het ziekenhuis

De Engelse taal, we gebruiken het vaker dan we soms zelf door hebben. Neem nu de, simpele, titel die ik in gedachten had voor dit stukje. Je raadt het al, een Engels woord erin. Dat moet toch beter kunnen dacht ik bij mezelf, want wij zijn behept met een moeilijke, maar wonderschone taal. Inderdaad, het Nederlands. Maar ik kon zo snel geen Nederlandstalige variant bedenken voor het Engelse woord. Dus dan maar de hulp ingeroepen van het alom geprezen Google vertaal. Woord ingetikt. Talen ingesteld (Engels naar Nederlands), en wat denk je? Hetzelfde woord wordt door Google vertaal uitgespuwd als juiste vertaling. Tja, dat kan natuurlijk niet juist zijn, dus eenvoudigweg het Engelse woord opgedeeld in twee partjes, en voila (o nee, dat is Frans, even door Google vertaal voor het juist woord en ik kan het gewoon in het Nederlands tikken.). Opnieuw: dus eenvoudigweg het Engelse woord opgedeeld in twee partjes, en gesluierd, een vlekkeloze vertaling van het Engelse woord wat ik in gedachten had. Kant en klaar om te gebruiken in de titel. Al moet ik bekennen, dat ik na het lezen van de vertaling van het Franse woord ernstige vraagtekens zet bij de juistheid van de vertaling maar dat terzijde. Er zullen toch wel mensen op gestudeerd hebben niet dan?

Maar goed, het eerste deel van de titel laat zich gemakkelijk uitleggen. Het idee was, om afgelopen vrijdagavond een kort stukje hier neer te tikken met het hoe de operatie van Marieke was verlopen die dag. Zo gezegd, zo gedaan. Niet dus. Ik kon niet op de site. Dat wil zeggen, ik kon niet op de ‘achterkant’ van deze site komen. De voorkant werkte prima,, maar het deel waar ik de onregelmatige onzin van mijn brein neerspui was onbereikbaar geworden. Als ik dat uit moet leggen, dan moet ik allemaal Engelse termen bezigen, die ik zelf niet weet te vertalen, maar om een lang verhaal kort te tikken: Ik kon niet tikken. Nu weer wel, dus vandaar Verlaat.

Het tweede deel van de titel. Zoals gezegd, afgelopen vrijdag is Marieke geopereerd, en hebben de heren doktoren de pin, die vorig jaar op 7 februari vakkundig door hun Duitse collega’s in haar bovenbeen is gemonteerd, verwijderd. Ook hier kan ik wederom spannende verhalen tikken. Maar het is en blijft een feit dat wachten lang duurt. Regelmatig dwaalden mijn gedachten af, naar hetgeen ik vorig jaar al heb getikt: Soms vergeet je wel eens wat. Met dit in het achterhoofd besloot ik me op zeer regelmatige basis te melden bij de verpleging, om te vragen of er al iets bekend was. Slechts anderhalf uur duurde het wachten dit keer. Dus dat valt op zich nog wel mee. De operatie was goed verlopen, maar omdat het zo laat was geworden, mocht Marieke wel een nachtje genieten van het hotel aldaar. Misschien wel het beste ook, want dat is toch weer enkele uurtjes herstellen op een plek waar je het beste kunt zijn als er iets mis gaat.

Zaterdag dus weer naar huis, en al snel kon Marieke weer een beetje rond tippelen met haar krukken. En voordat ik er goed en wel erg in had, besloot ze om haar ene kruk, kruk te laten zijn, en die terzijde te leggen en zich in het vervolg voort te bewegen met slechts één van deze huppelstokken. Eigenlijk gaat het dus boven verwachting. Goed, haar knie is wel zo dik als mijn bovenbeen is, maar die zal vanzelf wel weer slinken. Tijd heelt alle wonden zegt men, dus dat zal in dit geval ook wel zo zijn.

1 Reactie

  1. Om een lang verhaal kort te maken lukt me nog wel maar omgedraaid kost me toch teveel energie.

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.