Het kerstdiner
Pats….. Boem…… En ineens ben je dan een half jaar verder en zit je een dag voor het kerstdiner dat je hoopte met mes en vork te gaan eten. De weg naar dat diner was lang, maar is voorbij voordat ik er goed en wel erg in heb.
Eerder al eens een stukje geschreven met de veelzeggende titel Soms zit het mee en soms…. Deze titel zou ik nu weer kunnen gebruiken, alleen de eerste zin van de tekst zou dan moeten zijn: “… zit het tegen.” ‘s Jammer.
In Ligamentaire reconstructie van de elleboog schreef ik nog dat de weg naar het herstel een half jaar in beslag zou nemen en dat ik met een compleet pijnloze elleboog van het kerstdiner zou kunnen genieten, nu het bijna zover is dat het kerstdiner geserveerd gaat worden, blijkt dat de werkelijkheid iets anders is. Nu we zes maanden en ongeveer 40 fysiotherapiesessies verder zijn, ben ik er wel achter dat de weg die er afgelegd dient te worden nog iets langer is.
Valt het allemaal tegen? Wel om heel eerlijk te zijn, nee. Natuurlijk, ik heb me erop verheugd dat het met kerst allemaal goed zou moeten zijn. Maar de afgelopen maanden is me met het steeds dichterbij komen van de feestdagen, wel stukje bij beetje duidelijker geworden dat het niet haalbaar zou zijn. Ik ben meer dan tevreden, en als iemand me in februari zou hebben verteld dat ik in december twee operaties achter de rug zou hebben, die allebei een groot succes zou zijn geweest én dat ik bijna volledig hersteld zou zijn, dan had ik diegene niet geloofd.
Inderdaad, het herstel is bijna volledig. En daar mag ik wel om in mijn handjes klappen. Het geluk dat ik daarbij heb, is dat ik dat ook nog eens pijnloos kan doen. Wat zit ik dan te zeuren zul je misschien wel zeggen. Eigenlijk helemaal niets. Het duurt gewoon allemaal een paar maanden (??) langer dan ik had gehoopt. Dat ik niet voor de volle 100% zou herstellen heb ik altijd wel geweten. Ik weet nu welk deel ik ongeveer onder die 100% zal blijven zitten en zal het alleen nog maar hoeven te accepteren. Ik weet dat dat gemakkelijker is gezegd dan gedaan. Maar zo staat het er nu eenmaal voor en een echte keuze daarin krijg ik niet. Het voornaamste is dat ik zo goed als volledig van de pijn af ben. Soms ‘zeurt’ mijn elleboog nog wel en dan heb ik gewoon een slechte dag.
Ik hoef niet meer terug naar het ziekenhuis. De operaties zijn gelukt. Het herstel gaat voorspoedig. We zijn het afgelopen jaar twee keer op vakantie geweest. Luxemburg & Wenen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van de vakantie naar Italië. Ik heb mijn fototoestel weer opgepakt. Dus zolang er nog vooruitgang in het herstel van mijn elleboog zit (of is het achteruitgang omdat het steeds minder slechte dagen worden?), heb ik niets te klagen.
Hoe het zal gaan in de toekomst? Ik heb geen idee, maar voor nu:
Iedereen fijne kerstdagen en een voorspoedig 2008.
Het fototoestel heb ik al weer opgepakt.
Als je op de foto’s klikt, wordt er een nieuw venster geopend waarin meer foto’s te zien zijn.
Barcode
Een snerpend geluid vult de verder lege ruimte. Ik kan me enigszins voorstellen dat als iemand ons deze ruimte samen heeft binnen zien gaan en een paar minuten later dit door merg en been, welhaast misselijk makende geluid hoort, dat er in diens hoofd beelden beginnen te vormen die in een willekeurige horrorfilm niet zouden misstaan. Wat dat betreft heb ik gewoon enorm veel geluk dat de werkelijkheid die zich in ruimte afspeelt, juist het tegenovergestelde is. Wat zich hier afspeelt is eerder een blijspel te noemen. Het jankende geluid wordt veroorzaakt door de zaag waarmee ze de gips van mijn arm afhalen. Het is al snel voorbij en mijn arm is bevrijd.
Met een, uiteraard, stramme arm begeef ik me snel naar de volgende afspraak in het ziekenhuis. De röntgenkamer. Daar moeten een paar foto’s gemaakt worden. Alhoewel we heel erg vroeg zijn, zijn we er van overtuigd dat we toch een beetje moeten opschieten omdat de drie afspraken die voor mij zijn gemaakt toch wel een beetje dicht op elkaar zijn gepland. Er hoeft maar een klein beetje tegen te zitten en we kunnen zo maar de volgende afspraak missen. Dus snel vanuit de gipskamer richting de röntgenafdeling. Deze fotografen bevinden zich aan de andere kant van het ziekenhuis, maar na een minuut of vijf melden we ons al bij de receptioniste aldaar. En meteen hebben we de tegenslag te pakken. We moeten aan deze vriendelijke mevrouw namelijk een soort van fototegoedbon overhandigen. Zonder deze bon worden er géén foto’s gemaakt. Ik had deze bon twe weken geleden in Oosterhout overhandigd moeten krijgen, maar helaas. Zijn ze vergeten denk ik. De vriendelijke mevrouw blijkt met goed gevolg de cursus “Hoe lijk ik op een ambtenaar, terwijl ik niet voor een overheidsinstelling werk.” te hebben afgelegd. Of misschien is het wel gewoon zo, dat eigen initiatief hier niet gewardeerd wordt. Feit is gewoon dat we helemaal naar de andere kant van het ziekenhuis moeten gaan om daar een formulier in te laten vullen door de behandelend arts. Gelukkig werken ze hier wel snel mee en ruim tien minuten later zijn we weer terug bij de fotograaf. Alles is nu goed, en snel wordt begonnen met foto’s maken. De fotograaf wilde nog even een artistieke foto van mijn elleboog maken. Hij had het vriendelijke verzoek om mijn arm helemaal gestrekt op tafel te leggen. ‘s Jammer, maar dat gaat nog even niet. Mijn elleboog is nog zo stram dat helemaal strekken nog niet mogelijk is. Hiervoor zal echt wel behoorlijk wat therapie nodig zijn. Als de twee foto’s klaar zijn, dan gaan we weer terug naar de andere kant van het ziekenhuis. Hier moeten we even wachten. De arts is helemaal tevreden. Alles ziet er goed uit en ik mag een afspraak maken voor over 12 weken.
Ondertussen vult de arts de aanvraag voor uitgebreide therapie in. Ze vraagt maar voor liefst een jaar therapie aan. Onderwijl zij alle papieren invult, neem ik mijn kans om mijn litteken in zijn volle glorie te bewonderen. Ik kom al snel tot de conclusie dat het er vrij netjes uitziet en dat het gewoon een deel van mijn persoonlijke streepjescode zal worden de komende jaren. Het is wel vrij groot (14cm), maar aan de andere kant valt het me wel mee.
Later zou er tegen me gezegd worden:” Dat is een flinke Jaap, Japie.”
Polle Eduard dag
Oftewel:”Er is nog zoveel te doen.” En de tijd begint te dringen. Vandaag en morgen nog een dag. En er is zo veel te zien in Wenen.
Vanmorgen stonden eerst het Unteres én het Oberes Belvedere op het programma. En eenmaal daar aangekomen stond daar de eerste teleurstelling van onze tournee door Wenen in zijn volle glorie op ons te wachten. Renovatie. En niet een klein beetje, nee, meteen de hele mikmak. De gebouwen en de tuinen worden allemaal tegelijkertijd op de schop genomen. ‘s Jammer. Voordeel is dan natuurlijk wel dat alles veel sneller klaar is, maar daar kopen wij nu niets voor. Toch maar even rondgelopen voor zover het allemaal mogelijk was en toen maar verder op pad. Het dichtstbijzijnde metrostation is toch nog een stevige tippel, dus onderweg kunnen we nog van alles bekijken. En dan blijkt toch maar weer de waarde van een goede, uitgebreide reisgids. Over bijna iedere straat staat wel iets genoemd. Misschien is dat ook wel een reden dat het ons meestal lukt om in een korte tijd relatief veel te zien. Hoewel we beiden het idee hebben dat dat deze reis iets minder het geval is. Waarschijnlijk ook omdat de voorbereidingstijd op deze trip maar amper drie weken lang was. Normaliter trekken we een minimaal half jaar uit voor een vakantie, kort of lang. Hoe dan ook. Anders weten we precies van te voren wat er te zien is, en wat we persé willen zien. Nu is dat niet het geval. Alhoewel er natuurlijk wel een paar dingen standaard op ieders Wenenprogramma staat, dus ook bij ons.
Maar goed, dus verder op pad naar het metrostation om vervolgens één halte verder weer boven de grond uit te komen bij de Stephansdom. Afgelopen week dachten we dat deze niet meer voor het publiek toegankelijk was, maar toen we er vanochtend binnen kwamen gewandeld stonden de hekken wagenwijd open. Wij dus naar binnen toe en daarna de toren op om het bijzondere dak van dichtbij te gaan bekijken. Weer beneden aangekomen verder gegaan met het bewonderen van deze toch wel zeer fraaie kerk. Na een korte tijd werden we zeer vriendelijk doch zeer dringend verzocht om weer als aapjes plaats te nemen achter het hek, omdat de mis ging beginnen. Weer verder op pad.
Gisteren waren we al bij de opera om kaartjes te kopen voor de rondleiding. Zoals het ieder zichzelf respecterende opera betaamt, valt dat niet helemaal mee. Gisteren waren we een paar minuten te laten om ons toegang te mogen verschaffen tot dit gebouw. Vandaag om één uur zou de eerste mogelijkheid weer zijn om een poging te wagen om deze heilige grond te kunnen betreden. Ruim op tijd dus op pad naar de opera om twee kaartjes te kopen voor de rondleiding. Helaas voor ons, is dit pas mogelijk vanaf twintig minuten vóór aanvang van de rondleiding. En vijf minuten voordat deze rondleiding begint, sluiten de deuren bij de kassa’s. En wat ook jammer maar helaas is, de gids heeft zich klaarblijkelijk vergist. Want de eerste rondleiding was niet om één uur, maar om twee uur. We besluiten dus om er nog maar een rondwandeling in deze wijk tegenaan te gooien, want ook hier is ontzettend veel te zien wat we nog niet met onze eigen ogen hebben mogen aanschouwen.
Het toeval wil dat we de entreedeuren naar de kassa’s van de rondleiding voor de opera passeren op het moment dat deze nét geopend zijn. Dus snel naar binnen. En welhaast op onze knieën gegaan om aan kaartjes te kunnen komen voor deze toch wel felbegeerde rondleiding. Hoewel op onze knieën is lichtelijk overdreven. We zijn gewoon achteraangesloten in de rij. Na een kleine twintig minuten wachten begint de rondleiding.
Ruim een half uur later staan we weer buiten. Zeer veel informatie en indrukken rijker. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit het minst mooie operagebouw is dat ik aan de binnenzijde heb gezien. Misschien moet ik er dan ook voor het gemak bij vertellen dat dit pas het tweede operagebouw is dat ik van binnen heb bekeken. Het operagebouw in Barcelona vond ik persoonlijk vele malen mooier van binnen. Van buiten, vind ik het operagebouw alhier vele malen fraaier, dus de strijd gaat wat dat betreft gewoon gelijk op. Na dit bezoek hebben we onze wandeling door de wijk afgemaakt alwaar we weer vele schitterende dingen hebben gezien.
Na een korte rustpauze in het hotel zijn we even in het centrum gaan eten om daarna met de auto op zoek te gaan naar de Wagner-villa en de Wotrubakerk. De Wagner-villa hadden we vrij vlot gevonden dankzij Tom. Een heel klein nadeel van Wenen op vrijdagavond is dat op werkelijk iedere plek waar een auto mag staan, ook daadwerkelijk een auto staat. De Wagner-villa is gesitueerd aan een straat van een paar kilometer lengte, zonder zijstraten waar men een auto mag parkeren. Na twee keer de straat op en neer te zijn gereden zonder dat we er in slaagden om een plekje te vinden voor ons zwart monster besloten we maar door te rijden naar de Wotrubakerk. Ook hier waren we vrij vlot aanbeland en na even zoeken, vonden we zelfs een parkeerplek. Het moet gezegd worden, de kerk is een bijzonder gebouw. Vandaag is het de nacht van de kerk in Wenen, en als gevolg daarvan is, voor zover wij hebben kunnen zien, iedere kerk helemaal vol met mensen. De (be)nodig(d)e foto’s gemaakt en weer teruggereden naar het hotel.
De voeten doen nu pijn en er is morgen nog een dag. Rusten zal ons waarschijnlijk goed doen, en dat is maar goed ook. Want er is nog zoveel te doen….
Nicht zum verkauf
Kukukelekuu……. Kukukelekuu….. Ik draai me om en doe mijn ogen weer dicht. Maar net vijf minuten later is het weer prijs. Kukukelekuu…… Kukukelekuuuu…. De aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus druk ik maar op de uitknop van de wekker op de telefoon. Het is tenslotte al vijf over zeven, dus is het weer tijd om op te staan. Nu moet ik zeggen dat vandaag de eerste keer is dat we de wekker hebben gezet, zodat we zeker op tijd uit bed zouden zijn. Tenslotte hebben we een rustvakantie, dus daar hoort uitslapen ook bij. Maar vandaag stond de training van de Spaanse rijschool op het programma, en daarom moesten we een beetje bijtijds opstaan, zodat we gewoon op ons gemakje konden ontbijten en dat we niet hoefden te rennen om op tijd te zijn bij de rijschool.
Wel één ding is zeker we hoefden niet te rennen om op tijd te zijn voor de training van 10 uur. We hadden zelfs tijd om koffie te drinken vóórdat de deuren open gingen. De training was precies wat ik er van had van verwacht. Niet meer, en niet minder. Marieke had er meer van verwacht, dus die was wel een beetje teleurgesteld. Met de nadruk op een beetje dan, want het was wel de moeite van het bezoeken waard. Het is zeker iets om gezien te hebben, zeker omdat in geen enkele andere stad op de wereld iets dergelijks is te zien. Wel jammer is dat je tijdens de training geen foto’s mocht maken. Heb ik me dus ook maar braaf aan gehouden. Ook omdat er continue twee heel boos kijkende mannen patrouilleerden om te kijken of dat iemand het lef had om maar naar zijn fototoestel te wijzen.
Hierna weer op pad, want Wenen is een grote stad waar ontzettend veel te zien is. Je komt ogen en vooral geheugenkaartjes te kort. Hier zou ik Polle Eduard weer kunnen citeren, maar ik denk dat iedereen nu wel weet wat ik zou gaan typen. Ik kan mijn tijd beter voor andere dingen gebruiken, er is tenslotte nog zoveel te doen.
Na de training eerst maar weer eens een kopje koffie gehaald om daarna middels een wandeling via het Hofburg-complex, het Altes Rathaus, de Votivkirche en de schitterende Freyunggallerij bij de Karlskirche te eindigen. Ik typ het hier in één regel, maar ik denk dat iedereen wel begrijpt dat we hier toch een enkele uren over hebben gedaan. Maar goed, de Karlskirche dus.
Toen we eenmaal binnen waren, dachten we dat we wéér eens pech hadden en dat ze alles in de steigers hadden gezet. Niets was minder waar bleek achteraf. Deze steigers behoorden toe aan een lift die je in een mum van tijd bracht tot 45 meter hoogte,vanwaar je op een groot platform de koepel kon bekijken. Bovenop dit platform stonden nog meer steigers. Via de trappen op deze steigers kon je helemaal tot boven in de koepel komen. De hoogte van het bovenste platform was maar liefst 62,5 meter.
Niet nadenken, kijken en foto’s maken was hier het devies. Dit omdat de steiger niet het idee gaf dat deze heel stevig in elkaar gezet was. Bij iedere stap die iemand zette, schudde het geheel heen en weer. Nadat we weer voet op vaste bodem hadden gezet zijn we richting het stadtpark gegaan. Na een korte wandeling van ongeveer een uur gaan we weer richting het hotel om daarna wat te gaan eten bij de oude ploeg.
O ja. Zoals al onze stukjes een titel hebben zo ook deze. Zoals alle titels een betekenis hebben die in het verhaal uitgelegd wordt, zo ook hier. Zoals gezegd, waren we vanmorgen ruimschoots op tijd bij de Spaanse rijschool om nog een kopje koffie te drinken. Zoals meestal het geval is, is het geen koffie, maar cappuccino, maar dat terzijde. Vorig jaar hebben we in Amerika kennis mogen maken met het fenomeen Starbucks. Een formule waar ze allerlei verschillende soorten koffie in een kartonnen beker á la McDonalds uitserveren. In Nederland is deze keten niet bekend, maar ook hier in Wenen zitten er verschillende. Zo was ook onze eerste koffiestop hedenochtend bij Starbucks. Gisteren hadden we al mokken van Starbucks gezien, en het leek ons wel leuk om deze een paar te kopen voor thuis. Helaas vertelde de verkoper ons dat ze de mokken niet meer hadden. ‘s Jammer. In de etalage van de Starbucks van vanochtend, stonden deze mokken ook opgesteld. In de winkel konden we deze mokken echter niet ontdekken, dus ook hier maar weer gevraagd. De verkoopster vertelde me dat deze mokken niet verkocht mochten worden van de chef. Na een uitleg dat ik dat jammer vond en dat ik al vele Starbuckswinkels over de hele wereld had bezocht én dat ik toch wel héél erg graag zou willen weten hoe ik dan aan zo’n mok kon komen, vroeg ze me om een moment geduld te hebben. Ze liep naar achter en nog geen minuut later, kwam ze terug met in een tas een mok ingepakt. Na mijn vraag wat deze mok zou moeten kosten zei ze: “Niets, van mijn chef mag ik geen mokken verkopen.” En ze lachte vriendelijk………..
The sound of music
Rare titel zullen jullie wel denken. Die twee vergissen zich, want de sound of music hoort toch echt in Salzburg thuis. Maar niets is minder waar. Vanavond hebben wij een weel heel speciale versie van “Do-re-mi” gehoord. Een groep van zo’n 30 Schotse voetbalsupporters, in volornaat, zongen als een perfect gemengd koor (ja wel, ook de vrouwelijke supporters hebben de oversteek gemaakt) dit nummer uit de overbekende musical. De mensen in het centrum van Wenen konden het wel waarderen, ze kenden hun klassiekers. En net nu ik dit stukje aan het typen ben met op de achtergrond de wedstrijd Oostenrijk-Schotland op de TV, zingen de Schotten het nummer weer uit volle borst, ze staan dan ook met 1-0 voor. Maar goed dit was dus vanavond toen we in het centrum op zoek gingen om iets te kunnen eten en te genieten van onze eerste Starbuck’s koffie in Wenen.
Maar de dag is begonnen met een bezoek aan het Hundertwasserhaus. Dit huis is in 1985 gebouwd en heeft iets weg van Casa Mila in Barcelona. Alleen dus niet van de hand van Gaudi, maar van die van Hundertwasser.
11 Jaar geleden toen ik al eens in Wenen ben geweest, hebben we hier koffie gedronken voor een bedrag van 9 gulden per kopje. (het kopje mocht je weliswaar houden). We hielden dan ook ons hart vast, voor de koffieprijs in het Eurotijdperk. Maar het viel reuze mee, Eur 2,70 voor een kopje cappuccino. (het kopje mocht je helaas niet meer meenemen voor dit geld.).
Op naar het Prater. Nu zijn wij geen van tweeën liefhebbers van de kermis, maar deze mochten we toch niet overslaan. We gingen uiteraard voor het Wiener-Riesenrad. En we hebben ook maar een rondje meegedraaid. Hij stopte deze reis maar twee keer. En het waaide nogal hard, waardoor de gondel wel wat op en neer ging. Maar ach dat mocht de pret niet drukken. Nog een paar foto’s gemaakt van het uitzicht, met onder andere het Ernst-Happelstadion.
Ik heb maar besloten om er niet helemaal heen te wandelen en genoegen te nemen met een uitzicht van bovenaf. We hebben immers nog zo veel te doen (Daar heb je Polle weer!). Na een dure en erg sterke kop chocolademelk en een sprong over het toegangspoortje van de wc (na Eur 7.00 te hebben betaald voor twee drankjes, wenste ik geen 50 Eurocent meer te betalen voor de wc) weer verder op pad.
We wilden vandaag ook het Central Friedhof met een bezoekje vereren. En niet om alle 2,5 miljoen graven te bekijken, maar wel om een indruk te krijgen en een paar dode componisten te zien. Daar aangekomen bleken ze ook nog een schitterende kerk en een mooie galerij te hebben. We hebben alleen het graf van Schonberg gevonden en dat van de vader van Strauss. Maar het was de moeite waard.
