Den 27e dag van de 9e maand in het jaar des heren 2012, tikte ik dat het welhaast leek of je een uitverkorene diende te zijn om het Alhambra te mogen bezoeken. Soortgelijk is het gesteld met het ?al Saflieni Hypogeum op Malta. Het watte? zullen velen nu denken bij het zien van de 1e letter van deze naam. Wees gerust, deze letter wordt niet uitgesproken aldus wikipedia. Maar ook hier geldt dat je een kaartje weken, zoniet maanden voordat je denkt het ?al Saflieni Hypogeum te gaan bezoeken dient te boeken. De ervaring die we hadden met het hierboven genoemde Alhambra deed ons nog even neigen om dit als een beetje overdreven te beschouwen, maar uiteindelijk hebben we toch besloten om ons maar wederom als makke schapen te gedragen en netjes van te voren een kaartje te kopen via het Internet. Eenmaal aangekomen op de locatie, bleek dat het in voren boeken van een kaartje geen overbodige luxe was, aangezien alle kaartjes tot 26 februari 2014 waren uitverkocht. Zou het dan zó de moeite van het bezichtigen waard zijn? Eerste domper op de feestvreugde was, dat alle tassen en dergelijke ingeleverd diende te worden. Dus even stiekem een fotootje maken zou er niet bij zijn. De groepen die in het ?al Saflieni Hypogeum mogen, zijn klein. Maximaal 10 personen. Deze groepen worden vergezeld van bewaking, die er op toezien dat alles volgens de extreem strenge regels verloopt. Overdreven? Om eerlijk te zijn niet. Men moet zich voorstellen dat deze ondergrondse graftempel ondertussen al ruim 7000 jaar oud zijn, en nagenoeg nog in de originele staat verkeren. Op zich best wel bijzonder te noemen dus. Het eerste wat opviel, was dat de lucht binnen zeer beklemmend was te noemen. Alles wordt hier in het werk gesteld om alles zo goed als mogelijk te conserveren, dus ook de lucht wordt aangepast aan de eisen die gesteld worden om alles zo goed mogelijk te bewaren. Na het bekijken van een film over de geschiedenis dalen we langzaam af in deze oude graftombe. Trede voor trede totdat we uiteindelijk 10 meters onder de grond zijn. Het feit dat we geen foto’s mogen maken deert eigenlijk niet, zo indrukwekkend is het geheel. Nadat we uit dit hol zijn teruggekeerd, besluiten we om maar enkele ansichtkaarten te kopen die ons aan dit bijzonder stukje wereldgeschiedenis zullen blijven herinneren.

Op het gemak wandelen we naar de tempels van Tarxien. Na het zien van zoveel bijzonders valt deze hoop oude stenen toch wel een beetje tegen om eerlijk te zijn. Toch genieten we van het geweldige weer dat we hebben, en de toch wel bijzondere dingen die we voorgeschoteld krijgen.

We hebben nog niet genoeg cultuur gezien voor vandaag, en besluiten om verder te gaan naar de tempels van ?a?ar Qim & Mnajdra. Deze twee tempels zijn toch nét iets meer als een hoop oude stenen, en maken dan ook veel meer indruk dan de eerder genoemde tempel van Tarxien. Het enige wat we jammer vinden, maar wel begrijpen is dat er enorme tenten over deze tempels zijn gebouwd.

Op de terugweg naar de auto besluiten we om een korte wandeling te maken die ons naar een geocache zal leiden aan de kust. De laatste 200 meters die ons van de cache scheiden, gaat niet over een gebaand pad, maar dient al struinend te worden afgelegd. In de, hemelsbreed, 200 meters, dienen we tevens een 70-tal meters te dalen over rotsen. Gelukkig is dit niet zo steil dat het onverantwoord is om zonder touwen naar beneden te gaan. Marieke besluit dat het voor haar te steil is, en gaat in het zonnetje zitten wachten. Langzaam ga ik verder om, na het vinden van het tupperware-doosje te genieten van het fabuleuze uitzicht.

Terwijl langzaam de avond invalt, bedenken we dat dit eiland toch wel een, voor ons, ideale mix van cultuur en natuur kent op een klein oppervlak. In twee dagen tijd hebben we het eiland van noord naar zuid en van oost naar west overgereden, en hebben we in totaal 130 kilometers rondgetuft over de linkerweghelft. Vandaag hebben we ook zomaar vier bezienswaardigheden van de unesco werelderfgoederenlijst kunnen wegstrepen én hebben we genoten van een schitterend stuk natuur. En dat alles terwijl we ons in het hol van de leeuw begaven. Zonder resultaat overigens, maar dat terzijde.