Zweden

Het best bewaarde geheim van Stockholm noemen sommige reisgidsen het. Wel, neem één ding van ons aan. Als iets ook maar in een enkele reisgids vermeld staat, dan is het geen geheim meer. Op dat moment komen de groepen er met een rondleiding langs, terwijl de begeleidende gids trots staat te vertellen, dat het punt waar ze nu zijn, bijna onbekend is bij iedereen. Ondertussen staat de volgende groep al weer te trappelen van ongeduld over hetgeen ze zometeen weer voorgeschoteld krijgen. Dit alles neemt niet weg dat het wij het niet leuk vinden om zoiets met eigen ogen te mogen aanschouwen. Geduldig horen we het verhaal van de gidsen. Geduldig wachten wij die vijf minuten totdat alle groepen de locatie hebben verlaten. En juist op het moment dat we alleen zijn met het 15 centimeter grote ‘ijzeren jongetje dat naar de maan kijkt’, hebben we het idee dat we iets heel bijzonders hebben ontdekt in deze metropool. Althans voor een moment dan, want al snel komt de volgende groep er weer aangewandeld.

Deze kleinigheden zijn juist de dingen die een leuke dag omtoveren tot geweldig. De kans is groot dat we over een X aantal jaren niet zullen spreken over het grootste oorlogsschip uit de 17e eeuw dat we hebben bewonderd. Of over de enorme massa mensen die naar het wisselen van de wacht stonden te kijken. Of over het feit dat op de alleraardigste pleintje in Oud-Stockholm de koffie toch wel erg duur was.  Of het geweldig uitzicht vanaf de toren van het stadhuis. Nee, naar alle waarschijnlijkheid hebben we het dan over dit minuscuul kleine beeldje, waarbij de gidsen onwaarheden stonden te vertellen. Onwaarheden? Inderdaad. Het verhaal gaat, dat degene die het beeldje over zijn hoofd wrijft, in hetzelfde jaar, uitbreiding van de familie krijgt. Door de gidsen is dit omgetoverd tot het feit dan men binnen een jaar zwanger is. Natuurlijk voor velen veel leuker om te horen, dan dat er weer een achter-achter-neefje bijkomt. Maar voor alle zekerheid heeft Marieke toch maar haar handen in haar zakken gehouden.

Zoals gezegd, hebben we wel iets meer gedaan vandaag, dan alleen maar naar Järnpojke gekeken. De ochtend begon met hetgeen gisterenavond mislukt was. In alle vroegte stonden we aan de deur van het Vasamuseet om te kijken naar de boot waarvoor dit museum speciaal is gebouwd. Al voordat we naar binnen gingen, ontdekken we ook hier alweer een kleinood waarvan we nog jaren kunnen genieten. Namelijk een briefje met daarop de melding dat er toch echt op de internetsite vermeld staat dat op woensdagavond het museum tot acht uur is geopend, en dat ondertekende voor niets op woensdagavond heeft geprobeerd om het museum te bezoeken. Met een glimlach op mijn gezicht open ik de deur, en bedenk dat ik zoiets geschreven zou kunnen hebben. Terwijl de deur achter me weer dichtgaat, bedenk ik me dat ik dat eigenlijk, zij het in minder woorden, ook gedaan heb. Maar goed, dus die boot. Volgens iedere willekeurige site die de hoogtepunten van Stockholm vermeld, hoort dit museum toch echt wel in de top drie. Met in het achterhoofd ons bezoek aan het Vikinskipetmuseet in Oslo, waarvan we destijds ook niet zo onder de indruk waren, maar wat achteraf toch wel de moeite waard bleek te zijn, besluiten we om dit museum waar slechts één ding is te zien met een bezoekje te vereren. Het schip maakt inderdaad niet zo veel indruk en we besluiten om de film over dit schip te bekijken. Terwijl de beelden aan onze ogen voorbijtrekken, wordt onbewust het besef van de bijzonderheid van het alhier getoonde museumstuk groter en groter, en op het moment dat we het schip bij het verlaten van de filmzaal weer met eigen ogen mogen aanschouwen zijn we behoorlijk onder de indruk. Na bijna twee uur verlaten we dit bijzondere museum weer. De enige teleurstelling is eigenlijk dat het zo goed als onmogelijk is, om deze boot in zijn geheel op de foto te krijgen.

De volgende stop is het Koninklijk Paleis, alwaar we de wisseling van de wacht hopen te zien. Hopen blijkt ook een verstandige woordkeuze te zijn, want het is hier zo druk, dat het zo goed als onmogelijk is om ook maar iets van een wisseling te zien.

We togen door Oud-Stockholm, en we genieten van het slenteren en dralen door talloze steegjes. We genieten van de veel te dure koffie op dat leuke markpleintje. We genieten van dat eerder genoemde kleine beeldje.

Langzaam wordt het later en later, en we besluiten om naar het bekende stadhuis van Stockholm te gaan en daar te genieten van het uitzicht. Uiteraard lukt het ons, om een kaartje te kopen, al hadden we niet verwacht dat we nog een ronde extra zouden moeten wachten, om dat de volgende tour al uitverkocht was. Eenmaal boven aangekomen, genieten we de volle vijftiental minuten dat we hier mogen zijn van het fraaie uitzicht over de stad.

Al slenterend en dralend gaan we ondertussen op zoek naar een restaurantje. Terwijl we zitten te eten glimlachen we over de reactie van gisterenavond, waarin werd gevraagd of het verhaal van één dag was. Benieuwd hoe er over deze beknopte samenvatting van vandaag wordt gedacht.

2 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.