Waar we een half jaar geleden nog enigszins vermoeid waren na een wandeling van een kilometer of vijf, beginnen we nu pas na een kilometer of zeven op gang te komen. Het is overdreven om te zeggen dat we nu echte langeafstandswandelaars zijn, maar voor een wandeling van 10 kilometer schrikken we niet meer terug. Jammer genoeg voor ons zijn een paar maanden geleden de donkere dagen aangebroken en is de tijd die we kunnen besteden aan langere boswandeling ernstig verminderd. ‘s Avonds na het eten een stuk gaan lopen door de bossen zit er echt niet in. Een ander klein nadeel van de donkere dagen is de hoeveelheid regen die uit de lucht neer komt vallen. Hierdoor wordt het allemaal een stuk natter in de bossen, wat het comfort van het lopen niet bevorderd.

Stevensweert

Je moet je voorstellen dat we een wandeling uitzoeken op internet. Als het om een boswandeling gaat, dan kun je in de omschrijving van deze wandeling vaak de volgende zin lezen: “Het kán een beetje drassig zijn.” Op het moment dat je ogen deze regel tekst hebben doorgestuurd naar het grijze gedeelte in je hoofd dat beter bekend staat als hersenen, doe je er verstandig aan om meteen de telefoon te pakken, naar Schiphol te bellen en een vliegticket te kopen naar Salt Lake City om daar vervolgens in een Drug Store alle zakken te kopen die je daar kunt vinden tesamen met een grote schep. Met die schep én die zakken ga je vervolgens naar het Salt Lake om diezelfde zakken te vullen met al het zout dat je kunt zien in de, overigens schitterende, omgeving.  Want nadat je die regel hebt gelezen, wéét je dat je aan een korreltje van deze witte materie niet genoeg hebt. Je wéét uit ervaring gewoon dat je er verstandig aan zou doen om lieslaarzen te gaan kopen omdat de ontzettend fijne wandelschoenen simpelweg niet geschikt zijn op te lopen door een gebied dat een beetje drassig is. Je wéét gewoon dat op het moment als het in Nederland een paar dagen behoorlijk heeft geregend (en het neerdalen van hemelwater voor een langere periode komt toch regelmatig in dit land voor.), het gewoon een feit is dat de paden omgetoverd zijn tot een grote brassige brei. Vroeger hadden de mensen daar een ander woord voor, tegenwoordig ook nog wel bekend als moeras. Wel, dat laatste is misschien ook wel overdreven, maar het zou niet de eerste keer zijn dat je iedere stap die je denkt te gaan nemen, eerst drie keer moet overwegen alvorens je hem neemt, en op het moment dat je deze stap voorwaarts neemt tot de ontdekking komt dat deze keuze toch niet helemaal de juiste was met als gevolg dat je zo ongeveer tot aan je oksels wegzakt in de slijk. Ik denk dat men zich wel kan inbeelden tot hoever Marieke op zo’n moment weg zou kunnen zakken.

Ravenstein

Nee, daar hebben we allemaal niet zo heel erg veel zin in. Gelukkig biedt datzelfde internet ook veel speurtochten door steden aan en de kans dat je daar opgeslokt wordt in een moeras is gelukkig iets kleiner. Maar ja, zoals Johan het altijd placht te zeggen. Ieder voordeel heb zijn nadeel. En daar komt die allemansvriend om de hoek kijken. Die, o zo lieve, trouwe vriend van de mens. Iedereen zal nu waarschijnlijk wel meteen weten over welke viervoeters ik het nu heb. Juist, de hond. Want de leuke stadswandeling gaan uiteraard door die leuke oude stadjes. En aangezien men in de middeleeuwen geen rekening heeft gehouden met het hedendaagse verkeer, heeft men toentertijd daar met de bouw van de huizen logischerwijs geen rekening mee gehouden, bijgevolg dat de straten hedentendage toch wel erg smal zijn. Dus op het moment dat je een gebouw staat te bewonderen of druk bezig bent om een gekregen opdracht uit te voeren (bijvoorbeeld: als je onder de harlekijn gaat staan hoeveel muurankers zie je dan aan het huis tegenover je?) denk je er simpelweg niet aan om je blik van al het moois dat er te zien is te halen en deze even af te laten dwalen naar de grond om te kijken of er toevalligerwijs geen excrementen zijn gedeponeerd door een hond. Niet dat die hond er iets aan kan doen. Meestal ligt het gewoon aan de tweevoeter die de andere kant van de lijn, die de twee vrienden met elkaar verbind, met grote zorgvuldigheid in zijn hand vasthoudt. En naar alle waarschijnlijkheid is de toewijding die tweevoeter heeft bij het uitzoeken van een plek waar zijn dierbare vriend zijn fecaliën eventueel neer zou kunnenleggen zonder anderen tot last te zijn, om het maar eens zachtjes uit te drukken, niet zo heel erg groot.. Balen is het natuurlijk wel als je voor de zoveelste keer met je voeten in de uitwerpselen der hond treedt. Op zo’n moment komen alle mogelijke synoniemen voor deze smurrie  (derrie, kak, shit, uitwerpselen, feces, schijt, poep, kaka of gewoon simpelweg stront)bij je naar boven borrelen. Niet dat het allemaal iets helpt. Het is gewoon zaak om op zoek te gaan naar een klein stukje gras waar je, nadat je het eenmaal gevonden hebt, alleen maar kunt hopen dat de stront onder je schoen de aantrekkingskracht van de grasmat verkiest boven de geur van rubber van je schoenzool. En daarna is het simpelweg weer een kwestie van verder wandelen om te gaan genieten van de mooie dingen in het leven. Tot het moment weer daar is dat je….

Juist….. shit……