Gele stenen

Vandaag stond het nationale park Yellowstone op het programma. Het is een ontzettend groot en schitterend park. Eigenlijk teveel om in ??n dag te kunnen zien.

Het heeft ongeveer de breedte van Eindhoven naar Bergen op Zoom en de lengte van Eindhoven naar Groningen. We hebben ons best gedaan om de hoogtepunten eruit te halen.
De folder leerde ons dat er veel wild in het park leeft, maar dat met name de beren zich schuil houden voor

Dozen en oranje mapjes

Vandaag zouden we weer een klein hoogtepunt gaan bezoeken. En dan met de nadruk op klein. En een hoogtepunt is dan ook nog het verkeerde woord. Het zou beter zijn om van een middelpunt te spreken. Vlakbij Rapid City ligt namelijk het geografische middelpunt van de Verenigde Staten van Amerika. Niet heel bijzonder maar wel leuk om te zien. Het stond namelijk op onze landkaart aangegeven en zou niet zo heel ver van de route af liggen die we zouden gaan volgen naar onze volgende bestemming. Slechts een kleine honderd kilometer zou het om zijn. Vanmorgen dus rond acht uur aangereden. Voor de meesten bij jullie was dat de tijd dat het weekend bijna begon. Wij lopen namelijk 8 uur achter op jullie. Na een kleine 30 mijl kwamen we bij de afslag richting Castle Rock. De weg werd leger en leger en rechter en rechter. Na een uur rijden zonder een noemenswaardig aantal auto’s te hebben gezien (2) kwamen we aan bij Caste Rock. Castle Rock is een plaats waar met recht het bord “Welkom in … dit was…” zou kunnen staan. Het dorpje bestaat namelijk om precies te zijn uit 1 huis en 2 schuren. Wel vroegen we ons af wat een paar personen die in ??n huis wonen, met een -tigtal auto’s moeten. Nu zagen de meeste daarvan er wel uit ofdat ze al enkele decennia geen meter meer gereden hadden, maar goed, ze stonden er toch maar. Maar goed, nu moesten we linksaf slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Aan het einde van de weg weer links af slaan om weer terug richting de higway te gaan. Aan deze weg zou het middelpunt van Amerika moeten liggen. Er leek geen einde aan de weg te komen. ??n lange rechte weg. Op het moment dat we echt gingen denken dat we alleen op de wereld kwamen, passeerden we een auto met aanhanger die in de berm stond. Op de aanhanger stond, geloof het of niet, Wij verkopen verpakkingsmaterialen en dozen (wel in het Engels natuurlijk). Ben je ik weet niet hoe ver van huis, bijna precies in het midden van Amerika, staat er iemand in de berm die je even doodleuk aan je werk herinnert. Het verhaal zou wel helemaal compleet zijn geweest als er iemand een klein stukje verder oranje mapjes zou staan te verkopen. Een behoorlijk eindje verder stond het bord

Beeldig

Vanochtend weer zoals gewoonlijk in alle vroegte opgestaan. Er voor gezorgd dat de was gedaan werd en na het ontbijt op pad. Mount Rushmore is het belangrijkste doel van vandaag, maar we hebben besloten om onderweg Country Bear USA park aan te doen. Bij het park aangekomen, bleek dat we wel eens zoveel entree moesten betalen dan op de site aangegeven stond, maar ach het is vakantie dus toch maar naar binnen gegaan. Het was een wildpark waar verschillende dieren leefden. Er stonden grotendeels wel hekken omheen, waardoor je er zeker van was dat je de beesten zou kunnen bewonderen. We hadden het geluk dat we vroeg waren, zodat de beesten het nog niet te warm vonden buiten hun hokken. Anders hadden we jullie waarschijnlijk moeten gaan vertellen dat de dieren mooi in hun natuurlijke omgeving leefden, maar dat ze spontaan allemaal ‘in Ferien’
waren.

Er liepen onder andere rammen, prairiehonden, beren en ezels over de weg rond. Vooral de grote groep zwarte- en grizzlyberen waren

Drive Thru

Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?

Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.

Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is

Niagara of Victoria?

Tja, de Niagara of de Victoria watervallen?

Welke is de mooiste? Dat is een gemakkelijke vraag. Maar om daar nou direct een antwoord op te kunnen geven? Nee, niet echt. Wat betreft hoogte winnen duidelijk de Victoria watervallen. Maar wat betreft hoeveelheid water zijn de Niagara watervallen duidelijk nummer 1.? Wat betreft de omgeving moeten de Niagarawatervallen het afleggen tegen de Victoria watervallen. Maar Niagara wint het weer van de Victoria Watervallen als je het hebt over de entreeprijs. De Victoriawatervallen waren $10,- entree en de Niagara watervallen maar liefts $0,-. Inderdaad, de entree was gratis. Je kon wel kiezen om allerlei betaalde nevenactiviteiten te gaan doen, zodat je toch nog je zuurverdiende

Lourdes, Birmingham, Hamburg & Tonawanda

Nadat we voor de verandering een ontbijt in ons hotel in Washington genuttigd hadden op weggegaan richting de Niagara watervallen. Ons hotel voor aankomende nacht is al besproken, dus daar hebben we geen omkijken meer naar.

We moeten een afstand van ongeveer 437 mijl overbruggen. We hebben ervoor gekozen om binnenwegen te pakken, zodat we tussendoor nog van de natuur kunnen genieten. Bovendien was de route over de snelweg een stuk langer, waardoor het aan tijd niets uitmaakte.

Onderweg zagen we een bordje dat de weg aangaf naar de Lourdesgrot. Amerikanen willen ook werkelijk alles zelf in huis hebben, want het is een kopie van de echte Lourdesgrot.

Daarna hebben we nog een stop gemaakt in Gettysburg. Hier is in de burgeroorlog een ware veldslag geweest. Het hele dorpje is hierop ingericht en kan er waarschijnlijk zijn brood mee verdienen. Het is zeer de moeite waard. Er staan tal van grote gedenkstenen, welke aan de veldslag doen herinneren. Helaas was de autoroute langs alle gedenkstenen 40 mijl lang. Daar hadden we geen

Het leed dat file heet

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten

Stel je eens voor

Het Empire State Building?

Als je het niet bezoekt als je in New York bent, dan ben je niet in New York geweest zeggen ze wel eens. En inderdaad, het hoort er bij. Voor $16,- dollar mocht je helemaal naar de 86e verdieping. Als je bijbetaalde mocht je nog iets hoger, maar de 86e verdieping is hoog genoeg. Het uitzicht was geweldig, ondanks dat het niet echt helder was. Maar de grootse vraag die na het bezoek aan het Empire State Building ontbeantwoord is gebleven, is de vraag hoe Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle zo snel bij Meg Ryan kon komen. Wij hebben er zeker 20 minuten over gedaan. Eerst door de beveiliging. Daarna door een wirwar van poortjes waar ze in de Efteling een puntje aan kunnen zuigen. Uiteraard word je dan langs allemaal souvenirshops geleid. Ook bieden ze je iedere 10 meter weer een andere aanbieding aan. Daarna in de rij bij de lift naar de 80e verdieping. Dan weer een stukje lopen om de lift naar de 86e verdieping te nemen. Genieten van het uitzicht, foto’s maken en weer naar beneden. Dat ging een stuk sneller dan naar boven.

Nadat we dit indrukwekkende gebouw hebben bezocht zijn we teruggegaan naar de Bronx om een kaart te kopen van het Yankees stadion. En natuurlijk om er zelf ook foto’s van te maken. Op de heenweg zaten we in een metrowagon die compleet leeg was. Hoezo New York, the city that never sleeps? In ieder geval wel op dat moment voor ons gevoel. Het leverde sowieso weer een mooie

Little Chinese Artist

Voor de verandering moesten we vanmorgen vroeg opstaan. Hoewel vroeg, vergeleken met de tijden die we in Afrika gewend waren, was dit uitslapen. Om 7 uur opstaan om ons te douchen en wat te gaan ontbijten. Want we wilden zo vroeg mogelijk naar het Vrijheidsbeeld gaan kijken. We hadden in de reisgids van Lanoo gelezen dat dit verstandig was omdat het anders ontzettend druk zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Ontbijten aan de overkant van de straat en daarna de metro gepakt. Wel gemakkelijk zo’n metrohalte op amper 50 meter van het hotel vandaan. Aangekomen bij de laatste halte was het nog een klein stukje lopen naar de kaartverkoop voor de veerboot naar Ellis Island en naar Liberty Island. $23,- armer op naar de securitycontrol. En eerlijk is eerlijk, de controle hier was strenger dan de controle op het vliegveld. Zelfs de ringen moesten afgedaan worden.

Na een paar minuten wachten, lag de veerboor klaar voor vertrek. Al vrij snel kwamen we bij het vrijheidsbeeld aan. Vanaf het vaste land van New York kun je het beeld amper zien staan, maar als je aan de voet van het beeld staat is het toch wel heel erg groot. Hier wat rondgelopen en een paar foto’s gemaakt.

Na een uurtje zijn we weer terug gegaan naar de veerboot. Op weg naar Ellis Island. Op Ellis Island kwamen vroeger alle immigranten