Duitsland

Iedereen die het volgende nummer hoort kan ongetwijfeld het refrein meezingen.

Toen ik het hoorde, ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant
(koor: NEE, HIJ IS DE KONT!)

Tja, dit jaar ben ik de gelukkige en mag ik de ezel zijn. En niet dat ik in een pakje of iets dergelijks mag kruipen, maar gewoon door mijn daden. Of eigenlijk, door hetgeen ik niet heb gedaan….

In de vijftien jaar dat we nu samen op pad gaan, pak ik altijd de elektronica in. Nog nimmer ben ik iets vergeten, tot deze trip dan. De netsnoer van de laptop. Op zich niet zo’n probleem, zou men denken, ware het niet dat we de gelukkige bezitters zijn van een Microsoft Surface Pro. Geweldig compact apparaat. Snel, en het systeem is windows, wat voor het loggen van geocaches ook wel weer gemakkelijk is op reis. Op naar de Mediamarkt, en kijken voor een lader. Helaas hadden ze deze niet op voorraad. Levertijd, waarschijnlijk twee dagen. Aangezien de aansluiting niet universeel is, is er ook geen alternatief van een ander merk op iedere hoek van de straat te koop. We zullen zien hoe lang de accu het vol gaat houden, en proberen de laptop zo min als mogelijk is te gebruiken. Geen foto’s dus bij de verhaaltjes. Dit jaar ben ik dus de ezel.

Bij het lezen van de titel zou men zomaar ook aan iets anders kunnen denken. En ook dat nog heeft met muziek te maken, wie kent niet het sprookje van de Gebroeders Grimm, ‘De Bremer Straatmuzikanten’. In 2015 hadden we het plan al om deze stad al eens te gaan bezoeken. Echter de enigste niet-gastvrije Noor in Noorwegen, gooide destijds roet in het eten door ons geen slaapplaats aan te bieden, waardoor we noodgedwongen verder diende te rijden. Waardoor de afstand die we de volgende dag diende te rijden, dusdanig klein was, dat een stop in Bremen niet noodzakelijk was.

Niet getreurd, want Bremen loopt niet weg. Nu, meer dan 12 jaar laten, hebben we besloten om het wereldberoemde beeld dan toch maar eens met eigen ogen te gaan bekijken. En daar hebben we geen spijt van. Behalve het beeld stond er niet zo heel veel op ons lijstje met dingen die we wilden bewonderen. Gevolg is dat we ons volledig kunnen laten verrassen door deze stad. Na de verplichte foto van het beeld en een wandeling over de markt en het slenteren door de Böttcherstraße, is het tijd om ons onder te dompelen in al het moois dat deze stad ons te bieden heeft.

We wandelen van geocache naar geocache, en onderweg vinden we en passant onze 1000e geocache. De 1000e voor dit jaar welteverstaan. Korte tijd blijven we staan. Verbaasd over het feit dat we dit jaar zo veel onze naam op een stukje papier hebben gekrabbeld. 1000, wow, dat is echt écht veel. Maar we worden verrast door Bremen. Aangenaam verrast. Dat gelukkig dan weer wel. Achter iedere hoek staat wel een mooi gebouw, beeld of doorkijkje. We genieten volop. Het enige nadeel dat de stad in deze tijd van het jaar heeft, is het feit dat het om 16:30 uur al flink aan het schemeren is. Kwart voor vijf is het donker. Tijd dus om een spellenwinkel te bezoeken en daar wat rond te gaan struinen. Misschien dat ze hier het spelletje Ezelen wel verkopen. Enige tijd later verlaten we teleurgesteld de winkel. Geen Ezelen en verder ook niets naar onze goesting. We nemen de tram naar het restaurant dat we gisteren hebben ontdekt. Voor nog geen €8,50 per persoon genieten we van een heerlijke maaltijd. Duur? Nee, valt wel mee. Zeker aangezien het inclusief drinken is.