Zweden

Het is hier zo gezellig, zo fijn
En iedereen vraagt zich af
Waar de rest zou zijn

Eindelijk. Toen vanmorgen even voor vijf uur de wekker ging, wist ik dat het zover was. Vandaag zou ik dan eindelijk mijn verjaardagscadeautje gaan zoeken. Een geocache geplaatst in augustus 2000. Nog maar vijf van deze tupperwarebakjes zijn er op de wereld die verstopt zijn in deze maand. Deze die in de buurt van Stockholm is verstopt, is eigenlijk de enige die voor ons fysiek haalbaar is. De andere zijn gewoon op te zwaar terrein voor ons verstopt.

Nadat we de auto in Charleroi hadden geparkeerd, was het al snel tijd om te vliegen. Zoals gewoonlijk verliep deze weer soepeltjes en voordat we goed en wel een kaartje voor de bus hadden kunnen kopen, lag de bagage al klaar op de band. Iets meer dan een uur later stonden we op Stockholm centraal, en was het tijd om een hapje te eten. Daarna op zoek naar het hotel, en nadat we daar ingecheckt waren, was het tijd om een eind met de metro op pad te gaan. Daarna nog een fikse wandeling naar de oude cache. Onderweg nog een 6-tal stukjes papier beklad met onze naam, zodat die oude cache ook nog eens de 2300e geocache zou zijn, die we hebben gevonden.

Naarmate we dichter bij het einddoel kwamen, werd ik ook steeds zenuwachtiger. Wat nu als we niets zouden kunnen vinden? Het zou niet de eerste keer zijn dat ons zoiets overkomt. Ach we zouden wel zien. Eenmaal op de eindlocatie aangekomen, beginnen we te zoeken. Ik besluit om te kijken wat er harder is. Een rotsblok of mijn hoofd. Ondanks dat het rotsblok behoorlijk kreunt, en dat een aardbeving haast niet uit kan blijven, wint het de strijd met mijn hoofd glorieus. Licht gehavend zoeken we verder. En verder. En verder. Het zou toch niet écht zo zijn dat we dat $^%&#^%^*-doosje niet kunnen vinden? Dat zou wel heel zuur zijn. Uiteindelijk vinden we waarvoor we gekomen zijn. Het kruisje kan door de maand augustus 2000 heen, en wij kunnen nu op pad gaan om Stockholm te gaan bewonderen. Want als er iets is wat we de afgelopen maanden hebben ontdekt, is toch wel dat er veel te zien is.

De eerste stop die we bedacht hebben is het Vasamuseet. Dit zou op woensdagavond tot 8 uur geopend zijn, en gaf mij gelijk de gelegenheid om de songtekst ‘Ik heb een boot’ van de Gebroeders Ko te gebruiken aan het begin van dit verhaaltje. Degene die een beetje oplet, weet dat de songtekst die ik hier heb gebruikt niet van deze feestbroeders is, maar van Frank Boeijen. Het gaat wel over een feestje, dat wel. Waarom dan niet die zinnen over een boot? Simpel, internet is niet altijd even betrouwbaar. Ook op woensdag is het museum om 6 uur gesloten.

2 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.