Amerika

Medio januari tikte ik dat de route voor de rondreis al grotendeels klaar was. Daar was ook geen onvertogen woord aan gelogen. Grotendeels klaar. Meer dan plannen genoeg in ons hoofd. Leuke dingen meer dan voldoende ontdekt, maar van een roadbook kwam het maar niet.

Natuurlijk is er wel iets tussendoor gekomen de afgelopen tijd wat het een en ander iets of wat vertraagde. Zelfs de, zij het nog ruwe route voor de reis van 2017 is al klaar. Vele dingen werden daarvoor al uitgezocht en opgeslagen. Door alle perikelen had ondergetikte zelfs meer zin in de trip van volgend jaar, dan in die van dit jaar. En dat is geen goed teken!

Dit schreeuwde om een oplossing, die op zich niet al te moeilijk zou hoeven te zijn. Gewoon de, in het roadbook, nog gapende gaten zien op te vullen met leuke dingen. Gewoon op zoek gaan naar de juiste rondvaart door het moeras. Gewoon uitzoeken welke plantages we het beste zouden kunnen gaan bezoeken. Gewoon bekijken waar de belangrijke plekken van de bluesmuziek zijn. Gewoon….

Maar ik had daar gewoon geen zin in. Door al die perikelen waarschijnlijk. Maar dat mag gewoon geen excuus zijn. Over een week of acht zijn we onderweg. En dan is het gewoon gemakkelijk als we het een en ander al uitgezocht hebben. Als we adressen van dingen die we willen bezoeken op papier hebben staan. Zo besparen we ons onderweg tijd en miserie. Dat we iets hebben uitgezocht, wil niet zeggen dat we al die bezienswaardigheden gewoon gaan bezoeken, integendeel. Het is gewoon gemakkelijk en de reis gaat meer leven.

Op zich valt het allemaal nog wel mee. Er zaten maar twee gaten in ons schema. Een gat van Memphis naar New Orleans, en een gat van New Oreleans naar Miami. Alles bij elkaar nog een dertiental dagen die ingevuld dienden te worden. Op een reis van 27 dagen valt gewoon best wel mee toch?

Het tweede gat is niet zo interessant voor ons, aangezien dat grotendeels toch een overbrugging van afstand zal gaan worden tussen de twee genoemde steden. Maar het eerste gat, dat is gewoon belangrijker, aangezien er in Mississippi en Louisiana veel historie ligt. Ik tikte al over, de moerassen, de Blues, de Jazz, maar natuurlijk mag je ook de geschiedenis van de katoenplantages en de daarbij behorende slavernij niet vergeten. Ook al is het geschiedenis waar men niet vrolijk van wordt, zoiets mag je gewoon niet achteloos terzijde schuiven.

Gisterenochtend was het dan eindelijk zover. Het scherm van de laptop werd opengeklapt, en voorzichtig werd er gezocht naar een bedrijf dat een boottocht door het gebied Atchafalaya kan bezorgen. De mailwisseling om het een en ander te bespreken werd opgestart, en er werd gewoon verder gezocht. Op zoek naar de Blues. We wisten natuurlijk al dat Clarksdale algemeen wordt gezien als de geboorteplaats van de Blues. En hoe je het ook wendt of keert, diezelfde Blues is onlosmakelijk verbonden met slavernij en negers. Ik stuitte op een filmpje, waarin in de eerste tien seconden een hotel werd getoond. Dit sprak me meteen aan, en ik besloot om gewoon op zoek te gaan naar het hotel. Het best kan deze horeca onderneming als authentiek omschreven worden. Men heeft 26 zogenaamde ‘shacks’. Shacks zijn hutjes die vroeger op een katoenplantage stonden, en waarin de ‘arbeiders’ hun spaarzame vrije tijd diende door te brengen. Na de afschaffing van de slavernij werden deze shacks iets luxer, en hadden sommigen zelfs een veranda waar men muziek op kon gaan zitten maken. Het hotel vermeld wel dat de shacks, een eerste blik op de foto’s zouden de verblijven gewoon omschrijven als een krot, niet gebruikt werden tijdens de slavernij periode.

Verder rondkijkend op de site van het hotel en het leek ons toch allemaal wel erg leuk. Zelfs de prijs schrok ons gewoon niet af. En toen we een shack zagen met de naam Cross Roads, waren we helemaal verkocht. We besloten dat we hier een nacht door wilden brengen. Als het even kon in de Cross Roads Shack. Helaas voor ons, kon dat gewoon niet. Op de data dat we in Clarksdale verblijven, was er nog maar één shack vrij. Niet langer getwijfeld, en gewoon geboekt.

Plotseling begint deze trip te leven. Het roadbook wordt stap na stap ingevuld, en de gapende gaten zijn bijna allemaal ingevuld. In gedachten zie ik ons al gewoon op de veranda van ons eigen krot voor een nacht zitten. Neuriënd…. Still got the blues.

4 Reacties

  1. Ik hoop dat jullie een geweldige vakantie zullen hebben veel plezier.

  2. Geweldig, weer een prachtige reis. We kijken weer uit naar alle verhalen en wij niet alleen.
    Nog wel een klein adviesje: hou het op neuriën, want zingen zoals in het filmpje…. nee dat zie ik jullie niet doen.

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.