Nimmer had ik gedacht dat ik daadwerkelijk iets zou hebben aan een survivalprogramma dat op Discovery Channel te zien is. Maar niets is minder waar, aangezien ik nu, eigenlijk best ontspannen, hang tussen twee rotswanden in, zonder enige vorm van touwen om me te zekeren. Een metertje of twee verder, aan de andere kant van de ene rotswand, is niets meer, behalve een duizelingwekkende diepte, die eindigt in de Middellandse Zee. De andere rotswand geeft een geruster gevoel wat dat betreft. In alle rust, bedenk ik me dat ik dit alles doe, om 8 letters op een stukje papier te krabbelen dat iemand in een plastic kokertje heeft verstopt. Het kokertje met het stukje papier heb ik gevonden, jammerlijk genoeg, was het kokertje nog kapot ook, dus waarschijnlijk ben ik de laatste die wat letters op het papier heeft gekrabbeld. Ook ben ik er van overtuigd dat degene die het stukje plastic met daarin het papier heeft verstopt nooit van zijn lang zal zijn leven mijn met passie neergekrabbelde letters zal lezen. Ach, het zij zo. Ik kijk naar beneden en zie een enorme diepte van zeker 120 cm beneden mij. Nadat ik uit de kloof ben, klauteren en wandelen we samen terug naar de auto. We gaan op pad naar de grot van Ghar Dalam. Eigenlijk vinden we het onbegrijpelijk dat we deze vorig jaar niet bezocht hebben. Alle locaties die we konden bezoeken op het eiland Malta met de Malta pas, hebben we bezocht behalve deze ene grot. En aangezien men deze grot mag betreden zonder enige vorm van begeleiding, zal deze niet van een dusdanig spannend niveau zijn, dat er iets van gevaar bestaat om te verdwalen of te tuimelen. Toch enigszins gespannen, betreden we de grot, om een metertje of 50 verderop weer om te draaien en terug te wandelen naar de ingang van de grot. Toch te gevaarlijk zal men zich misschien afvragen. Nee, dieper is de grot niet, wat niet wil zeggen dat deze niet fraai is.We gaan verder op pad naar de volgende tuimellocatie. De toren nabij de tempel van Hagar Qim is het doel. Een locatie die niet nieuw is voor ons. In 2014 hebben we de toren al bezocht, nadat we de tempel van Hagar Qim hadden bewonderd. Hetgeen ik me ervan kan herinneren, is dat de wandeling naar de toren een stevige wandeling is, maar niet van een dusdanig niveau dat ik iets aan een of ander survivalprogramma van Discovery Channel zal hebben. Doel is wederom een plastic bakje met daarin een stukje papier te zoeken. Niet zomaar één, maar als het ons lukt om te vinden, zal dit de 2600e keer worden dat we onze naam op een stukje papier krabbelen.  Na een korte zoektocht, vinden we wat we zoeken, en genieten we van het fraaie uitzicht.Één van de laatste locaties van vandaag is wellicht de gevaarlijkste aangezien het een plek is waar de meeste mensen tuimelen, al zullen ze het op het moment dat ze er zijn, het niet weten, en zeker niet verwachten. Het is namelijk een van de populairste trouwkapelletjes op Malta. Gebouwd in 1560, aan de rand van een fraaie vallei. En inderdaad, het is een fraai gezicht, als we aan de andere kant van de vallei staan. Het is dat we niet willen trouwen, maar anders is dit zeker een plek waar je zou willen tuimelen.