Uitslapen was het devies voor deze ochtend. Vandaag was het doel om het kleinste bewoonde eiland van de archipel Malta, Comino te bezoeken. De boot die ons daarheen zou brengen, vertrok recht tegenover ons hotel om negen uur. Wij dus voor de zekerheid om kwart voor negen op de baai. Negen uur. Niets. Vijf over negen. Niets. Tien over negen. Niets. Het vertrouwen in het daadwerkelijke vertrek van een boot slinkt tot ongeveer het nul niveau. Even vragen voor de zekerheid. “Nee meneer, die vertrekken pas vanaf volgende week.”, was het antwoord. “Maar dat staat toch vermeld dat in het winterseizoen, de eerste boot dagelijks om negen uur vertrekt?”, vroeg ik, terwijl ik een reclamebord aanwees dat aan de kadereling was bevestigd. “Ja, dat klopt, maar het winterseizoen begint pas op 16 maart mijnheer.” Tja, daar sta je dan. Uitgel.ld zoals het zo mooi heet. Voorzichtig vroeg ik nog of er ergens anders een boot vertrok naar Comino. Nee was het korte, maar daarom niet minder duidelijke antwoord. Het zag er dus naar uit dat een bezoek aan het eilandje voor ons dus een Comi-no zou worden.

Wat dan te doen? Terug naar de hotelkamer. De laptop opgestart, en even zoeken op internet. We wisten beiden zeker dat we gezien hadden dat er wel veerdiensten naar Comino zouden zijn. We stuitten op een kleine rederij die om tien over half tien vanuit Cirkewwa vertrekt, de haven van waaruit ook de veerboot naar Gozo vertrekt. Met de auto is dit maar twee minuten rijden, dus snel gaan we die richting op. We parkeren de auto, en hopen dat we op tijd de rederij vinden. Een of andere verkoper van toeristische reisjes vraagt of we naar Gozo gaan. We antwoorden hem dat we niet naar Gozo gaan, maar dat we op zoek zijn naar de rederij van Ebson, omdat we naar Comino willen gaan. Die gaan niet is het antwoord. Maar wel vanaf Gozo. We hebben ongeveer drie minuten voordat de Ferry naar Gozo vertrekt. We vragen of hij dat voor 100% zeker weet. Als hij bevestigend antwoord, wandelen we aan boord van de ferry. Een auto hebben we niet nodig. En als het dan toch Comi-no wordt vandaag? Ach, dat zien we dan wel weer.

Iets minder dan een half uur later, wandelen we het eiland Gozo op. Als snel zien we de Ebson rederij. En we hebben geluk, Comi-no wordt Comi-yes voor ons vandaag. We kopen twee kaartjes voor de overtocht naar Comi-yes. 30 euro wordt ons verteld. Op de website staat 10 p.p. vermeld zeggen we. Het antwoord is dat dat zonder bezoek is aan de grotten en The Blue Lagoon. Is niet nodig zeggen we. We rekenen twintig euro af, en gaan wat rondwandelen. De volgende boot naar Comi-yes gaat namelijk pas om elf uur.

Iets voor half twaalf varen we over The Blue Lagoon naar het eiland Comi-yes.

Er wordt aangelegd, en we genieten volop van deze kleine baai met superblauw water. Het grote doel van vandaag is, het loggen van enkele geocaches op dit ini-minie eilandje, inclusief een zogenaamde challenge. Deze mag je loggen, als je binnen 7 dagen minimaal 6 verschillende soorten geocaches hebt gevonden op drie verschillende eilanden van de archipel. Aan die voorwaarde hebben we aan het eind van de dag voldaan, als we het door onszelf georganiseerde event hebben bijgewoond en we vandaag op Comi-yes een cache vinden. De eerste cache die we passeren is er eentje van het niveau 4 sterren terrein. Een blik van mijn kant, denkt dat dit wat overdreven is en ik besluit om een poging te wagen. Na een tijdje gezocht te hebben, breek ik mijn zoektocht af. Niets gevonden. Vier sterren is inderdaad wat overdreven, al is Marieke het daar niet helemaal mee eens. Ze heeft van een afstandje zitten te kijken, en af en toe zag het er toch wel eng uit vond ze.

We gaan op pad naar de volgende, en deze vinden we na een tijdje wel. Ons doel is geslaagd, en we gaan op weg naar de challenge-cache. Na lange tijd zoeken, breken we hier de zoektocht af. Ook al niet gevonden. Hevig teleurgesteld gaan we verder het eiland rondwandelen. We genieten van de schitterende natuur. Vinden de ene na de andere geocache, en voordat we het weten is het alweer bijna tijd om terug te gaan naar de boot. De laatste boot vandaag terug richting Gozo vertrekt namelijk om 16:15 uur. En één ding is zeker, die willen we niet missen.

Maar eerst besluiten we om toch nog een keer naar de challenge-cache te zoeken. Nu vinden we het kleinood wel, en dolgelukkig krabbelen we onze naam op het stukje papier.

Op de terugweg besluit ik na zoveel geluk ook nog een poging te wagen bij de 4-sterren terrein cache. Helaas blijf ik hier niet succesvol. We stappen terug in de boot, en bewonderen de grotten die de boot passeert. Ongevraagd, laat dat duidelijk zijn. We denken alletwee dat de overige mensen in de boot wel die 15 euro p.p. hebben betaald. We overwegen nog even om bij iedere grot die we passeren onze ogen te sluiten. Maar ach, waarom ook? Ons geluk kan toch al niet op vandaag, ook al is het vrijdag de 13e. Comi-no werd uiteindelijk toch nog Comi-yes, en was een geweldige afsluiting van een fantastische week op deze eilandengroep.