Geproefd en goed bevonden.

Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven. Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt…

Inspiratie

Afgelopen week kwam de vraag waar we de tijd vandaan haalden om de site zo goed bij te houden en nog zoveel te zien. De tijd is niet zo’n groot probleem. Typen gaat nu eenmaal sneller dan alles op papier schrijven. En bijna alle hotels hebben hier een draadloze internetverbinding (en anders zijn er nog…

Van de hitte word je ook niet vrolijk

“Het warme water stroomt over mijn rug, zo de achterkant van mijn broek in. De airco van de auto kan het zelfs in de allerhoogste stand niet bijbenen. Rijden met het raam open heeft ook geen nut. Het is net alsof er iemand met een f?hn warme lucht naar binnen blaast. De ijsblokjes die we vanmorgen in de koelbox hebben gedaan, waren na een uur al gesmolten. En een stukje gaan wandelen? Alleen bij het idee al breekt het zweet spontaan nog harder uit. We gaan maar een beetje verder bij elkaar vandaan zitten, dan is het misschien minder warm.”

Dit alles is nu bijna twee uur geleden. Als er ??n ding is dat we zeker weten, dan is het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het niet zo warm is.”

Nee, even zonder gekheid. Het is warm. Vandaag rees het kwik richting de

Regen ben je al na ??n dag beu

“De ruitenwissers zwiepen op en neer in de hoogste stand. En nog kunnen ze de regen niet van de voorruit wissen. Rijden ging zowat stapvoets. Gelukkig hoefden we vandaag niet zo heel ver te rijden. Onderweg, ondanks het weer, toch weer schitterende dingen gezien. Wel ontzettend blij dat we eindelijk bij onze slaapplaats aangekomen zijn. Daarna een heel klein stukje wezen wandelen en nu sijpelt de regen langzaam naar beneden in onze sokken. Wolkjes warme adem worden opgenomen door de omgeving. Met onze handen trillend van de kou proberen we een broodje op te eten. Het lukt bijna. De harde wind blaast bijna alles omver. We kruipen wat dichter tegen elkaar om elkaar warm te houden.”

Dit alles is nu bijna een

Een korreltje zout

Na een paar dagen die vrij vermoeiend waren, doordat we zo ontzettend veel op ??n dag zagen, zou het vandaag een rustdag worden. We hoefden ‘slechts’ 590 kilometer af te leggen naar het volgende hotel in het stadje Price. De enigste toeristische attractie die we vandaag zouden gaan bezoeken was het Great Salt Lake. In…

Dozen en oranje mapjes

Vandaag zouden we weer een klein hoogtepunt gaan bezoeken. En dan met de nadruk op klein. En een hoogtepunt is dan ook nog het verkeerde woord. Het zou beter zijn om van een middelpunt te spreken. Vlakbij Rapid City ligt namelijk het geografische middelpunt van de Verenigde Staten van Amerika. Niet heel bijzonder maar wel leuk om te zien. Het stond namelijk op onze landkaart aangegeven en zou niet zo heel ver van de route af liggen die we zouden gaan volgen naar onze volgende bestemming. Slechts een kleine honderd kilometer zou het om zijn. Vanmorgen dus rond acht uur aangereden. Voor de meesten bij jullie was dat de tijd dat het weekend bijna begon. Wij lopen namelijk 8 uur achter op jullie. Na een kleine 30 mijl kwamen we bij de afslag richting Castle Rock. De weg werd leger en leger en rechter en rechter. Na een uur rijden zonder een noemenswaardig aantal auto’s te hebben gezien (2) kwamen we aan bij Caste Rock. Castle Rock is een plaats waar met recht het bord “Welkom in … dit was…” zou kunnen staan. Het dorpje bestaat namelijk om precies te zijn uit 1 huis en 2 schuren. Wel vroegen we ons af wat een paar personen die in ??n huis wonen, met een -tigtal auto’s moeten. Nu zagen de meeste daarvan er wel uit ofdat ze al enkele decennia geen meter meer gereden hadden, maar goed, ze stonden er toch maar. Maar goed, nu moesten we linksaf slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Aan het einde van de weg weer links af slaan om weer terug richting de higway te gaan. Aan deze weg zou het middelpunt van Amerika moeten liggen. Er leek geen einde aan de weg te komen. ??n lange rechte weg. Op het moment dat we echt gingen denken dat we alleen op de wereld kwamen, passeerden we een auto met aanhanger die in de berm stond. Op de aanhanger stond, geloof het of niet, Wij verkopen verpakkingsmaterialen en dozen (wel in het Engels natuurlijk). Ben je ik weet niet hoe ver van huis, bijna precies in het midden van Amerika, staat er iemand in de berm die je even doodleuk aan je werk herinnert. Het verhaal zou wel helemaal compleet zijn geweest als er iemand een klein stukje verder oranje mapjes zou staan te verkopen. Een behoorlijk eindje verder stond het bord

Drive Thru

Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?

Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.

Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is

Niagara of Victoria?

Tja, de Niagara of de Victoria watervallen?

Welke is de mooiste? Dat is een gemakkelijke vraag. Maar om daar nou direct een antwoord op te kunnen geven? Nee, niet echt. Wat betreft hoogte winnen duidelijk de Victoria watervallen. Maar wat betreft hoeveelheid water zijn de Niagara watervallen duidelijk nummer 1.? Wat betreft de omgeving moeten de Niagarawatervallen het afleggen tegen de Victoria watervallen. Maar Niagara wint het weer van de Victoria Watervallen als je het hebt over de entreeprijs. De Victoriawatervallen waren $10,- entree en de Niagara watervallen maar liefts $0,-. Inderdaad, de entree was gratis. Je kon wel kiezen om allerlei betaalde nevenactiviteiten te gaan doen, zodat je toch nog je zuurverdiende

Het leed dat file heet

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten