AmerikaUSA

Wat hebben Elvis Presley, Justin Timberlake, John Lee Hooker, Toni Braxton, Debbie Harry, Will Smith, Sam Cooke, The Animals, Lynyrd Skynyrd, Paul Simon, Aretha Franklin, Big Head Todd, Robert Johnson, Muddy Waters, Alan Wilson, Ike Turner, Miley Cyrus, Usher, Louis Armstrong & Björn van der Doelen met elkaar gemeen? Op het eerste gezicht niet heel veel, maar terwijl wij druk bezig zijn met het uitstippelen van een nieuwe route, blijkt dat deze grootheden in de muziek letterlijk ons pad zullen kruisen. Nimmer hebben we een thema op een rondreis geplakt, maar zoals het er nu naar uit gaat zien, kunnen we haast niet anders, dan de route van ongeveer 3500 kilometer die we hebben uitgestippeld in een muzikaal sausje te dompelen.

Achteraf gezien, begon het allemaal met een nummer van Björn van der Doelen, genaamd ‘Kruispunt’. Hierin verhaalt hij onder andere over hoe Robert Johnson op een kruispunt zijn ziel verkoopt aan de duivel en vervolgens op 27-jarige leeftijd komt te overlijden (net zo oud als Alan Wilson van Canned Heat, welke een vast onderdeel van onze reizen uitmaken). Enkele jaren geleden heeft Big Head Todd (welke ook steevast in het handschoenenkastje liggen tijdens een rondreis) een tribute-cd gemaakt over Robert Johnson. Destijds hebben we al geleerd dat Mijnheer Johnson een legende is in de muziekwereld, en heden ten dage nog steeds gezien wordt als één van de grootste blues artiesten aller tijden. Toen we bedachten dat we dit jaar het zuid-oosten van de Verenigde Staten met een bezoekje wilden gaan vereren, was de link met de blues natuurlijk snel gelegd. De herinnering aan ‘Kruispunt’, kwam weer naar boven en al snel werd er verder gezocht op het internet. Het verhaal dat Björn van der Doelen over Johnson zingt, blijkt nog waar te zijn ook, al dient er wel bij gezegd te worden dat er twee verschillende versies van dat verhaal zijn. Logisch gevolg is dan natuurlijk dat we (via Facebook), contact zochten met Björn van der Doelen en hem vroegen, nadat we hem alles hadden voorgelegd, over welk kruispunt hij verhaalde. Het antwoord kwam snel en hij bekende ons dat hij geen idee had, maar dat hij het verhaal uit een boek, geschreven door Leo Blokuis, had. Gelukkig voor ons, liggen beide kruispunten niet zo heel ver van elkaar vandaag, en willen we beide gaan bezoeken. Gewoon om zeker te zijn. Één van de twee kruispunten ligt in het plaatsje Clarksdale. Verder onderzoek leert ons dat dit dorpje de geboorteplaats is van legendes als John Lee Hooker, Ike Turner, Sam Cooke & Muddy Waters.

Maar voordat we op het kruispunt zullen zijn belandt, hebben we al de bakermat van vele grootheden in verschillende muziekstromen bezocht. Atlanta is de bakermat van de hip-hop & R&B, thuishonk van de artiesten Toni Braxton & Usher. Vervolgens reizen we, via een kleine omweg door het Great Smokey Mountains NP richting Kentucky, de staat waar de countrymuziek is ontstaan, om vervolgens meteen weer naar het zuiden af te zakken om Nashville (geboorteplaats van Miley Cyrus) te bezoeken. Hierna vervolgen we onze weg richting het westen om te stoppen in Memphis. En wie Memphis zegt, zegt Elvis. En wie Elvis zegt, denkt Graceland, waaraan we uiteraard een bezoekje willen brengen. Terwijl we alles aan het uitzoeken en bekijken zijn, neuriën we constant Graceland van Paul Simon (we’re going to Graceland, Graceland, Memphis, Tennesee). Enkele andere bekende muzikanten uit Memphis zijn Justin Timberlake & Aretha Franklin. Beiden in hun genre zeker niet de minsten. langzaamaan zullen we afzakken naar het zuiden, en zullen we beide eerder genoemde kruispunten gaan bezoeken. Deze regio wordt gezien als dé plek waar de oorspronkelijke blues is ontstaan.

We gaan nog verder naar het zuiden. De muziek zal langzaamaan meer Jazzy worden. De kenners zullen begrijpen dat een volgende stop New Orleans zal worden. In 2005 vereerd met een bezoekje door Katrina, maar ook bekend als de geboorteplaats van Louis Armstrong. Terwijl de bedachte route langzaam aan het bezinken is, horen we op de radio de volgende regels:

There is a house in New Orleans
They called the Rising Sun

Inderdaad, House of the Rising Sun, het overbekende nummer van de Britse band, The Animals. Op dat moment beseffen we dat we toch wel héél veel muzikale historie zullen passeren en dat nader onderzoek nodig is. Wéér komen we bij Leo Blokhuis uit. Hij schrijft dat het al een deuntje uit de 17e eeuw is. Verder onderzoek leert ons dat de naam van het huis symbolisch is bedoeld, en dat het verwijst naar een bordeel. Nu zijn we ervan overtuigd dat dit allemaal héél goed waar kan zijn. Ook zijn we ervan overtuigd dat er in New Orleans al eeuwen bordelen zijn gevestigd. De hoop niet opgevend gaan we verder zoeken. De spelonken van het Internet, ternauwernood weten we het Dark Web te omzeilen, worden afgestruind, totdat hét moment daar is en op ons beeldscherm een adres prijkt. Hier zou vroeger het bordeel zijn gevestigd van Madam Marianne LeSoleil Levant (wat zoveel betekent als Mevrouw Marianne de Rijzende Zon). Vandaag de dag huist er een advocaat (ook een beroep waar men voor betaling mensen naait, maar dat terzijde).

Als we het Red Light District hebben bezocht, naderen we langzaam het einde van onze roadtrip. De weg naar Miami, Florida zal, ook al gaat die via Sweet Home Alabama lang zijn denken we. Want wat heeft Florida behalve strand en palmen, twee zaken die ons totaal niet kunnen bekoren, te bieden? Het Everglades NP zal menigeen nu uitroepen. Uiteraard hadden wij dat zelf ook al bedacht, en juist dit moeras is voor ons de reden om onze reis dit jaar in Miami af te sluiten. Maar de afstand New Orleans => Miami is bijna 1400 kilometer. Niet een afstand die we in een dag of twee willen overbruggen. Maar we kunnen werkelijk niets bedenken wat Florida ons te bieden zou hebben. Ook onze, uitermate dikke, reisgids van de USA, biedt geen soelaas. Alles wat deze ons toont zijn juist de dingen die wij niet zo geweldig leuk vinden. We denken er zelfs over om toch Florida maar te laten voor wat het is, en onze route aan te passen.

Tot gisterenavond. We worden verblijd met bezoek. Bij binnenkomst worden er, haast nonchalant, enkele reistijdschriften op tafel gelegd. Na een zeer gezellige avond en aansluitende nachtrust, worden deze ochtend de genoemde tijdschriften geopend en doorgebladerd. Hé…. een artikel over Florida. Hardop wordt dit woord voor woord aan mij voorgelezen. Langzaamaan wordt duidelijk dat Florida ook voor ons fraaie dingen te bieden heeft. We dienen enkel en alleen onze plank met reisgidsen over de USA uit te breidden met een gids over Florida. Terwijl ik deze laatste regel tik, komt er een nieuwe artiest op in mijn hoofd. Zachtjes begin ik het bekende deuntje van Will Smith te neurien (i’m going to Miami, welcome to Miami. Uh-uh.)

2 Reacties

  1. Wij gaan op vakantie voor ons hoofd leeg te maken, maar kijken wel uit naar jullie geweldige verhalen.

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.