagden om een plekje te vinden voor ons zwart monster besloten we maar door te rijden naar de Wotrubakerk. Ook hier waren we vrij vlot aanbeland en na even zoeken, vonden we zelfs een parkeerplek. Het moet gezegd worden, de kerk is een bijzonder gebouw. Vandaag is het de nacht van de kerk in Wenen, en als gevolg daarvan is, voor zover wij hebben kunnen zien, iedere kerk helemaal vol met mensen. De (be)nodig(d)e foto’s gemaakt en weer teruggereden naar het hotel.
De voeten doen nu pijn en er is morgen nog een dag. Rusten zal ons waarschijnlijk goed doen, en dat is maar goed ook. Want er is nog zoveel te doen….
Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
Yangyang & Longhui
Söndernangebot. Vier kaiserbroodjes voor €0,60 en 6 stuks voor €0,54. Dat zijn nu de aanbiedingen waar ik eerlijk gezegd niet heel erg veel van begrijp. Want hoewel we in eerste instantie vier broodjes wilden kopen, was een blik op het reclamebord ruim voldoende om te besluiten dat we toch echt wel zes broodjes moesten hebben. Want het is tenslotte voordeliger om er twee weg te gooien. ????
Vandaag stond Schönbrunn op het programma. Bij de meeste mensen is dit paleis vooral bekend van de Sisi films. Maar om eerlijk te zeggen ben ik niet zo’n grote liefhebber van de Sisi films, dus ook daar ken ik het paleis niet van. Een reden te meer om het te gaan vereren met een bezoekje. Na een kort overleg, hebben we besloten om er een echte Sisi-dag van te maken en over te gaan op de aanschaf van een zogenoemde gold-pass. Hoewel niet echt goedkoop (€36,- p.p.), denken we dat we er ruim voldoende aan zullen hebben om ons de hele dag hier te vermaken. Met deze pas hebben we in het gehele park vrij toegang. Van het keizerlijk paleis tot aan het doolhof en alles wat zich daartussen bevindt.
Los zijn deze dingen allemaal maar een paar euro entree, maar we denken allebei dat we dan toch het een en ander links zullen laten liggen omdat het misschien niet zo heel erg interessant is. En dat is maar goed ook blijkt achteraf, want alles wat we hebben gezien is meer dan de moeite van het bezoeken waard.
Een van de hoogtepunten van de dag, waar we zeker geen los kaartje voor zouden hebben gekocht is de dierentuin in het park. Het bijzonder van deze dierentuin is dat er twee pandaberen zitten. Alhoewel zitten is misschien wel het verkeerde woord. De panda’s, Yangyang & Longhui (Mannetje & vrouwtje volgens de borden, waarschijnlijk hopen ze nog op wat andere actie dan eetactie van deze dieren. Panda’s brengen namelijk 55% van hun tijd door met eten en 44% van de tijd door met slapen. In de overgebleven 1% zullen ze waarschijnlijk wel moeten poepen. En als dat niet zo is…. wie weet.), liggen de gehele tijd dat wij ze hebben bewonderd op hun rug. Verder hebben ze in deze dierentuin ook nog koala’s en ijsberen. Ook zijn er keizerpinguïns, maar die waren helaas op vakantie. ‘s Jammer.
Ook hebben we hiervoor nog het palmenhuis bezocht. Dit is een grote kas, waar allerlei zeldzame en iets minder zeldzame planten gekweekt worden. Al met al, hadden we toegang tot 9 attracties binnen het park. Doordat het allemaal rond 17:00 uur gesloten zou zijn, hadden we zoveel te doen (Polle Eduard weer!!!), dat we op het einde nog moesten rennen om overal op tijd te zijn. Hierdoor hebben we het doolhof letterlijk links laten liggen.
Al met al was het weer een enerverende dag, waarop we zoveel hebben gelopen dat de voetjes nu weer een klein beetje pijn doen. Maar het was de moeite meer dan waard.
bunkeren
De eerste zonnestralen priemen tussen de gordijnen door voorzichtig in mijn ogen. Langzaamaan word ik wakker en sta op mijn gemakje op. Heerlijk even rustig een douche nemen om daarna lekker ontspannen te gaan genieten van het ontbijt. Als we dit allemaal achter de rug hebben, dan is het gedaan met het rustig aan, ontspannen of hoe je het ook allemaal wilt noemen. De zon brand volop en hoeft geeneens echt zijn best te doen om binnen afzienbare tijd het kwik wederom richting de 29 graden te jagen. En wij? Wij willen nog even wat hapklare brokken Linz gaan verorberen voordat we in ons zwarte gevaar richting Wenen gaan.
Op internet heb ik al wat foto’s gezien van Linz. Het is wel een aardige stad. Tenminste, voor zover ik dat kan beoordelen aan de hand van een tiental foto’s. Hoofdzakelijk kerken en een leuk plein. Dus we hebben in ieder geval een doel om te gaan bezoeken. Na wat kerken te hebben bezocht en het plein te hebben bezichtigd, zagen we dat er ook een speciaal tramlijntje was. In hoever kan een tramlijn nu speciaal zijn, zul je misschien wel zeggen? Wel deze lijn is de steilste tramlijn van Europa.
Dus dat is op zich wel iets wat de moeite waard zou kunnen zijn. En inderdaad, na een korte steile tocht naar boven konden we genieten van opnieuw een kerk en het uitzicht over de stad Linz. Met name ‘s avonds zal dit uitzicht fantastisch zijn. Maar ja. Er is nog zoveel te doen, zoals Polle Eduard het zingt. Geen uitzicht op Linz in het donker dus, maar op weg naar Wenen.
O ja, hoe was het hotel in Linz. Niets op aan te merken. Behalve dan de prijzen om de tafel te dekken. Maar het ontbijt was om het heel zachtjes te zeggen, vrij uitgebreid. Zalm, haring, notenkaas, kwark, ei met ham en spek, roerei. Eigenlijk alles wat je kon verzinnen om te eten bij een ontbijt was ergens aanwezig. Behalve…. Een gekookt eitje. ‘s Jammer.
Twee uur, 189 kilometer en één kop cappuccino verder zijn we aangekomen in Wenen. Net voor etenstijd. Een kleine teleurstelling is dat bij het hotel geen restaurant zit dat ook ‘s avonds geopend is. Gelukkig hebben we als snel een restaurant gevonden op amper 100 meter afstand van het hotel. Zum alten Plug heeft het restaurant. Voor de deur staat heel potstierlijk een Hummer H2 geparkeerd met kenteken W-PFLUG1. We worden al bang dat de gerechten op de kaart duurder zullen blijken te zijn, dan de aankleding van het restaurant doet vermoeden. We bestellen een grilschotel voor twee personen á €19,- Met de Hummer nog vers in het geheugen, zijn we ervan overtuigd dat we straks ongeveer een €50,- zullen moeten betalen. Helemaal als eenmaal de grilschotel op onze tafel staat. Op deze schotel bevinden vier grote spareribs, een spies met zes grote stukken vlees, een karbonade, een braadworst en een schnitzel. Het geheel is afgemaakt met zuurkool en gebakken aardappels. Nadat we al dit heerlijks op hadden gegeten en in plaats van scheel van de honger, scheel keken van té veel eten, vroegen we om de rekening. In plaats van dat we dubbel zagen, zagen we maar de helft, want de rekening bedroeg €24,70. Nog geen vijfentwintig euro voor al dat vlees en drie grote glazen fris. Het is bij ons nagenoeg onmogelijk om bij de Albert Heijn voor dit geld zoveel vlees te kopen, laat staan dat het ook nog eens gebakken en opgediend wordt.
Daarna met de metro naar het centrum. Na een bliksembezoek aan de Stephansdome en de Mac voor een beker cappuccino gaan we heerlijk genieten van onze welverdiende rust in het hotel.
En hoe is dan het hotel in Wenen zul je je misschien wel afvragen. Hypermodern, met een schuifwand in de kamer die de keuken aan het oog kan ontrekken. Of de badkamer. De keuze is reuze. Behalve dan als je kiest om ze allebei tegelijkertijd af te dekken. Zo groot is de schuifwand nu ook weer niet.
Tafeltje dekje
Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. Links, rechts…. De ruitenwissers vliegen in een moordend tempo over de voorruit. Een kans om rustig ingeveegd te worden krijgen de rubbers niet. Gelukkig blijken de rubbers in de fabriek al getest te zijn en houden ze het zicht helder.
Regen dat was wat ons ten deel viel, toen we vanmorgen de auto aan het inpakken waren. En niet zomaar een paar druppeltjes. Nee, het leek wel of de zondvloed over ons werd uitgestort. Men krijgt wat men verdient zeggen ze wel eens, maar om nu heel eerlijk te zijn heb ik niet het idee dat één van ons tweeën zo’n stortbui ergens aan heeft verdiend. Jammer, maar helaas. Om nu snel in de auto te gaan zitten en alle spullen thuis te laten staan, lijkt me ook niet zo’n heel erg goed idee, dus hebben we maar een poging gewaagd om tussen de regendruppels door de auto te bereiken met de tassen in de hand. Dat was eerlijk gezegd niet zo’n heel groot succes. Van de voordeur naar de auto is om precies te zijn 350 centimeter. En laten die 350 centimeters naar de auto toe rennen met een tas in de hand, 15 seconden om diezelfde tas in de auto te zetten en die 350 centimeters weer terug naar binnen rennen, precies genoeg zijn om helemaal nat te worden. Een lekker begin van de vakantie dus.
Maar we zijn niet bij de pakken neer gaan zitten, en hebben gewoon nog een keer die 350 centimeters in recordtempo afgelegd en zijn op weg gegaan naar Linz. Rond een uur of tien werd de regen langzaamaan minder. Gelukkig maar, want hoe verder we van huis waren des te mistroostiger werden wij. Toen het lunchtijd was, had de zonnegod het definitief van de regengod gewonnen en al spoedig rees het kwik richting de 29 graden. Samen met het weer, werd ook onze stemming beter. Gelukkig was het rustig op de weg en konden we heerlijk doorrijden. En ik moet eerlijk zeggen dat de Cruise Control met deze afstanden simpelweg heerlijk is. Even voor half zes, waren we bij het hotel in Linz. En hier hebben we meteen kennis kunnen maken met een voor ons nog onbekend fenomeen met betrekking tot eten. Als je hier wilt eten, dan moet men €2,- per persoon betalen om de tafel te laten dekken.
Ben ik toch benieuwd waar ze je eten laten als je dat weigert te betalen…..
Huilen, met de pet op
Ik hoop dat de titel voor de volle 100% waarheid wordt. Wat is dat nu weer voor een opmerking zul je misschien wel denken? Wel, eigenlijk is het, zoals gewoonlijk, kinderlijk eenvoudig. Als je een synoniem gaat zoeken voor huilen, dan kom je al snel bij het woord wenen terecht. En als de zon schijnt draag ik bijna altijd een pet. Dus combineer deze twee en het is helemaal duidelijk. Voor degene die het niet begrijpen zal ik het hieronder even in het kort uitleggen.
Omdat de operatie toch wel wat sneller plaats zal vinden als dat we allebei hadden verwacht en het herstel daarvan langer in beslag zal gaan nemen waar we alletwee op hadden gehoopt, zijn we onze uiterste best gaan doen om nog voor de operatie van onze zomervakantie te gaan genieten. Toen de datum van de operatie eenmaal bekend was, snel wat folders gehaald en de computer aangezet om te gaan kijken wat ons reisdoel zou worden. We waren het er al snel samen over eens dat het absoluut geen Italië zou worden. Waarom niet? Omdat we al bijna helemaal onze rondreis door Italië gepland hebben. We weten al welke route we zullen gaan volgen en wat we onderweg zeker willen gaan bekijken. En omdat het nu allemaal wat snel moet, en omdat ik van de laatste operatie nog niet helemaal hersteld ben, hadden we bedacht dat we een rustige vakantie zouden willen gaan vieren. Dus Italië laten we voor dit jaar maar varen. En via dat varen kwamen we op het idee om een paar weken naar de Azoren te gaan. Het eiland San Miguel, twee weken, inclusief auto zodat we dit ‘gigantische’ eiland zouden kunnen gaan verkennen. Nadat we dit idee, inclusief de prijs, hadden laten bezinken, kwamen we tot de conclusie dat we alletwee weinig heil zagen in het feit om twee weken op een eilandje te gaan zitten. Bovendien was het dermate kostbaar dat we voor hetzelfde geld ook twee weken naar New York zouden kunnen gaan. En dat idee sprak ons, zeker gezien de ervaringen van vorig jaar, meer aan. Maar we hebben ook bedacht, dat we dit jaar niet zo’n hele dure vakantie willen. En om heel eerlijk te zijn, twee weken New York is, om het maar eventjes heel zachtjes te zeggen, nu niet echt goedkoop. Dus ook die twee ideeën hebben we maar laten schieten. Maar wat dan? Echt low-budget op vakantie leek ons ook wel iets, maar de periode om het allemaal te zoeken en te regelen is beperkt, dus heel veel keus is er niet. Na een tijdje op het internet gezocht te hebben, vonden we een hotel in de nabijheid van Praag. Praag, allebei zijn we er al eens geweest, zij het toch al weer enige tijd geleden, en allebei waren we toentertijd onder de indruk van deze stad. Samen zijn we er nog niet geweest. En aangezien we beiden jong waren toen we Praag vereerden met een bezoek en we waarschijnlijk toch wel het een en ander zijn vergeten, leek ons dat wel wat. En ondertussen zijn wij tweetjes wat ouder (en wijzer bovendien?), dus snel de link naar het hotel bij de favorieten gezet, de reisgidsen van desbetreffende organistatie opgehaald bij het reisbureau, om te kijken of dat we iets anders leuks over het hoofd zouden hebben gezien. Niets over het hoofd gezien, dus nu maar snel vakantie aanvragen. Voordat deze aanvraag goedgekeurd was, was de laatste kamer van het low-budget hotel bezet. ‘S-jammer, maar Praag en omgeving is vrij groot dus maar op zoek naar een ander hotel. Een ander hotelletje gevonden, maar jammer maar helaas, ook dit was helemaal tot aan de nok toe volgeboekt. De hotels in Praag die we vonden werden steeds duurder en duurder en de moed zonk ons steeds verder in de schoenen. Toen we eenmaal een hotel hadden gevonden dat beschikbaar was, kwamen we tot onze verbazing tot de ontdekking dat we voor hetzelfde geld ook een andere prachtige stad konden boeken. Tenminste volgens Marieke een prachtige stad, want die is er al ooit geweest. Ik nog niet, maar nadat ik had bekeken wat er allemaal te bewonderen is, lijkt het mij meer dan de moeite waard om daar een weekje door de straten te flaneren en wat fotootjes te maken. En, een heel klein detail wat zeker niet onbelangrijk is, daar waren nog kamers in het hotel vrij.
Zo gezegd, zo gedaan en aldus geboekt. Nu nog hopen dat het over een maandje het zonnetje ook nog schijnt en dan wordt de titel helemaal waar.
Wenen, met de pet op.
De grote dag
Vandaag is de grote dag, tenminste als jullie dit lezen is dit vandaag en voor mij de grote dag. Dat is het grote voordeel van internet. Je gaat een bericht zitten typen en als je klaar bent, dan sla je het op. Vervolgens pas je datum en tijdstip van het bericht aan en je kiest ervoor om het te publiceren. Het gevolg is dan, dat het getypte bericht pas op internet zichtbaar wordt op de datum en de tijd die je bij het aanpassen ervan hebt opgegeven.
Waarom ik dit allemaal van te voren heb zitten typen? Eigenlijk heel simpel. Dit bericht is vandaag om half acht vrijgekomen. Op dat moment moet ik mezelf in Breda melden in het ziekenhuis. Iedereen zal wel begrijpen dat ik er alle belang bij heb dat ik daar ook daadwerkelijk om haf acht sta. Dus even na zessen zijn we thuis vertrokken. En om die vertrektijd te kunnen bewerkstelligen moet je natuurlijk ook bijtijds opstaan. Dus om vijf uur werd ik gewekt door de wekker aan de ene en door Marieke aan de andere kant. Wakey, wakey, rise and shine is dan het devies. Nog maar even een mes over mijn gezicht heen gehaald, want normaal gesproken doe ik dat met mijn rechtse hand, en die zal waarschijnlijk wel iets of wat beperkt in zijn verrichtingen zijn op het moment dat ik strakjes weer thuiskom. Maar om dan nog even voordat ik vertrek een berichtje te zitten typen? Eerlijk gezegd denk ik dat ik daar weinig zin in had vanochtend. Nog een ander nadeel, ik kan straks de taart niet aansnijden. ‘S-jammer.
Moet eerlijk toegeven dat ik best wel zenuwachtig ben. Niet voor de operatie, maar voor de narcose. Ik heb zoiets nog nooit ondergaan, dus ik weet niet wat me te wachten staat. Zal ik misselijk zijn als ik straks uit de narcose kom? Ik weet het niet, maar zal het je een volgende keer allemaal weten te vertellen.
Ik hoop in ieder geval dat de pijn minder is als de operatie is geslaagd. Tot aan vandaag is hij dag na dag heviger geworden. Als hij vanaf nu dag na dag iets minder hevig wordt, ben ik, hoewel een jaartje ouder, een gelukkig man.
Een kwartje is meer dan genoeg
Gaudi & 50 Cent. Wie kent ze niet? Om ze in één zin samen te noemen, is op zich vrij bijzonder. Zeker als het over een vakantie in Luxemburg gaat. Gaudi is vooral bekent om zijn bouwwerken in Barcelona. De Amerikaanse rapper 50 Cent is vooral bekend om zijn zogenaamde Gangsta rap. En wat hebben zij dan gemeen zul je je misschien afvragen. Wel, om heel eerlijk te zijn helemaal niets. Behalve dat tijdens het nuttigen van de lunch deze namen plotseling boven kwamen drijven. En beide namen hadden een reden om boven te komen drijven. In het Luxemburgse plaatsje Wiltz hebben ze behalve een kasteel (zoals denk ik ieder zichzelf respecterende plaats in Luxemburg een kasteel heeft) een tuin. Deze tuin luistert naar de, voor ons Nederlanders, poëtisch klinkende naam Jardin de Wiltz. Als we het vertalen is er plosteling bar weinig poëtisch meer aan de naam, want het is gewoon Tuin van Wiltz. Deze tuinen zijn ontworpen door kunstenaars en aangelegd door werklozen. Misschien had één of andere ambtenaar zelf wel kunnen verzinnen dat ze er ook werkloze kunstenaars voor hadden kunnen gebruiken. In het kader van tewerkstelling door de Sociale Dienst of iets dergelijks. Had gelijk weer een hoop belastingcenten gescheeld. Gelukkig dat we hier in Luxemburg zijn en niet in Nederland. Dan gebeurt het tenminste niet allemaal met mijn belastingcentjes. Ik ben weer aan het afdwalen. Ik had het over de Tuin van Wiltz. Deze stenen tuin (een andere omschrijving kan werkelijk niemand er voor verzinnen) is bijna niets anders dan een hoop op elkaar gegooide stenen, waartussendoor wat water hoort te lopen. Inderdaad, hóórt te lopen. Want zelfs de waterpartijen zijn in deze tuin werkloos en werken dus niet. Ik moet eerlijk zijn en zeggen dat er tussendoor zeer knap gesnoeide heggen groeien, maar de stroken zand met hier en daar een plantje met een piepklein bloemetje erin die deze hagen met de steenpartijen moeten verbinden geven het geheel toch een aanblik van: “Leuk, maar toch nét niet.” Om het geheel toch weer interessant te maken heeft een kunstenaar bedacht dat de draak van Gaudi in Park Güell toch wel een toeristische trekpleister van jewelste is en dat ze van dat gegeven zeer zeker gebruik dienden te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen jammer dat het resultaat in de verste verte op niets lijkt waar Gaudi ook maar even, tijdens een verloren minuutje tijdens een toiletbezoek of iets dergelijks, bedacht zou kunnen hebben. Goed, het is mozaïek. En het begin van dit geheel lijkt zelfs op de rug van een draak. Maar verder? Nee, werkelijk zonde van de tijd die een kunstenaar er aan gespendeerd heeft. De poging was goed, het resultaat, jammer genoeg bedroevend.
De reden dat deze naam bij me boven kwam borrelen tijdens de lunch is denk ik nu wel duidelijk. Maar dan de andere naam: 50 Cent. Daar was heel wat minder diepgang voor nodig. In dit park van maar liefst 2,5 hectare grootte, bevond zich welgeteld één bank. En het zal vast wel weer één of andere diepzinnige, kunstminnende reden hebben gehad, maar het uitzicht wat deze bank ons bood was gewoon onthutsend te noemen. Maar goed, er was maar één bank in dit park, en het wás tijd om wat te gaan eten, dus besloten we dat we toch maar op dat bankje zouden gaan zitten. Diep teleurgesteld over dit, volgens de reisgids méér dan de moeite van het bezoeken waard, park hebben we ons op het schitterend groene bankje genesteld, om vervolgens onder het genot van een broodje en een watertje te genieten van het fenomenale uitzicht op een hoop stenen. Gelukkig was de hoop stenen nét hoog genoeg om niet overheen te kunnen kijken, dus konden we met volle teugen genieten. Tot overmaat van ramp stond er op één van de stenen die we tijdens onze lunch hebben zitten te bestuderen de naam van de wereldberoemde rapper 50 Cent. Bij het lezen van die naam moest ik onmiddelijk aan een kinderfeestje denken alwaar wij een poging hebben gewaagd om het feestvarken van die dag met een CD van deze wereldrapper te verblijden. Iemand maakte daar de opmerking: “50 Cent? Ik zal er de helft voor geven.” Nu hadden we natuurlijk het grote geluk dat het gemeentebestuur zelf ook het resultaat van de kunstenaars en werkelozen hebben gezien en dat in ogenschouw genomen de toegang tot het park maar gratis hebben gemaakt (zal waarschijnlijk ook wel vanaf het eerste uur de planning zijn geweest, want ieder normaal park is vrij voor het publiek toegankelijk), maar anders zou ik na het bewonderen van dit park zeker beamen met de andere feestganger en denken: “Een kwartje is meer dan genoeg.”
Maar goed, daar zit je dan tegen een hoop stenen aan te staren en je domper een beetje geestelijk te verwerken terwijl je een broodje aan het eten bent. Zie je plotseling die naam op een steen staan. Als fervent hobbyfotograaf is dat natuurlijk hét moment om je camera te pakken, een uitsnede te maken en af te drukken. Later nog even bewerken in Photoshop en dan kan de foto de site op als ondersteuning van het verhaal. Soms krijg ik wel eens te horen ik mooie foto’s maak, en dat ik er meer mee zou moeten doen. Nog nooit heeft iemand me verteld dat ik leuk kon schrijven en dat juist dát hetgeen is waar ik meer mee zou moeten doen. Tot vorige week. Toen kreeg ik te horen dat ik leuk kon schrijven en dat ik er meer mee zou moeten doen. Hoewel ik dan toch enige trots voel, moet ik zeggen dat voor het schrijven precies hetzelfde geldt als voor foto’s maken. Ik vind het leuk om te doen, het is een hobby en dat is vooral wat het moet blijven. En als ik nu zelf nog zou vinden dat ik leuk kan schrijven, dan zou het nog tot daar aan toe zijn, maar dat is niet het geval. Voor mij is het opschrijven van alle gebeurtenissen gewoon bittere noodzaak, omdat alles wat ik doe en zie, om de een of andere onbegrijpelijke reden niet wordt geplaatst in het lange termijngeheugen. Er is maar een heel klein gedeelte wat de race naar de harde schijf overleeft. De rest vliegt al eerder uit de bocht of krijgt een crash. Dus moet ik het allemaal opschrijven. En het leuke wat dan genoemd wordt, is dan gewoon het veelvuldig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden en synoniemen. Heel het bovenstaande verhaal had ik ook als volgt kunnen neerzetten.
In Wiltz hebben we in een park zitten eten. Het park bestond uit stenen en waterpartijen. Ook was er een soort van een draak gemaakt met behulp van mozaïektechniek. Op een steen stond de naam van 50 Cent geschreven. Het was geen mooi park.
Tja, om heel eerlijk te zijn, vind ik dat zelf ook niet zo heel leuk om terug te lezen. Dus het gebruik van vlagen die door mijn gedachten zijn gevlogen en het gebruik van synoniemen en bijvoeglijke naamwoorden maakt het verhaal gewoon een stuk leuker. En daar komt het grote voordeel van gebruik van een laptop met internettoegang om de hoek kijken. Als je het even allemaal niet meer weet, kun je op internet gewoon even dát woord opzoeken dat op het puntje van je tong ligt, maar waarvoor je vingers nét te kort zijn om het er met behulp van je vingers van af te pakken. Maar goed, ik ben weer heel erg aan het afdwalen, en voor dwaallichtjes is het nog te vroeg, dus maar weer terug tot de orde van de dag.
Vandaag wel meer gedaan, dan alleen de Tuin van Wiltz bezocht. Het bovenstaande verhaal heeft ons hooguit 20 minuten van de dag gekost. Uiteraard hebben we nog meer gedaan vandaag. Doordat je soms complimenten krijgt, dat het allemaal wel héél leuk is wat je doet, ga je je wat meer verdiepen in de stof. Dus ook in de stof van het (reis)verhalen schrijven. Één van de dingen die je dan ontdekt, is dat een goed reisverhaal een rode draad bevat. Nu ben ik toevallig gisteren op het idee gekomen om in het vervolg een kluwe rode wol mee te nemen als we op vakantie zijn, zodat we die rode draad duidelijk in onze foto’s kunnen laten zien, maar voor nu heb ik dan nog een probleem. Alhoewel….
Luxemburg is toch wel een land van stelen (voor een uitleg van het woord stelen, klik hier)en burchten. Nu wil het toeval (hoewel toeval, we hebben het gewoon uitgezocht) dat we vanmorgen als eerste in Esch-sur-Sûre verzeild zijn geraakt. En nu is het een nog groter toeval dat in datzelfde plaatsje, Esch-sur-Sûre, zich een steel bevindt. Et voila, daar is de rode draad voor deze reis. Stelen en burchten. Toen we hier het steel hebben bekeken, moesten we nog even kijken waar die rode draad ons heen zou voeren. Juist, naar Wiltz waar die mooie tuin zich bevindt. Maar er is nog meer in Wiltz dan alleen deze tuin. Je raadt het al, een steel. Moet niet zo’n heel groot probleem zijn om hier nog twee dagen te vullen met stelen. (Het is niet te hopen dat iemand van de politie deze laatste regel leest, want anders zouden we wel eens een probleem kunnen krijgen.)
Na het bezoek aan Wiltz zijn we terug gegaan naar ons appartement, waar we heerlijk van onze welverdiende rust hebben genoten in de brandende zon (al heel snel kwamen de herinneringen aan de verzengende hitte in Death Valley weer boven drijven, of was het gewoon zweet?)onder het genot van een heerlijke kop cappuccino. Daarna wat gegeten om vervolgens weer te gaan zitten ploeteren en zweten om toch maar weer tijdig het dagelijkse portie reisverhaal aan jullie voor te kunnen schotelen.
ik elleboog me er wel doorheen
Wat een teleurstelling vandaag. Het was onze bedoeling om mijn verjaardag in Luxemburg te vieren, maar helaas, dat gaat niet door. Ik mag namelijk mijn verjaardag in het ziekenhuis vieren. Onder het mom van ‘s morgens brengen, ‘s avonds halen ben ik die dag aan de beurt.
Ik kreeg een telefoontje van het ziekenhuis met een datum wanneer ik geopereerd ga worden. Volgende week donderdag is het al prijs. Het gevolg daarvan is dat onze vakantie in Luxemburg 3 dagen korter gaat duren dan gepland. Heel erg jammer, want we keken er erg naar uit. De week die we zouden gaan, hadden we al helemaal volgepland met dingen die we wilden zien. Maar ja vier dagen Luxemburg is nog altijd beter dan helemaal niets. Aan de andere kant ben ik ook wel heel blij dat ik nu al in het ziekenhuis terecht kan. Ik had er alleen geen rekening mee gehouden, de wachttijd bedroeg normaal gesproken tenslotte toch 16 weken. De doelstelling van het ziekenhuis was om die 16 weken in te korten tot 8 weken. En dat is ze gelukt. En nog meer dan dat ook. Slechts 4 en een halve week nadat ik voor het eerst in Breda ben geweest, ben ik al aan de beurt voor een operatie. Eigenlijk vond ik het ook wel tijd worden, want de pijn wordt met de week heviger. Ik hoop dat de operatie effect heeft en dat de pijn na de operatie minder is. En met een beetje geluk is er helemaal geen tweede operatie nodig. Hoewel met een beetje dan wel heel voorzichtig is uitgedrukt. Ik denk dat ik wel een beetje heel erg veel geluk nodig zal hebben om onder een tweede operatie uit te komen. Maar wie niet waagt die niet wint.
Hoewel ik leukere manieren kan bedenken waarom ik mijn verjaardag zou willen onthouden, zal het een heugelijke dag worden. Hoop ik.
Hoe dan ook, ik elleboog me er wel doorheen.
Streets of San Francisco
Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. Eén van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want één stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.
Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..
