10147963 en 23 andere getallen
17 staten
21 parken
18 hotels
84 flesjes water
19,6 liter cappuccino
1,4 liter vieze koffie
13,6 liter thee
6 keer frites
7 uur gemiddeld slaap per nacht
0 uur televisie kijken
56 uur achter de laptop verhaaltjes typen & foto’s bekijken
6685 foto’s
196 kilometer lopen
3 keer 25 uur in een dag
1 keer 23 uur in een dag
26 keer om 06:30 uur opstaan
1 keer uitslapen tot 8 uur
242,576 gallon benzine oftewel
919,363 liter benzine
10147963 meter
10147,963 kilometer
Heel veel dollars armer
Ontelbare ervaringen rijker
Zijn we nu verder. Vandaag gaan we de laatste twee dagen van onze vakantie in Amerika in. Om 02:55 uur Nederlandse tijd (aankomende nacht) stijgt ons vliegtuig op. 10 uur en 20 minuten landen we op Schiphol. Daarna nog een heel klein stukje rijden naar huis. Een paar dagen uitrusten. En dan….Dan mogen we weer vol goede moed aan het werk. Totdat het weer vakantie is. Daar zijn we hard aan toe.
O ja, er zijn ook nog wat cijfertjes bekend waar jullie voor hebben gezorgd.
856 bezoeken van jullie op onze pagina
22 inschrijvingen op de e-mailservice
53 reacties van jullie op onze pagina
Dit hadden wij niet verwacht. Wij vonden het heel leuk om de reacties van iedereen te lezen.
Bedankt daarvoor allemaal.
Beroemde stoep
Sophie Loren
John Wayne
Eddie Murphy
Mickey Rourke
Marilyn Monroe
Woopi Goldberg
Fred Astaire
Kim Basinger
Clark Gable
Johnny Depp
Sylvester Stallone
Marlon Brando
James Dean
Charles Bronson
Arnold Schwarzenegger
Greta Garbo
Dustin Hofman
Bruce Lee
Chuck Norris
Laurel & Hardy
Charlie Chaplin
Dit zijn maar een paar van de sterren die we vandaag gezien hebben op de bekende Walk of Fame. We zijn vandaag een dagje naar Hollywood geweest. Iedereen die Hollywood kent, heeft er een bepaalde voorstelling van. Ik kan nu met recht zeggen dat alles van wat je je er van voorstelt niet waar is. Er is geen glitter. Er is geen glamour. Er zijn geen superdeluxe exclusieve boutiques. Wat is er dan wel? Toeristenwinkels, sexshops, en vooral een wijk in verval. Natuurlijk, sterren zijn er genoeg.
Meer dan 2300 om precies te zijn. En die zijn te vinden op de Hollywood Walk of Fame. En wij hebben deze sterren allemaal gezien. En vele van deze sterren zijn ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Want hoewel het allemaal anders is dan we ons hadden voorgesteld, is het absoluut de moeite waard als je van film of muziek houdt om een keer over de Walk of Fame heen te lopen. Want het is onlosmakelijk verbonden met Los Angeles.
Of het nu vervallen is of niet, als je in Los Angeles bent, dan hoort er nu eenmaal een bezoekje aan Hollywood bij.
En zo hoort er natuurlijk ook het Hollywood bord bij. Negen witte letters op een heuvel. Ze staan er al meer dan 80 jaar en zijn hét symbool van Hollywood. Dus wij met de auto op naar de letters. In iedere straat waar we inreden stond een bord waarop stond dat het bord niet bereikbaar was. Hoe het dan wel bereikbaar was, stond nergens vermeld. Want om eerlijk te zijn, van bewegwijzering hebben de Amerikanen geen kaas gegeten. Na een uurtje zoeken hadden we een pad gevonden waarvandaan we de letters goed konden zien.
Al met al weer een leuke dag gehad. Morgen rest ons nog het inpakken en de terugreis naar Nederland. Maar we hebben net het weer gekeken en de vooruitzichten zijn redelijk. Ongeveer 25 graden. Wel iets frisser dan hier, maar daar kunnen we wel mee leven.
Disneyland
Ondanks de hoge toegangsprijs van 59 dollar p.p. hebben we toch besloten om ook Disneyland met een bezoek te vereren. Nu we er toch in de buurt zijn, wilde ik het wel erg graag zien. Met name Mickey’s Toontown was wat wij onder Disney verstaan. Veel huisjes met van die karakterestieke kenmerken.
In dit gedeelte van het park liepen een aantal Disney-figuren rond waarmee je op de foto kon gaan. Eerst wel even in de wachtrij aansluiten!!. Om de drukte rond Mickey te voorkomen, was deze bekende muis thuis op zijn eigen movie-set gebleven en kon je hem door gaan bezoeken. Als inleiding even een kort filmpje om het wachten te veraangenamen.
Maar ook de rest van het park was meer dan de moeite waard. Opvallend is te zien dat er veel dingen van de Efteling terug te vinden zijn. Over en weer is er in de loop van de jaren veel ‘gejat’. Maar och, wat in de Efteling geweldig is, is ook in Disney super. En beide parken zijn tot in de puntjes ‘af ‘. De attractie van Pirates of the Caribbean was recent geopend en we hadden het geluk dat er een extreem korte wachtrij was, doordat hij vlak van te voren gerepareerd was. Je kunt het vergelijken met de Fata Morgana in de Efteling, maar dan geheel in het thema van de film. Erg leuk. Natuurlijk hebben we ook nog even de parade meegepikt, waar alle bekende figuren meelopen.
Al met al hebben we ons een volle dag, van 10.00 uur ‘s ochtends tot 19.45 uur ‘s avonds uitstekend vermaakt. We hadden geen puf meer om tot 21.30 uur te wachten op het vuurwerk. Onze voetzooltjes protesteren af en toe na zo’n 25 dagen gelopen te hebben.
Eekhoorn tegen je lens
Je hebt zo eens van die dagen. Denk je dat er niets staat te gebeuren en het volgende moment heb je een eekhoorn tegen je lens.
Vandaag stond de rit naar het laatste hotel op de planning. Van San Francisco naar Los Angeles. Een rit van ruim 600 kilometer. Tenminste als je de korste weg neemt. Maar zoals zo vaak is de kortste weg zeer zeker niet de mooiste weg, dus we hebben een alternatieve route uitgezocht. Ruime tijd geleden toen ik de route aan het uitstippelen was met behulp van landkaarten en het internet, kwam ik ergens tegen dat er van San Francisco naar Los Angeles een mooi route liep langs de kust. Deze route was iets langer dan 600 kilometer, maar verder stond er voor vandaag toch niets op de planning, dus we hadden alle tijd van de wereld. De uiteindelijke route langs de Grote Oceaan was 750 kilometer.
Het grootste deel van de reis was het vrij mistig, maar omdat de kust hier rotsachtig is en er vrijwel meteen bergen beginnen als de oceaan ophoudt, hebben we alle 750 de kilometers zoveel geluk gehad dat we onder de mist doorreden. Dus volop helder zicht vooruit. Soms hadden we zelfs nog meer geluk en was de mist (zo goed als) helemaal verdwenen. En op die momenten was het stoppen en genieten van het uitzicht. Toen we op een parkeerplaats stopten waar het zicht niet zo heel geweldig was, maar na een tijd rijden moet je toch ook even je benen strekken, zater er op die parkeerplaats tientallen eekhoorns. Deze eekhoorns waren zo gewend aan de mensen (en vooral aan al het eten dat die mensen bij zich hebben) dat ze gewoon naar je toekwamen om te kijken of dat je iets van hun gading bij je had. En precies op zo’n moment knipte ik met mijn camera. Ik denk dat het eekhoorntje nog een centimeter of vijf van mijn lens was verwijderd.
Daarna weer door richting LA. 150 kilometer voordat we bij het hotel kwamen begon het feest. Langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Gelukkig werd het even later alleen maar langzaamrijdend verkeer en bereikten we na drie uur het hotel in LA. Vlakbij de plek waar we overmorgen afscheid moeten nemen van de auto die ons in drie weken van de oostkust naar de westkust heeft gebracht.
Streets of San Francisco
Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. Eén van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want één stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.
Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..
Best wel een beetje trots op onszelf
Zoals gewoonlijk vanmorgen weer om half zeven opgestaan. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar het laatste natuurpark wat we hier in Amerika gaan bezoeken. Namelijk Yosemite National Park.
Vooraf wisten we niet wat we zouden kunnen verwachten in dit park. Dus vanmorgen in de auto even een reisgids bij de hand genomen en gekeken wat we zeker moesten zien in Yosemite. Misschien zul je wel zeggen, waarom staat het dan in de route opgenomen? Nou, eigenlijk maar om één reden. De afstand van Death Valley naar San Francisco is te groot om op één dag te rijden. Yosemite NP lag mooi halverwege deze twee plekken in, vandaar dat dit park is ingepland. En om eerlijk te zijn, daar hebben we achteraf gezien geen spijt van. Wat ons betreft kun je Yosemite NP in één adem noemen met Yellowstone NP. Het is er werkelijk schitterend.
Voor dit park telt hetzelfde als ik al eerder heb gezegd. De ene plaats is nóg mooier dan de andere. Ook dit park is voor onze begrippen onbeschrijfelijk groot. Er is in Yosemite NP ruim 300 kilometer aan geasfalteerde weg en ruim 1200 kilometer aan wandelpaden. Hoewel we onze best hebben gedaan, hebben we dit niet allemaal op één dag kunnen bekijken. Maar genoten van ieder moment hebben we weer wel. Als we zelf een boek zouden schrijven met de titel “100 wereldplekken die je gezien moet hebben“, dan komt Yosemite er zeker in.
Even iets anders, Amerika. Land van Fast Food & Donuts. Om eerlijk te zijn, waren we voordat we op vakantie gingen heel erg bang dat dit beeld van Amerika zou kloppen. En nu we hier zijn, moet ik zeggen, dat beeld klopt ook. Maar hoe we het iedere dag weer voor elkaar krijgen is voor onszelf ook een wonder, maar van de 23 dagen die we tot nu toe hier zijn, hebben we pas vijf keer frites gegeten. En daarom: We zijn best wel een beetje trots op onszelf.
Woestijn en sneeuw
Als jullie de titel lezen, denken jullie waarschijnlijk dat we gek geworden zijn, of dat we gezien de temperaturen van gisteren een zonnesteek opgelopen hebben. Gelukkig is dit niet het geval. Maar we hebben beiden vandaag gezien. Vandaag stond Death Valley op het programma waarna we door zouden rijden naar ons hotel in Mammoth Lakes. Zoals gewoonlijk vroeg opgestaan om ervoor te zorgen dat we op tijd in Death Valley aan zouden komen, om zo te proberen de warmte nog enigszins voor te kunnen blijven.
Maar helaas het was om 7.00 uur in de ochtend al erg warm. Toen we om 12.00 uur wederom langs de thermometer in Death Valley kwamen gaf deze al weer 49 graden Celsius aan. Dus wil je niet weten hoe warm het was om 14.00 uur. De verwachting was dat het ‘s middags 50,5 graden zou worden. En die temperatuur is ook gehaald denk ik. Maar, het landschap in Death Valley is erg appart. Er groeit werkelijk helemaal niets. Ook de inmense zoutpan was meer dan de moeite waard, al moesten we wel zonder ook maar een spatje schaduw de witte vlakte betreden. Natuurlijk wel gewapend met zonnebrand, zonnebril, veel water en een pet.
En we waren echt niet de enige idioten die deze martelgang zichzelf aandeden. Het was er behoorlijk druk. Om nog maar eens een keer aan te geven hoe warm het wel niet kan zijn: op een gegeven moment reden we op een weg waar met borden aangegeven werd dat men adviseerde om de airco gedurende de eerste 20 mijl uit te schakelen, om oververhitting van de motor te voorkomen. Op vele plaatsen langs deze weg stonden tanken om de motor van de auto te kunnen koelen met water. Maar al met al hebben we (helaas) niet het warmte record van 4 september kunnen breken. In de jaren ’50 is er een temperatuur gemeten van 56 graden Celsius. De eer ging aan onze neus voorbij. We hebben wel het genoegen gehad om op één van de laagste punten beneden de zeespiegel ter wereld te hebben gestaan. Na een aantal liters water achterover geslagen te hebben, hebben we om 14.00 uur het park verlaten en zijn we verder gereden naar ons hotel. Hoe meer de tijd vorderde veranderde ook het landschap. Het werd groener en de bergen werden hoger. En wat nog wel het belangrijkste is: het werd KOELER. Om 16:45 uur kwamen we bij ons hotel aan. En wat zagen we daar: SNEEUW. Ja, je leest het goed, dit is geen grap. En het was buiten koud!!.
Waarschijnlijk een graad of 24. Dus we hebben zo’n 25 graden ingeleverd in een paar uur rijden. Maar ook hier een schitterende omgeving. Waar het met name in het wintersportseizoen druk zal zijn. We zitten in hotel Austria Hof en tegenover ons ligt Hotel St. Anton. In een paar uur rijden zijn we zomaar in Oostenrijk terecht gekomen. Zouden we een afslag gemist hebben, of zouden we toch een zonnesteek opgelopen hebben?
Hoe warm is warm
Warm is warm als de kaarsen in de koelkast moeten
Warm is warm als chocolade smelt voordat je vanuit de winkel bij de auto bent
Warm is warm als ijs smelt voordat het bij je mond is
Warm is warm als je een baby ijsblokjes geeft in plaats van speelgoed om mee te spelen
Warm is warm als naakt slapen te warm is voor in bed
Warm is warm als je gaat zweten op het moment dat de douche uit is
Warm is warm als je je handen verbrandt bij het instappen in de auto
Warm is warm als de regen is verdampt voordat het de grond raakt
Warm is warm als het 48°C in de schaduw is
De eerste vier regels kunnen we ons voorstellen op het moment.
Regel vijf en zes zijn gelukkig niet van toepassing dankzij de airconditioning.
Met de laatste drie regels kunnen wij alleen maar instemmen.
Instemmen? Ja, inderdaad. Hier is het op het moment zo ontzettend warm, dat als je in wilt stappen in de auto, dat je moet uitkijken waar je de auto vastpakt.
En de volgende regel dat de regen verdampt voordat die de grond bereikt? Geloof het of niet, maar wij hebben het vandaag met onze eigen ogen gezien. Iedereen heeft wel eens in de verte een wolk gezien, waaruit je de regen ziet vallen. Wel, die zagen wij vanmiddag ook. Recht boven de weg waar wij op reden. In de verte een mooie vlek van de schaduw die de wolk op de weg wierp. Aangezien het hier bergachtige rechte wegen van 10 mijl of langer zijn, en je ook zover kunt kijken, zie je heel mooi de schaduwplekken van de wolken op de weg. Maar goed uit één van die wolken zag je dus de regen vallen. Toen wij een paar minuten later in de schaduwvlek van die wolk reden was er echter geen spatje regen op de weg te zien. Terwijl het boven ons hoofd toch echt regende.
En de laatste regel? Ook die is waar. Vanmiddag was het 48°C in de schaduw toen wij even in Death Valley waren. Het was bijna een hitterecord voor 3 september. Al heel het afgelopen jaar zitten ze in Death Valley tegen de hitterecords van 1924 aan te hikken. In 1924 was het 49°C in de schaduw. Vandaag dus slechts 48°C in de schaduw. Maar het grote nadeel van Death Valley is dan toch wel dat er helemaal geen schaduw is, behalve dan op de plek waar de thermometer hangt.
Maar Death Valley was niet ons reisdoel van vandaag. Dat was Rhyolite. Rhyolite is een spookstadje in Nevada. Ik ben het een tijd geleden op internet tegengekomen, toen ik van alles en niets over Amerika aan het zoeken was. We kwamen er in de buurt, en een spookstad spreekt toch wel een beetje tot de verbeelding. In ieder geval tot onze verbeelding. Op dus naar Rhyolite. We hadden het vrij snel gevonden. Mede omdat het zo goed stond aangegeven. Dit stadje heeft namelijk een beschermd dorpsgezicht. Nu moet ik zeggen dat wij iets heel anders verstaan onder de noemer beschermd dorpsgezicht.
Maar in ieder geval was het heel bijzonder om een keer gezien te hebben. We hebben er ruim twee uur rondgelopen. Op zich al een prestatie aangezien er bijna niets meer is. Maar ja, als we eenmaal foto’s aan het maken zijn, dan zijn we niet meer te houden.
Inmiddels hebben we ruim 5000 mijl (oftewel ruim 8000 kilometer) afgelegd in ons blauw vehikel. Nu is vehikel misschien wel een verkeerd woord, want het is een fijne wagen. Compleet met airconditioning en cruisecontrol. Wat wil een mens nog meer met zo’n lange rechte wegen en deze temperaturen.
Viva Las Vegas
Gisteren vertelde ik dat ik benieuwd was naar wat we vandaag voorgeschoteld zouden krijgen. Eigenlijk was dat niet helemaal eerlijk, want ik weet precies wat we iedere dag gaan doen. Tenminste als de planning niet aangepast wordt. Want het was eigenlijk de bedoeling dat we vandaag voor de middag Bryce Canyon zouden bezoeken en daarna laat in de middag in Las Vegas zouden arriveren. Maar aangezien we de canyons een klein beetje beu waren, hebben we besloten dat we een dag eerder naar Las Vegas zouden gaan. Wat is het toch heerlijk als er niets van te voren geboekt is. Dan blijf je tot op het laatste moment alle vrijheid in eigen hand houden. O ja, de canyons beu. Beu is dan een heel groot woord. Misschien is het beter om te zeggen, we hebben ze wel gezien. En het leek ons beter om Las Vegas op te splitsen in twee dagen. Zeker omdat het in Las Vegas vooral ‘s avonds te doen is. En we hebben dan weer een plaats waar we twee dagen in een hotel zitten, zodat we de was kunnen doen, en een keertje tot een uur of acht kunnen uitslapen.
Maar goed. Las Vegas. Als je in zo’n stad zit, dan is er eigenlijk maar een titel voor het dagelijkse verhaaltje mogelijk. En dat is de titel van het nummer van Elvis Presley uit de gelijknaminge film. We hadden natuurlijk ook kunnen kiezen voor andere titels van bekende films of tv-series zoals: Leaving Las Vegas, Casino, CSI: Las Vegas, Las Vegas, The Godfather of Fear & Loathing in Las Vegas. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal de verkeerde benaming voor deze stad. En deze titel kent natuurlijk bijna iedereen. Bij zo’n titel hoeven ook geen foto’s. Ik denk dat bij iedereen bij het lezen van deze titel automatisch beelden van neonverlichting en gokautomaten op het netvlies verschijnen. Alleen ik en geen foto’s maken, dat is iets wat niet samengaat, dus natuurlijk heb ik volop foto’s gemaakt. In Las Vegas ruim 400, dus er zullen er weer veel af moeten vallen. Dat zal trouwens zowieso moeten gebeuren, want we hebben in totaal tot nu 4992 foto’s gemaakt met zijn tweeën. En dat zijn er iets te veel om allemaal in één of twee fotoalbums te plakken. De beelden die iedereen van TV kent, kwamen ook bij ons op het netvlies toen wij aan Las Vegas dachten. En kloppen die beelden? Ja, en nee. Nee, omdat in alle films en TV-series alle goktafels en gokautomaten bezet zijn. Dit is iets wat wij niet gezien hebben. Je kunt gewoon kiezen waar je wilt gaan zitten. Ja, wat betreft de verlichting aan de buitenzijde van de casino’s en hotels.
Maar iets waar wij ons totaal geen voorstelling van hebben kunnen maken is de binnenzijde van de casino’s. Het is jammer dat we vergeten zijn om elastiekjes mee te nemen van thuis, want nu moesten we steeds zelf onze mond dicht doen nadat die weer eens was opengevallen van verbazing. Als je in het casino New York New York loopt, dan waan je je ook echt in New York. Als je in het Venetian rondloopt, dan heb je het idee dat je in Venetië rondloopt. En in het casino Paris, je raadt het al, dan waan je je in Parijs.
Maar goed, we hebben nu twee dagen gelopen en onze voetzolen doen zeer. Dus vanavond een beetje op tijd naar bed, want morgen moeten we weer op tijd op.
Op naar de volgende bestemming.
O ja, voor een ieder die het wil weten. We zijn niet getrouwd.
Geproefd en goed bevonden.
Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven.
Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt is, wisten we van te voren al dat we niet heel Zion NP konden zien. Maar dat is eigenlijk geen verrassing, want zo gaat het met alle Nationale Parken hier. Als je in één park alles wilt zien wat er te zien is, dan moet je voor één park minimaal een week reserveren. Maar dat is niet onze bedoeling, dus kiezen wij in ieder park een paar dingen uit die we heel graag zouden willen zien. Zo geschiedde het dus ook vanmorgen in Zion NP. We hadden gekozen voor een rondrit door de canyon, voor de Court of the Patriarchs en voor de Weeping Rock.
De rondrit door de canyon was vrij eenvoudig. Aangezien de andere twee dingen die we wilden zien, zich in de canyon bevinden, lagen die automatisch op de route. In Zion NP mogen, behalve op de hoofdweg, geen auto’s rijden. Hiervoor in de plaats rijden bussen die iedere zes á zeven minuten bij een halte stoppen. Deze bussen rijden door de canyon en je kunt op acht verschillende plaatsen uitstappen om allerlei dingen te gaan bezoeken. Onze eerste stop was dus de Court of the Patriarchs.
Dit zijn drie bergtoppen die genoemd zijn naar drie bijbelse figuren. Een paar foto’s gemaakt en in een bus gestapt om vervolgens bij The Lodge weer uit te stappen.
Dit stond niet op de planning, maar hier was het zo mooi, dat we maar uitgestapt zijn en wat hebben rondgewandeld. Na even gebruik te hebben gemaakt van het toilet en een beker capucino te hebben gedronken weer verder op pad gegaan naar de Weeping Rock. Volgens velen is dit hét hoogtepunt van het park. Een korte, maar steile wandeling van 800 meter brengt je naar deze huilende rots. Bij deze rots heerst een microklimaat. Hier groeien planten en struiken die er elders in het park niet groeien. Na een kleine anderhalf uur bedachten we ons dat we toch wel heel wat verder hadden gelopen dan achthonderd meter. Het toeval wil dat we na een paar minuten een bordje tegen kwamen waarop inderdaad ons vermoeden werd bevestigd.
We hadden het verkeerde pad genomen en we hadden geen 800 meter gelopen, maar iets verder. Wel waren we ondertussen een 800 meter in hoogte gestegen. Moe en bezweet zijn we even gaan zitten en hebben we genoten van het adembenemende uitzicht wat we over de vallei hadden. Weer terug naar beneden gegaan en toen wél het juiste pad genomen. En inderdaad in no-time waren we bij de Weeping Rock. En huilen deed die steen inderdaad. Als je eronder ging staan, werd je binnen een paar minuten drijfnat. Maar ook hier was het genieten van een bijzonder stukje natuur.
Daarna weer terug naar de auto om naar ons volgende hotel te rijden. Ik ben benieuwd wat we morgen voorgeschoteld krijgen.
