Het grote voordeel van Malta is dat alles zeer compact is. Het doel van vandaag, de stad Mdina, bevindt zich op een kleine 15 minuten rijden van ons hotel vandaan. Dat is wel iets anders dan we gewend zijn met de afstanden in de VS. Omdat we meer dan voldoende tijd hebben, besluiten we om eerst een rondje van een kilometertje of twee te gaan wandelen. Één van de dingen die we bedacht hebben, is dat we op Malta onze 2100e geocache willen loggen. Om dat te bereiken moeten we wel meer dan 10% van alle caches op Malta (en Gozo & Comino) zien weten te vinden. Dat klinkt meer dan dat het is, aangezien er momenteel 246 geocaches in dit mini-landje zijn verstopt. Klein nadeel voor ons, is dat bijna de helft van al deze caches van een dermate zwaar kaliber zijn, dat je speciale hulpmiddelen (touwen, klimijzers) nodig hebt om de tupperware te vinden. Maar zogezegd, zo gedaan. Gisteren een route gevonden die aan de lengte-eis voldoet én waar onderweg ook nog eens een 5-tal geocaches zijn te vinden. Iets meer dan een half uurtje later hebben we 5 keer onze naam op een stukje papier gekalkt, en gaan we onderweg naar de stille stad, Mdina.

Malta staat voor ons niet bekend als het land waar volop parkeerruimte is te vinden. Als we dan eindelijk een plekje vinden, dan worden we begeleid door een zwerver. Die uiteraard geld wil zien voor al zijn ‘inspanningen’. Het gaat tegen mijn principes in, maar de schaarste aan parkeerplekken geven de noodzaak om die terzijde te werpen en de harde werker wordt beloond met een hele euro. We gaan op weg naar de stille stad, en voordat we de stadspoorten binnen slenteren, zijn we de arbeider van zojuist alweer vergeten en genieten we volop van al het fraais dat hier te zien is. Natuurlijk laten we ons gidsen door een geocache in de hoop nog meer te zien dan dat in de gidsen vermeld staat. Als we op het grote plein beland zijn, dan krioelt het daar van de gillende en krijssende schoolkinderen. Hoezo stille stad? Als we gevonden hebben wat we willen weten, vervolgen we snel onze weg. Verder de relatieve rust in. Relatief, want Mdina is tot op heden wel de meest toeristische stad die we op Malta hebben bezocht. Dan dient men wel te bedenken dat stad ook hier een relatief begrip is, want vergeleken met deze ommuurde vestig is zelfs Oirschot een metropool.

Als we Mdina hebben bewonderd, besluiten we om naar de volgende stad te wandelen, Rabat genaamd. Na een paar honderd meter te hebben gewandeld zijn we in het centrum van deze stad aanbeland. Doel voor vandaag in deze stad is een bezoek te brengen aan de Catacomben van St. Paul. Met zo’n naam, moet een dergelijke attractie natuurlijk wel geweldig zijn. Bij de entree zit het gebruik van een audiogids inbegrepen. Men vraagt wel borg om deze te gebruiken. Natuurlijk ben ik weer de enige op deze aardkloot die leeuwen en beren op de weg ziet als men je vraagt om je paspoort als borg af te geven voor een audiogids. De enige persoon op deze aardkloot zullen sommigen zich nu afvragen? Nee, natuurlijk niet. Ongeveer een dertigtal centimeters rechts van mij stond die andere die er hetzelfde over denkt. Terwijl ik de goede man achter de balie uitleg dat het volgens de Europese wetgeving niet is toegestaan om een paspoort aan iemand anders af te geven, denk ik meteen aan de film die ik afgelopen zomer in het vliegtuig heb gezien, Identity Thief. Het zal je maar gebeuren dat zo’n koekerd achter de balie er met je identiteit van doorgaat.

Korte tijd later blijkt dat het ook mogelijk is om geld af te geven als borg. Het zal wel heel gek zijn in de ogen van de mensheid, maar naar mijn idee is dit veel logischer. We betalen de borg en gaan op pad met de audiogids. We struinen door de catacomben die oneindig groot lijken te zijn. Op zich valt dat ook wel mee, maar er zijn veel smalle gangetjes hier onder de grond. Marieke heeft zichzelf weer een beetje overwonnen door wederom onder de grond af te dalen. Groot voordeel van deze locatie is, dat als het écht fout gaat, ze meteen op de juiste plek is.

De dag vordert gestaag, en we kijken of we nog ergens een wandelingetje kunnen doen alvorens we terug naar het hotel gaan. We vinden er één die ons wel leuk lijkt. Schitterende vergezichten worden ons voorgeschoteld. We bezoeken grotten. Stijgen naar ongekende hoogten en lopen dan helaas vast omdat we niet kunnen vinden wat we zoeken. Teleurgesteld keren we terug naar de auto om dan te rijden naar ons nu al favoriete café waar ze een grote cappuccino schenken voor een hele euro. Als we arriveren, krijgen we de volgende teleurstelling te verwerken. We zien nog juist dat alles afgesloten wordt. Ik denk dat ze voor vandaag genoeg eurootjes hebben verdiend. Zouden ze nu gaan zwerven?

1 Reactie

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.