We left for this years trip on September 10th. We flew to Denver, and just after we arrived in The Mile High City, we picked up our car. The CD’s with Yellowstone Music were still hidden somewhere in our suitcases. Result: We turned on the radio, and the first song we heard, was Radar Love. Performed by the Dutch band Golden Earring. Great song, so turned up the volume and enjoyed it.

Today…. Last day of this years trip. Another great trip I should say, with many highlights and lots of nice suprises. Moments I will never forget. People I will never forget. People like Hans. The guy we met when we were in Cody, together with Rob & Tracy, at the Dug Up Gun Museum. Marieke hold his gun there, and now she wants to fire a gun one day. I know for sure, that dream will come true one day. Places, we didn’t expect, such as the Painted Mine Area, close to Colorado Springs. The pictures we made there don’t represent the beauty of the area, but it’ll be on our minds forever.

Also weird, is the fact that we know now for sure, that people don’t look at us if we were some tourists. Tracy said it to us, back when we were touring in Yellowstone. Since that day, people had offered a job to us. People asked us how they should drive to a particular place. People asked us, what they should do in the area, because they were only there for one day. People asked us, where the closest 7 Eleven was. And last but not least, this morning, during the first flight of today, a nice woman, asked at which part of the West-coast I live, and if I was originally from The Netherlands. Well, in the last part she is absolutely right, but I’m sure, my accent sounds very different then the people at the West-coast speak.

To make a long story a bit shorter. Since the day we arrived this year in the USA, since the moment I hear the song Radar Love, I can’t stop thinking about another song of the Golden Earring. The song they became famous (at least in The Netherlands.) with. I think nobody of our foreign readers know this song, and I also think a lot of Dutch people don’t know the song either. ‘Back home’ it is.

Back home….. As much as I love to travel around the globe. As much as I love to see new places. As much as I love to learn new things. It always feels good to be back home.

But if somebody asked me, I would leave next Monday for another 4 week trip. Hawaii sounds good to me…..

Na het inchecken, nog één maal richting Downtown Denver. Eerst eventjes bij een muziekwinkel binnengelopen om voor wat CD’s te kijken. Toen we weer naar buiten gingen, zullen de verkopers wel gedacht hebben, dat we hele grote fans van Big Head Todd & The Monsters zijn, aangezien we een tasje hadden met daarin een zevental tweedehandse CD’s van deze band. Nu nog wegstoppen in een hoekje in de tas, zodat ze heel thuis arriveren en alles komt goed.

Na de muziekwinkel verder naar het laatste doel van deze reis, namelijk een bezoekje aan het stadion van de Colorado Rockies. Aangezien het hierbij om sport gaat, lijkt het mij verstandiger, als mijn vingers ophouden met het beroeren van de toetsen, en het verder overlaat aan Marieke.

Coors Field dus, het thuishonk van de Colorado Rockies. Dit stadion was voor ons niet nieuw, zoals de oplettende en trouwe lezer al wist. Op de eerste dag in Denver hebben we al stiekem een blik mogen werpen in het stadion, het ging toen slechts om enkele minuten aangezien er die dag geen rondleiding verzorgd werd, omdat er een wedstrijd gespeeld moest worden. Nu is het seizoen inmiddels net afgelopen en hadden we vanmiddag de kans om het stadion en al zijn ins en outs te mogen zien in zo’n anderhalf uur. De Rockies hebben een zeer beperkte geschiedenis, aangezien zij pas sinds 1993 bestaan. Ook veel prijzen hebben zij nog niet in hun prijzenkast staan.

Maar niettemin hebben zij een mooi stadion met een capaciteit van ruim 50.000 zitplaatsen. Je kunt al een kaartje bemachtigen voor het luttele bedrag van één hele dollar. Er is tevens plaats voor 1000 rolstoelen en er kunnen zelfs ziekenhuisbedden neergezet worden met een goed zicht op het veld, zodat ook deze fans een wedstrijd kunnen zien.

Ook hier is, net als bij de Broncos, het eigen domein heilig en mogen gasten zich niet begeven in de kleedkamer en het clubhuis van de Rockies zelf. We hebben wel in de dugout van de Rockies plaats mogen nemen!

In het clubhuis van de tegenstander wordt goed voor hen gezorgd. Zij krijgen naast een maaltijd ook een ‘uitgebreide’ spelletjeskast om zich voor de wedstrijd te kunnen vermaken.

Uiteraard hebben we ook hier de eregalerij en de persruimtes mogen bewonderen. De persruimte staat in open verbinding met het veld, de ramen worden namelijk ingeklapt. Zo kan het gebeuren dat er wel eens een honkbal naar binnen vliegt. De doorsnee supporter zo met man en macht en met gevaar voor eigen leven deze bal proberen te vangen, maar dit geldt zeker niet voor het persgilde. Zij rennen met hun kostbare laptop onder de arm zo snel als mogelijk weg om er zeker van te zien dat hun spullen niet beschadigd raken. Het afgelopen jaar zijn er 22 ballen naar binnen gevlogen en deze laten zichtbaar sporen achter.

Leuk om deze keer het stadion van binnen te hebben gezien, nadat we in 2006 al een wedstrijd van de Yankees hebben mogen bezoeken. Voor nu zit het er weer bijna op. Nog even alles opnieuw inpakken en reorganiseren in de koffer en we kunnen morgen beginnen aan de lange reis naar huis.

Gemiddeld worden de zin en onzin van onze belevenissen in de VS door 67 personen per dag gelezen. Wellicht dat het verstandig is, om het een en ander uit te leggen voor de 65 personen die niets van de titel snappen. Voordat ik dit ga doen, eerst even een korte samenvatting van de rest van onze belevenissen vandaag, aangezien Het kleine pad van Grote Beer. (let op de punt achter Beer, die is van groot belang.), maar een korte tijd van onze dag in beslag heeft genomen.

Ieder jaar, dus ook dit jaar, wordt er een dag ingepland om te gaan shoppen. Het is gewoon een feit dat kleren goedkoper zijn hier in de VS dan in Nederland, dus ook al is het van geen van ons beiden een hobby, dit hoort er gewoon bij. Zo gezegd, zo gedaan. Een winkelcentrum uitgezocht, en op pad. Deze was relatief dicht bij, slechts 75 kilometer van ons hotel vandaan. Alle winkels die we wilden bezoeken, waren er Levi’s, Tommy Hilfiger, Lids, Columbia, Adidas en noem ze allemaal maar op. Winkel in, winkel uit. Helaas niet geslaagd, en met lege handen weer verder op pad. Terug naar Colorado Springs, want daar waren we toch in de buurt, om onze verlengsnoer op te halen die we in het vorige hotel vergeten waren (Ja, ik weet het, maar ik kan er echt niets aan doen. Vroeger ben ik blond geweest.).

Op internet vond ik op een of ander forum ook nog een spelletjeswinkel in Colorado Springs die, volgens het forum, een gigantisch grote collectie bordspellen had. Altijd leuk om het nuttige met het aangename te combineren, dus op pad naar de winkel. Daar aangekomen konden we onze ogen niet geloven. De enorme collectie, bestond uit maar liefst drie hele stellingen. En dan waren de spellen ook nog in de breedte uitgestald, deze spellen heeft bij ons een gemiddelde speelgoedzaak. Tja, waarschijnlijk zijn wij wel heel erg verwend, met winkels, waarin complete winkels gevuld zijn met bordspellen die gewoon gestapeld in de schappen staan, omdat het anders niet past. Als je daar een spel wilt bekijken, moet je eerst verschillende andere spellen van de stapel afhalen voordat je het uitgekozen spel kunt bekijken.

Echter, er was één spel dat, mede door de prijs van iets meer dan EUR7,50, onze aandacht wist te trekken: Classic Statis Pro Baseball van de uitgever Avalon Hill. Een uitgever die bekend staat om, over het algemeen, goede, zij het strategische, spellen. Op de doos konden we echter niets terugvinden over het aantal spelers voor dit spel. Dus dan maar naar de baliemedewerker om dat te vragen. Nu verwacht ik van een medewerker van een dergelijke speciaalzaak nu niet meteen dat hij een Board Game Geek is, maar ik vind wel, dat hij dient te weten wat hij in de winkel heeft, en dat hij er vol enthousiasme over kan vertellen, enkel en alleen door maar een blik op de doos te werpen. Helaas voor ons, niets van dit alles. Hij pakte de doos aan, bekeek de aan alle kanten en zei dat hij het ook niet wist. Dus toch maar teruggezet in het schap.

Maar nu de verklaring van de titel. Grote Beer., oftewel Big Bear. in het Engels, is een zeer aardige geocacher die we vorig jaar hebben leren kennen. Bij deze ontmoeting, heb ik een speldje van hem gekregen, dat ik sindsdien vol trots op mijn pet draag, maar dit terzijde. Zoals de meesten wel weten, houden wij vooral van de speurtochten, oftewel 10 kilometer lopen en onderweg puzzels oplossen, om dan een plastic bakje te vinden vol met rommel en een stukje papier waar je je naam op mag krabbelen als bewijs dat je er geweest bent. Big Bear. in tegenstelling, vindt het vooral leuk om zoveel mogelijk caches te vinden. Het aantal geocaches dat hij heeft gevonden, is op het moment van typen, 12766. Hij is verzot op wegen, waar iedere 161 meter een cache verstopt ligt. Deze, lange rechte, wegen, waarop vaak dan meer dan 500 geocaches verstopt liggen worden ook wel Power Trail genoemd. Hij heeft op zo’n Power Trail al een keer meer dan 1000 geocaches op een dag gevonden. Niet echt ons ding, maar toch… Het gegeven blijft me op de een of andere manier toch wel interesseren. Bij toeval stuitte ik vanmorgen op een kleine powertrail. 35 geocaches, langs een weg van 7 kilometer.  Toegang voor gemotoriseerde voertuigen was er verboden, dus met een kleine 14 kilometer wandelen, zouden we plotseling 35 puntjes rijker zijn.

Het leek ons wel leuk, om na een dag winkelen, een stukje te wandelen, dus na het bezoek aan de spellenwinkel gingen we op weg naar het begin van het pad. Helaas is het hier om 7:00 uur al aardedonker, en we waren vrij laat, dus het stuk dat we konden lopen, was beperkt. Na een wandeling van iets meer dan anderhalf uur, waarbij we genoten hebben van verschillende hertjes, prairiehondjes en een fraaie zonsondergang, konden we 11 puntjes op ons conto bijschrijven. Het is en blijft een feit dat we meer genieten van één puntje na een lange wandeling vol leuke puzzels, maar ook dit heeft zijn charme.  Morgen gaan we op weg om de rest van het kleine pad van Grote Beer. te lopen.

Maar zoals gezegd, konden we geen kaart vinden. Dan maar wachten tot we in Denver zijn, zodat we daar konden kijken naar een kaart van de plaatselijke footballtrots: Denver Broncos. Het leek ons beter om naar het stadion te gaan en via de officiële merchandisingweg een briefkaart te kopen. En ach nu we er toch waren, hebben we maar direct gekeken of het niet mogelijk was om een rondleiding te krijgen. En dit maal geen korte privé-rondleiding, maar een heuse stadiontour. Zo gezegd, zo gedaan en om klokslag 11.00 uur konden we aansluiten in een groepje.

De eerste vraag welke door de dame van de rondleiding gesteld werd, was de vraag van welke NFL-team je een fan was. O, o, dachten wij toen, we hebben in Nederland helemaal geen Amerikaans Football team. Maar toen zij hoorde dat we uit Nederland kwamen, klonk er slechts een ‘WOW’, en was de aandacht al afgeleid van het football-team. We hebben netjes verteld dat we geen echte fans zijn van het spelletje. (Hoewel ik hier wel op de TV het een en ander probeer te volgen).

De rondleiding was erg interessant en zat vol met leuke feitjes. De mascotte van de Broncos is een wit paard. Zijn beeltenis staat boven op het stadion. Een beeld van 9 meter hoog, dat per helikopter vanuit het oude stadion overgebracht is naar het huidige stadion. Bij iedere thuiswedstrijd loopt er een paard langs de lijn alvorens het spel begint. Wanneer de Broncos gescoord hebben, komt dit paard uit de gang van het stadion en loopt lichtelijk provocerend langs de lijn nadat hij de dug-out van het bezoekende team heeft gepasseerd (Er staat een paard in de gang… zeg maar. Maar dan niet bij buurvrouw Jansen, maar bij de Broncos.).

Het nieuwe stadion staat er nu zo’n 10 jaar en heeft een slordige 400 miljoen dollar gekost. Een miljoen is bekostigd door de naamgever van het stadion, 120 miljoen is ‘bij elkaar geraapt’ (lees: heeft een cheque uitgeschreven) door de eigenaar van de club en het overige is bekostigd middels belastinggeld van de inwoners van Denver. (In Eindhoven mopperen ze al als het slechts om een lening gaat!!).

Een plekje bemachtigen in het stadion valt niet mee, zo leerde de rondleiding. Het is voor 95% uitverkocht aan seizoenkaarthouders. Er is een tevens een wachtlijst van 30.000 mensen, die ook in aanmerking willen komen voor een seizoenskaart. Het lijkt dus verstandig om je pasgeboren baby alvast op te geven!!

Er zat trouwens nog wel een Nederlands tintje aan het stadion. Het fiberturfgras is afkomstig uit Haelen! (Een Limburgs-tintje wel te verstaan). Zij beschikken als enige stadion uit de NFL over deze perfecte grasmat.

Het was wel jammer dat we niet in de spelerstunnel en de kleedkamers van de thuisploeg mochten komen. Deze waren niet voor gasten.

Minder indrukwekkend dan Nou Camp, maar zeker de moeite van het bezoeken waard (Misschien het meest verbazingwekkende was nog wel, dat deze woorden uit de mond van Paul kwamen.).

En de kaart…. die was er wel, maar met de oude naamgever van het stadion er nog op. Maar ja, beter iets dan niets, dachten we.

Daarna  nog even naar de stad gegaan. En daar struikelden we over blauw-oranje kaarten. De clubkleuren van…… De Denver Broncos! Met stadion en wel.

Hedenochtend is mij ter oren gekomen, dat het eerste wat er iedere morgen gedaan wordt, is ons verhaal van de vorige dag lezen. Helaas, soms diende er gewacht te worden, tot het moment daar was, dat er een verlossende e-mail op de digitale deurmat plofte. En als het eenmaal zo ver was, en eindelijk het verhaal gelezen kon worden, dan wordt het net een kinderverhaaltje. Want na het verhaaltje dan…. Inderdaad naar bed.

Goed, dus snel typen, want de seconden tikken weg, en de deadline nadert steeds dichter naarmate de letters onder mijn vingers, abacadabra voor de meesten vormen. En dan ben ik nog eens niet aan het verhaal van de dag begonnen. Een dag waaruit ik honderduit over zou kunnen verhalen, maar helaas is dat niet mogelijk, want die tikkende klok.

Honderduit verhalen over vandaag. Waar moet ik beginnen? Het meest logische zou zijn, om de eerste twee lettergrepen van deze alinea te nemen. Honderd….
Vandaag is het de honderdste dag dat wij in de Verenigde Staten rondreizen. Honderd dagen waarin we honderden dingen hebben gezien en beleefd. Groot en klein. Honderd dagen waarin we honderden mensen hebben leren kennen. De meesten snel vergeten, enkele die weer naar boven komen, bij het teruglezen van de verhalen, en een paar die dagelijks in ons hoofd zijn. Honderd dagen. Ze zijn voorbijgevlogen.
Ik zou ook zomaar twee lettergrepen voor de eerder genoemde twee lettergrepen kunnen zetten. Vijftien…
Vijftienhonderd zou het dan worden, en dat is dan weer het nummer van de mijlpaalcache die we vandaag hebben gevonden. Een nummer dat niets zegt, en toch zoveel betekent voor ons. Vijftienhonderd van die tupperwarebakjes, fotorolletjes, munitiekisten, enz. die we tevoorschijn hebben weten te toveren. Soms 1 cache na een wandeling van 16 kilometer, terwijl we op een andere dag, zoals bijvoorbeeld vandaag, 16 kilometer wandelen en dan onderweg 16 keer een naam op een stukje papier hebben mogen krabbelen.

Nog steeds niet aan het verhaal van vandaag begonnen, en die verdraaide klok. Snel iets nuttigs bedenken dan maar. Eergisteren, of was het gisteren? Ik weet het niet meer (op het moment dat ik deze 5 woorden tik, flitst er een sketch van Bert Visscher door mijn hoofd.), maakt eigenlijk ook niet uit welke dag het was. We houden het voor het gemak maar op de dag voor gisteren. Eergisteren dus, passeerden we een bord, met daarop de tekst Red Rock Canyon Open Area. Interessant klonk dit in onze oren, en in het hotel gearriveerd, zochten we dit op. Leek ons wel aardig om te gaan bekijken, dus deze morgen in alle vroegte op pad naar de Red Rock Canyon Open Area. Heerlijk gewandeld en genoten van de fraaie natuur. Niet zo fraai als die in de Garden of Gods gisteren, maar toch zeer fraai. Ander voordeel van dit park was het feit dat er geocaches lagen. Bij de ingang gekeken naar de wandelingen die er waren, en héé, zie daar, er is zelfs een rotsschildpad. Dat zullen veel mensen leuk vinden, en één in het bijzonder denk ik.

Er zijn veel wandelroutes in het park. Teveel om uit te kiezen, we besluiten dan ook om van geocache naar geocache te lopen. Het eerste pad is alles behalve geschikt als rotsschildpad. Veel te steil en te veel rotsen. We vinden onze eerste cache en we gaan verder naar nummer twee. Deze is te vinden op de kam van een rots, en biedt een schitterend uitzicht. We vervolgen onze weg, en de weg wordt geleidelijk aan vlakker. Helaas zal het nog een zware klus worden om dit te beschouwen als een rotsschildpad. Het pad bestaat immers uit een soortement van gravel. We komen bij een grasveldje aan, en hier zijn mensen het spel Cornhole aan het spelen (ik wilde een filmpje uploaden, maar het zou circa 52 uur duren voordat deze online stond. En tja, die tikkende klok, maar gelukkig is er YouTube, dus zie het filmpje hieronder), we blijven even staan kijken en vervolgen onze weg.

Meer caches, aangezien het vandaag onze honderdste dag in Amerika is, lijkt het ons wel leuk om ook onze 1500e geocache vandaag te loggen. Moeten er dan nog wel 11 vinden in totaal vandaag, en dat is voor onze doen behoorlijk veel. Snel verder dus. We arriveren bij Newspaper Rock, en inderdaad, er is hier zoveel in de zandstenen rots gekrast door Jan en Alleman, dat het wel een krant lijkt. Helaas, hoe we hier ook zoeken en turen, we vinden geen cache en als rotsschildpad is het hier al helemaal niet geschikt. Op weg naar de volgende dan maar. Een behoorlijk pittige aldus de beschrijving. En inderdaad, als we vlakbij de cache zijn, dan blijkt dat de plek waar we moeten zijn, een oude steengroeve, onder water te staan. Aangezien mijn schoenen zijn beste tijd hebben gehad en allesbehalve waterdicht zijn, besluiten we om de cache vanaf de andere kant te benaderen. Welke kant dat is? Tja, als iets niet van onderaf te benaderen is, dan moet het maar van bovenaf. Zo gezegd, zo gedaan, en enkele minuten later, schuifel ik voetje voor voetje over een richel langs de wand van de steengroeve.

Het klinkt allemaal spannender dan het is, want zo hoog is het niet, en het richeltje is niet zo heel smal, maar je kunt het ook geen rotsschildpad noemen. Ik pak de cache, Marieke verzorgt de fotografie en we loggen deze.

Nog maar 7 geocaches te gaan. Ik ga niet alle caches in dit park beschrijven, maar in totaal hebben we hier ruim 6 kilometer gelopen. Het meeste over behoorlijk pittig en alles behalve geplaveid terrein. Dus een rotsschildpad? Nee, niet echt.

Gisteren (en dit weet ik zeker) moest Marieke naar het toilet. Op zich is dit niet zo heel spectaculair, want iedereen heeft wel eens de behoefte om een sanitaire stop te maken. Terwijl ik sta te wachten, blader ik een tijdschrift door, en zie daarin een kleine foto staan, met daarbij de tekst: Painted Mine. Niets meer, niets minder. Opgezocht, en het gebied ligt op een uurtje rijden vanaf Colorado Springs.

We komen daar aan, bekijken het routebord, en zijn verbaasd, als blijkt dat er ook hier een rotsschildpad zou moeten zijn. We kiezen een route uit, en beginnen aan de wandeling. Wat we hier te zien krijgen, is niet iets wat we hadden verwacht. Kleirotsen vermengd met ijzeroxide. Het resultaat is een schitterend, maar fragiel, kleurenspektakel. Het meest verbaasd zijn we nog wel over het feit, dat je gewoon over en tussen deze tere rotsen mag wandelen. Maar ook hier telt eigenlijk hetzelfde als deze morgen. Geen rotsschildpad. We genieten ten volle, en alle woorden die ik zou kunnen verzinnen, schieten te kort om afdoende te beschrijven wat we hier te zien krijgen. Dit is weer een typisch voorbeeld van zo’n onverwacht pareltje dat je te zien krijgt. Tijdens de wandeling van 10 kilometer die we hier maken, lukt het ook nog eens om voor de vijftienhonderdste keer een geocache te loggen.

We hebben vandaag een bijzondere, schitterende dag beleefd. Als we nu ook nog een rotsschildpad te zien hadden gekregen, dan zou dit een perfecte dag zijn geweest.

Op de TV is nu een bokswedstrijd aan de gang, en ik word zenuwachtiger telkens als de gong op de TV klinkt. De klok die tikt, ik heb nu niet heel veel tijd meer, maar ik ben ervan overtuigd dat er niet heel veel mensen zijn die iets begrijpen van het bovenstaand. Om het voor eenieder duidelijk te maken, vervang overal in het bovenstaande verhaal het woord rotsschildpad door het woord rolstoelpad, en het wordt plotseling helemaal een duidelijk, en alles behalve nonsens-verhaal.

Het mooiste is als iets rond is, inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik op tijd klaar ben met typen. Ook ik ben klaar, heb niets meer te vertellen. Hoef eigenlijk alleen nog maar een eind te breien aan dit relaas. Gelukkig hebben ze daar een mooie oplossing voor gevonden in een kinderverhaaltje. Wat is er dan gemakkelijker om die ook maar gewoon te gebruiken? Niets eigenlijk, dus bij deze dan maar:
En toen kwam er een olifant met een hele lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit.

Slaap lekker!

Daarna op zijn elf en dertigst van het ontbijt genoten, en overlegd wat we vandaag zouden gaan doen. Het originele plan  leek immers niet meer zo’n strak plan om te gaan doen met de harde wind buiten. De keuze viel uiteindelijk om als eerste een grot te gaan bezoeken. Deze stond eigenlijk voor deze middag op de lijst, maar ondanks dat de grot, Cave of the Winds heet, hadden we het idee dat het daarbinnen niet zo hard zou waaien. Daarna zouden we wel weer verder zien.

Zo gezegd, zo gedaan en we gingen op weg naar de grot. Iets meer dan een kwartier parkeerden we de auto, en daar kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn fototoestel was vergeten mee te nemen. Terug naar het hotel, camera opgepikt en weer terug. Doordat we nu wat later waren, misten we de eerste tour van 10 uur. Gelukkig, want op het moment dat wij naar binnen mochten voor onze rondleiding, kwam de groep van 10 uur net terug. Een hele meute gillende kinderen kwam voorbij. Ik zou nu dus met een gerust hart kunnen zeggen dat ik mijn camera met voorbedachte rade was vergeten.

Maar goed, de rondleiding door de grotten. Ondanks dat het in een grot aardedonker is, bood deze grot weinig nieuws onder de zon. Het was allemaal wel leuk en mooi, maar als je Grotte Di Frasassi hebt bezocht, dan moet je eerlijk zijn, en bekennen dat deze grotten minder fraai zijn. Hoe dan ook, we hebben genoten van de wandeling, en zelfs nog enkele fraaie foto’s kunnen maken.

Op het moment dat we weer verse lucht inademden, merkten we dat deze niet meer met grote snelheid binnenkwam. Dus de wind was nagenoeg helemaal gaan liggen. Dit was iets wat we wel hadden gehoopt, maar niet hadden durven dromen. We besloten dat het nu tijd was om naar Garden of the Gods te gaan. We hebben wat leuke folders gelezen, en ook de Capitool Reisgids, was uitermate positief hierover (al moet ik bekennen dat ik na het Pueblo avontuur iets minder vertrouwen in deze reisgids heb.). Op pad dus maar.

Colorado Springs, is een van de meer toeristische gebieden die we ooit hebben bezocht in de VS. Dit laat zich in alles terugzien, de bewegwijzering, de vele reclameborden langs de weg, de prijzen. Waarschijnlijk komt dit omdat er hier zoveel op een hoopje te zien is, en dat veel van deze dingen privaat bezit zijn. We waren dan ook aangenaam verrast, toen bleek dat de entree voor Garden of the Gods, gratis is. Dit is iets on-Amerikaans in onze ogen. Al na de eerste bocht wachtte een fraai fotomoment op ons. We maken de foto’s, en gaan op pad richting het bezoekerscentrum. We zoeken daar een paar kortere wandelingen uit, en we gaan op pad. Tijdens de drie uitgezochte wandelingen genieten we van het vele natuurschoon, dat dit, relatief kleine, park te bieden heeft. Het meest bijzondere is toch wel op dit gebied, als het ware uit het niets, rode rotsen zijn. Alle bergen in de omgeving zijn grijs/wit, maar dit gebied is rood. Hier en daar is de overgang tussen de verschillende soorten rots te zien, maar het rood in combinatie met het groen, is een genot voor het oog.

Al met al weer een hele leuke dag. Mooie grotten, mooi park en ‘s avonds weer lekker gegeten. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Pike’s Peak is 14115 feet hoog, of te wel 4.302 meter.  Het is niet de hoogste berg van Colorado, maar is ook geen tuinkabouter te noemen. Ondanks het feit dat we graag onze wandelschoenen aandoen en houden van een uitdaging, hebben we besloten om de berg toch maar niet te voet te beklimmen, maar om zoals gezegd, de trein te nemen.

Ongeveer 5 minuten te laat (ach, de NS heeft meer vertraging) ging de trein beginnen aan de reis omhoog. Na een tijdje leek het of de trein niet meer recht op zijn rails stond, maar als je omkeek stond de trein een tikkeltje overeind. De waterflesjes die niet goed vastgehouden werden door de passagiers, rolden dan ook met regelmaat door de trein. Geen echte aanrader voor mensen met hoogtevrees. Dat bedacht onze overbuurvrouw te laat, waardoor ze de gehele weg (ruim een uur enkele reis) met angst in haar ogen heeft zitten kijken. En hele stukken zelfs niet heeft durven kijken.

Nou zo spannend vonden wij het nu ook weer niet, maar het uitzicht was vaak erg fraai. Boven aangekomen hadden we drie kwartier de tijd om van het uitzicht te genieten en ondertussen nog een cache te vinden, alvorens de trein weer naar beneden ging. We hadden zelfs de mogelijkheid gehad om sneeuwballen te gooien!! Na ruim een uur waren we weer terug bij het station. We hebben ons goed vermaakt en genoten van het uitzicht. Ik denk dat we bovendien nog nooit een cache gevonden hebben op zo’n hoogte. Weer een nieuwe uitdaging erbij;  zoek een nog hoger gelegen cache!!

Alvorens we naar Pike’s Peak gingen, zijn we nog even bij de supermarkt gestopt. De trein zou namelijk om 14.00 uur weer aankomen en dan zou het wel eens tijd kunnen zijn om onze inwendige mens te verzorgen. Elke keer als we bij de Safeways komen, vraagt men aan de kassa naar onze voordeelpas. Die hebben we niet en dus helaas voor ons geen aanbiedingen. Dit doet mij telkens zeer, als ik die paar centen korting niet kan krijgen. Tot vandaag. Want we hebben een voordeelpas gekregen!! Nu kunnen ook wij profiteren van de voordelen en op de kleintjes letten zeg maar. Eerder lukte het ons niet om zo’n kaart te krijgen, omdat onze postcode van 4 cijfers, niet past in de vakjes van de 5-cijferige postcode van de USA. Vandaag was het dus geen probleem en over 8 weken is ons telefoonnummer aan de pas gekoppeld, zodat we ook kunnen profiteren van de korting als we onze pas vergeten zijn!

Voor het avondeten hebben we nog even rondgelopen in downtown Colorado Springs. Niet heel bijzonder te noemen, maar wel aardig, met een paar mooie beelden, winkeltjes en galeries.

Zo rond de klok van 3 uur arriveerden wij in Colorado Springs. Dit was de tijd waarop wij hoopten om hier te zijn, zodat we nog een bezoekje aan een museum zouden kunnen brengen. De keuze viel op Ghost Town Museum. Gisteren de site al bekeken, en toen waren we al overtuigd, dat de naam van het museum, beter Wild West Museum zou kunnen zijn. Hetgeen zij lieten zien, was een overdekt openluchtmuseum (sorry, het is krom, maar beter kan ik het niet uitleggen in een paar woorden.), waarin getoond werd, hoe er ongeveer 150 jaar geleden (ten tijden van de goudkoorts.) in deze regio werd geleefd. Het museum was heel leuk van opzet, en we genoten dan ook volop. Helaas was het niet zo heel erg groot, zodat we na een uur al weer buiten stonden. Op naar het hotel dan maar, en een stukje gaan wandelen.

Daarna de stad in om een hapje te gaan eten. Via een site die recensies van restaurants bevat, kwamen we bij Rasta Pasta uit. De navigatie ingesteld, en downtown gereden. Aldaar gearriveerd, de auto geparkeerd, en terwijl we de straat oversteken, valt mijn oog op een winkeltje. Nu zijn wij niet zo van het winkelen, maar er is een bepaald soort winkels, dat op ons een grote aantrekkingskracht uitoefent. Afgelopen week, in Santa Fe, was het ook al gelukt, om ergens achteraf een winkel te ontdekken (zonder er veel moeite voor te hoeven doen) waar ze deze items verkochten. Natuurlijk naar binnen, en doos na doos in onze handen gehad. Had de winkel in Santa Fe nog een indrukwekkende collectie. Vanavond kregen we, zelfs voor Amerikaanse begrippen, een vrij standaard assortiment voorgeschoteld. Catan, 7 Wonders, Dominion, enzovoorts. Al moet ik zeggen, dat, de bij ons zeldzame, doos van Alien Frontiers wel heel erg aanlokkelijk was. Zelfs de prijs van deze viel niet tegen. Maar helaas moet ik Rob teleurstellen. Geen plek in de koffer.

En Rasta Pasta? Snel vergeten maar, niets bijzonders.

Maar zoals gezegd, vandaag weer op pad naar Mesa Verde NP. Dit maal om enkele wandelingen te doen, die we gisteren niet hebben gedaan, en om een wandeling onder begeleiding van een Ranger te doen. Ditmaal door een ander gedeelte van het park. Helaas geldt ook hier dat het niet mogelijk is om de wandeling in je uppie te doen. We vinden het wel begrijpelijk, want anders zou het een grote puinhoop worden, en zou deze plek binnen afzienbare tijd verdwenen c.q. vernield zijn. Het verhaal dat tijdens deze tocht werd verteld, had grotendeels dezelfde strekking als het verhaal van gisteren. Interessant, dat wel, maar eigenlijk niets nieuws onder de zon. Schitterende uitzichten over de oude dorpen die hier zijn gebouwd in de canyonwanden. Nog steeds verbaasd over het ongelooflijke aantal kamers dat de indianen op een klein oppervalk wisten te bouwen, en vooral respect voor de kennis van architectuur die ze klaarblijkelijk toch wel hadden. Echter toen we aan deze wandeling begonnen, hadden we het idee dat we de bekende foto’s zouden zien in real-life. De foto’s van de in loodrechte canyon-wanden gebouwde dorpjes. Niets was echter minder waar, want ook nu liepen we er weer midden doorheen.

Na de wandeling begonnen aan een rondrit, waarbij we allemaal zeer korte wandeling voor onze kiezen kregen, maar toch wandelingen van een behoorlijk inspannend niveau. Bij elke stop, kwamen we een bus tegen met toeristen daarin. Telkens als wij arriveerden, gingen zij weer weg. Bij een van de laatste wandelingen, passeerden wij hen en gingen ze achter ons aan. Bij het allerlaatste punt van de rondrit aangekomen, kregen we de plaatjes voorgeschoteld die in alle reisgidsen staan. De dorpjes op de loodrechte wanden. In de verte zag ik de bus aankomen. We versnelden onze pas om de meute voor te zijn, maar al snel bleek dat niet nodig te zijn. De bus stopte, gaf iedereen welgeteld 10 seconden de tijd om te kijken, en reed weer verder. Nou ja zeg! Zoals gezegd, hier waren de plaatjes te zien uit de reisgidsen, en dan zomaar doorrijden. In mijn ogen is dit net zoiets als bij ieder archeologische vondst in de omgeving van Pisa te stoppen en uitleg te geven, en dan bij de beroemde toren, plankgas doorrijden.

Daarna door naar de laatste wandeling van vandaag. Spruce House. Toen ik aan het begin deze maand een foto tegenkwam, van Mesa Verde tijdens het inscannen van een reisgids, was ik toch wel erg gecharmeerd van deze foto, en wilde ik deze situatie graag zelf zien. In de tussentijd gevonden waar de foto gemaakt was, en vandaag was het dan zover. Een behoorlijke afdaling bracht ons naar Spruce House, en al snel zagen we het punt waar de foto gemaakt was. Helaas afgesloten voor publiek, dus onmogelijk om het met eigen ogen te zien, maar er was wel een soortgelijk punt. Een paar kleine details verschilden, maar een kniesoor die daar op let. Ik wachtte totdat iedereen de ruimte had verlaten en gaf mijn eigen huispitbull, Marieke, de opdracht om de toegang even te bewaken, zodat ik de tijd had om eventueel zelf een foto te maken. Eenieder die Marieke een klein beetje kent, weet dat deze taak haar wel is toevertrouwd, en zodoende daalde ik met een gerust hart af in de kleine ruimte. Snel een paar foto’s gemaakt, en geroepen dat Marieke ook kon komen kijken. Ook zij kon nog enkele foto’s maken voordat er meerdere mensen naar beneden kwamen en het daardoor onmogelijk werd om een foto van de ruimte te maken. Of het mij is gelukt? Ik vind dat ik een voldoende heb gehaald, maar smaken verschillen.

Twee dagen Mesa Verde NP dus. Een onvergetelijk park, en eigenlijk een must om te bezoeken als je in de buurt bent (voor ons is dat binnen een straal van 500 km.). Werkelijk een schitterend, indrukwekkend en leerzaam park. We weten nu veel meer over Slapers….