De 2100e geocache. Hoewel het maar een nummertje is, had ik toch wel een bijzondere voor deze uitgezocht. Een heuse schat, verstopt op het schateiland nabij Malta en luisterend naar de naam L’Île au trésor. Vier sterren terrein moeilijkheid (op een schaal van 5) is de indicatie die bij dit tupperwaredoosje hoort. Waarschuwingen bij de omschrijving zijn onder andere dat er vallende rots kunnen zijn, steile kliffen, moeilijk te bereiken plaatsen en mogelijk duikapparatuur benodigd zou zijn. Afgelopen zaterdag zijn we ter plekke poolshoogte wezen nemen, en het leek me allemaal behoorlijk overdreven. Oke, het zou geen wandelingetje zijn over zwaar terrein, maar met een klein beetje klimmen, klauteren en wat waden door de zee (over gladde rotsen) zou toch voldoende moeten zijn. Vandaag zou de dag zijn dat we papiertje 2100 zouden gaan bekladden met onze sitenaam. Helaas voor ons, is het weer ook wat minder geworden en de aangename 22 graden zijn gedaald naar 18 graden. Bovendien zou het in de ochtend gaan regenen en werd er een lichte storm voorspeld. Deze ochtend besloot ik om maar niet stoer te gaan doen, en deze cache te laten voor wat die is.

We besloten om nog wat oude tempels te gaan bewonderen, en de eerste tempel viel, op de werelderfgoederenlijst of niet, toch echt in de categorie ‘een hoop stenen’. De tweede locatie die we bezochten leek al wat meer op een tempel, en daar hebben we dan ook iets langer rondgekeken dan bij de eerste locatie. Naast de tempel lag een geocache. Niets bijzonders, gewoon een plastic doosje onder een steen. Onze 2100e.

Verder op weg richting de Busket Woods. Eerst nog even stoppen om een wandelingetje te maken. Marieke besloot halverwege te gaan zitten omdat het te steil voor haar was, en mij alleen verder te laten wandelen. Een schitterend uitzicht was mijn beloning, helaas geen tupperware gevonden alhier. Jammer maar de wandeling en het uitzicht waren het belangrijkste.

De Busket Woods is het enige bos op Malta. Kunstmatig aangelegd door de hoge heren om er te kunnen jagen vanuit het kasteel. Een korte wandeling leidde ons naar een schitterend uitzicht naar dit kasteel.

Nog geen 15 minuten later staan we te genieten van oude karrensporen uit de bronstijd. Ook hier onze naam op een stukje papier kladden en weer verder.

Op naar de Dingli Cliffs. We komen bij een klein monument ter nagedachtenis aan een jonge man die hier op 25 jarige leeftijd is verongelukt. Als we over de rand kijken zien we in de diepte een busje liggen. Nonchalant slaan we aan het rekenen om de locatie van het volgende doosje te weten te komen. We wandelen erheen en genieten van wederom een fenomenaal uitzicht.

Als we terug richting het hotel rijden maken we nog een paar korte stops. Een daarvan is bij een kleine kapel. Toch blijft het vreemd dat, in een gelovig land als Malta is, dat alle kerken en kapellen altijd gesloten zijn. Nu zijn wij niet zo gelovig, maar als we in het buitenland zijn, steken we toch altijd wel ergens een kaarsje op. Nu is ons dat nog niet gelukt.