Vandaag reizen we af richting Almeria. Omdat het een behoorlijke rit is, hebben we besloten om een overnachting in de omgeving van deze stad te boeken. Alleen de reis richting het hotel zou ongeveer tweeënhalf uur in beslag nemen, maar we hadden ook nog een route uitgezocht, die ons door de bergen van de Sierra Nevada zou leiden. Aangezien ook dit nog uren in beslag zou nemen, leek het ons wel slim om hiervoor twee dagen te plannen.

Zo gezegd, zo gedaan. Voor de tweede keer deze vakantie de wekker gezet, zodat we op tijd van het ontbijt konden genieten, en daarna bijtijds op pad. De in de auto woonachtige vrouw, wees ons keurig de weg naar het eerste dorpje van de route, Lanjaràn. Even gestopt, wat rondgekeken, en weer verder op weg richting Orgiva, Pampaneira en Trevélez. De route die we volgen, wordt in alle reisgidsen aangeprezen, dus we hadden hoge verwachtingen ervan.

Waarschijnlijk zal het wel aan ons liggen, omdat we té verwend zijn, maar om nu te zeggen dat aan onze verwachtingen werd voldaan. Nou nee, niet echt. Een zeer fraaie route hoor, daar niet van. Maar om nu te zeggen, dat je hiervoor een paar uur moet gaan rijden, enkel en alleen om aan het startpunt ervan te geraken. Nee. Als je in de buurt bent, zeer zeker doen. Onderweg kun je genieten van zeer fraaie vergezichten. Er is meer dan voldoende mogelijk om langs de kant van de weg je auto op een veilige manier te parkeren. De dorpjes die je onderweg tegenkomt zijn ook niet zo heel bijzonder. Of het moet zijn, dat je erheen wilt gaan, om het terrasmeubilair te vergelijken met andere toeristische gebieden in Spanje. Dan zou het wel een aanrader van jewelste kunnen zijn. Let wel, kunnen zijn. Want van terrasmeubilair hebben wij niet zo heel veel kaas gegeten.

Als we in Trevélez zijn aanbeland, werpen we een blik op de kaart. We zien dat we pas op de helft van de route zijn, en de tijd begint toch te ‘dringen’. Op de kaart zien we, dat als we de route nót voor het voorlaatste dorpje afbreken, dat we een ‘shortcut’ kunnen maken, die ons ruim anderhalf uur rijden scheelt. Aangezien de maag van Marieke ook genoeg heeft van het bochtige bergparcours, lijkt dit ons de beste optie.

We bedenken, dat we wel door zouden kunnen rijden naar Almeria, om daar wat rond te kijken, en een hapje te gaan eten. Echter als we onderweg de afslag naar ons hotel tegenkomen, besluiten we om alvast in te gaan checken, en daarna door te rijden naar Almeria. Dat scheelt weer voor vanavond als we echt moe zijn.

Na het inchecken, besluiten we om onze kamer te gaan inspecteren. Als we door de hal lopen, richting kamer 215, worden we al aangenaam verrast. We wisten natuurlijk wel, dat we een 5-sterren hotel voor een leuke prijs hadden geboekt. Maar het aantal sterren zegt niet altijd alles. Dat terzijde, want terwijl we door de hal lopen, denken we dat we ons maar beter aan kunnen gaan passen, en dat we beter door de hal zouden kunnen gaan schrijden, want naarmate we verder de hal in lopen, gaat ook steeds verder de verlichting aan. En niet zoals thuis, als je in de brandgang loopt en je in de buurt van die zorgvuldig geplaatste bewegingssensor komt en dan PATS!!! er een bouwlamp aanspringt, nee, hier gaat het heel rustig aan. Alsof er allemaal van die kleine kabouters, ergens verstopt in een hoekje zitten te kijken totdat je precies ver genoeg in de buurt bent gekomen, en dat die dan heel subtiel voorzichtig de dimmer van de verlichting omhoog draaien. We openen de deur van 215, en lopen de gang in. Nee, sorry ik zal mezelf corrigeren, gang is niet het juiste woord, beter zouden we kunnen zeggen, dat we de hal in lopen. We openen de volgende deur, en in de verte zien we een tafel staan, met daaraan een paar stoelen. In de andere hoek, staat een klein tafeltje, met daarbij een paar clubs. We schrijden enkele passen verder en kijken op het mega bed.

We gaan op zoek naar de badkamer, en als we de deur openmaken, wordt er een douche verwacht. Die douche bevindt zich er ook. Althans dat denk ik, want het eerste dat ik zie, naast de twee wastafels, is een bad. En dat bad, is er een van het formaat ter grootte van onze complete badkamer. Als we verder lopen (ik zou bijna willen zeggen wandelen) in de badkamer, zie we inderdaad ook de verwachte douche, maar geen toilet. Die bevindt zich in een aparte ruimte van de badkamer. Zo luxe als hier hebben we het nog nooit gehad.

We besluiten om Almeria voor vanavond te laten wat het is, en te gaan genieten van de pas verworven, tijdelijke, luxe . Maar eerst moeten we nog ergens een hapje gaan eten en een ontbijtje zien te scoren voor de dag van morgen. Een ontbijtje scoren? Inderdaad, want we zijn en we blijven Nederlanders, en we vertikken het om voor het ontbijt meer dan de helft van het bedrag neer te tellen dan dat we in totaal voor deze kamer hebben moeten betalen.

Iets meer dan een uur later hebben we onze avondmaaltijd verorberd, en hebben we voor iets minder dan EUR7,- ons ontbijt en lunch (inclusief bestek) voor morgen gescoord. En daarna is het tijd om ons onder te dompelen in de ongekende luxe van het grote bad. Na een tijdje bevreemdt het mij toch wel, dat we niet de mogelijkheid hebben om ons af te spoelen als we in bad zijn geweest. Ach het zal wel, denk ik dan nog. Enige tijd later valt mijn oog op de badkraan. Zou die? Ja hoor, die kun je gewoon uittrekken. Welkom in de wereld die badkraan heet.

1 Reactie

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.