Stiekem moet ik bekennen dat ik toch wel naar vandaag heb uitgekeken. Eindelijk zijn we dan in Andalusië gearriveerd. Of voor degene die niet zo bekend zijn met het feit waar dat nu precies ligt: Zuid-Spanje. En als het dan nog globaler moet: Spanje. Niet zo heel moeilijk toch? Of om het simpel te zeggen: Meer moet dat niet zijn.

Eerste stop deze ochtend was het vliegveld in Eindhoven. Vlotjes konden we inchecken en onze koffers inleveren, en meteen mochten we doorlopen naar de gate. Oeps. Twee stuks handbagage voor één persoon. Foei, iedereen weet toch dat dat niet mag? Maar ja, een tasje met daarin de paspoorten, zodat je die gemakkelijk bij de hand hebt, zodat mede daardoor een vlotte doorstroming bevorderd kan worden, noem ik niet echt handbagage. Maar madam aan de balie was onverbiddelijk. Één stuks handbagage per persoon. Meer moet dat niet zijn.

Zo gezegd, zo gedaan, het tasje met de paspoorten in een andere tas gedaan. Resultaat, madam was tevreden, en glimlachte dientengevolge tevreden, en we mochten onze weg vervolgen. Vijf meter verder het tasje met de paspoorten weer in de hand genomen, en op deze manier was iedereen heel simpel blij gemaakt. Meer moet dat niet zijn.

Eenmaal in het vliegtuig gezeten, verliep alles weer voorspoedig. Vliegtuigje gestart en opgestegen, en voordat we het goed en wel wisten, zaten we te genieten van een film op de tablet. De rij stoelen voor ons was niet bezet, en de dame naast ons, greep die kans samen met haar vriendin schoon, om te gaan verhuizen. Wel zo gezellig voor hen, en voor ons was het ook niet onaangenaam, want hierdoor kregen wij iets meer ruimte. Genoten van een kopje koffie met een versnapering, en de dames voor ons, genoten ook van het ene na het andere biertje. Ze kregen het gezelliger naarmate Eindhoven verder weg was. Na het derde of vierde blikje in twee uur tijd, werd de landing ingezet. Meer had dat echt niet moeten zijn.

Koffers verzameld, en op zoek naar de balie van de huurauto. Klein probleempje, de voucher vergeten, waar op stond bij welke balie we dienden te zijn. Even snel met Sunny Cars gebeld in Nederland, en zij vertelden ons waar we moesten zijn, en bovendien zouden ze er zorg voor dragen, dat de voucher bij het kantoor in Malaga zou zijn aanbelandt voordat we aan de beurt zouden zijn. En inderdaad. Dat was zo. We werden geholpen door een alleraardigste meneer, die zijn uiterste best deed om alles in het Spaans en Engels aan ons duidelijk te maken. Meer moet dat niet zijn.

Na alle paperassen te hebben ingevuld, konden we op pad naar de auto. Op verdieping -1 aldus die mijnheer aan de balie. Met de lift naar beneden, maar nergens konden we onze huurauto vinden. Op een bordje gekeken, O la la, National bevindt zich helemaal niet op -1, maar op -2. Dus hup, in de lift en een verdieping naar beneden. Gezocht, en gezocht, maar niet gevonden. In een hoekje zien we een balie, dus maar even vragen. O la la, we zaten helemaal verkeerd, we moesten niet op -2 zijn. Ook niet op -1, maar gewoon op 0. Terug omhoog dus. Gezocht en gezocht, maar niets te vinden. Plaats 23 zou hij dienen te staan, maar helaas. Geen auto. Na ruim een half uur rondgedoold te hebben, vonden we hem dan uiteindelijk toch. In een hoekje stond hij daar dan te glimmen. Een zwarte Citroën Picasso. Meer moet dat niet zijn.

Nadat we de auto de parkeergarage hebben uitgemanoeuvreerd, komen we al snel de eerste thermometer tegen. 34 graden Celsius geeft deze aan. Bij het zien van dit getal, kan ik me maar één ding bedenken voor de komende 25 dagen. Meer moet dat niet zijn.

Op weg naar het hotel. Volgend probleem. Het adres staat niet in de navigatie. Postcode invoeren, en op de bonnefooi dan maar. Uiteindelijk belanden we dan toch ergens, waar op een bord het hotel/appartement dat we geboekt hebben aangegeven staat. Althans de receptie. 7 kilometer, 20 minuten en 37 rondjes verder lukt het ons dan ook nog om de receptie te ontdekken. Meer moet dat niet zijn.

De spullen uitgepakt, en het appartement bekeken. Alles prima in orde. Eenvoudig, netjes en het meest belangrijke. Zuiver. En als toefje op de slagroom, worden we ook nog eens getrakteerd met een uitzicht op zee. Althans, als we op het balkon op onze tenen gaan staan. Meer moet dat ook niet zijn.

Half-pension hebben we geboekt, en we verwachten er niet veel van om eerlijk te zijn. Bedenkt maar zelf. Voor een appel en een ei. In het naseizoen en in buffetvorm. Maar het overtrof onze verwachtingen. Keuze uit diverse soorten groenten. Vijf soorten vlees en vis. Frietjes, pasta, rijst, puree. En bovendien alles nog warm ook. Meer moet dat niet zijn.

Na het diner, gaan we uiteraard op pad om nog ergens onze naam op een papiertje te krabbelen. We belanden boven op een berg, waarbij we de laatste 500 meter een behoorlijk steil pad omhoog moeten. We komen uit bij een kapelletje, en genieten onder het loggen van de cache van het uitzicht. Meer moet dat niet zijn.

We besluiten om er nog ééntje op te pikken. Lady in the bath, is de naam van deze cache. En inderdaad, we worden aangenaam verrast door een schitterende fontein, van een mevrouw in een bad. Echt weer zo’n plekje, waar we alleen maar komen, door het feit dat er een geocache ligt. Dit leuke plekje maakt onze dag weer tot een fantastische dag. Meer moet dat niet zijn.

Als we onze naam op het stukje papier willen krabbelen, komen we tot de ontdekking, dat we, ervaren geocachers als we zijn, geen pen bij ons hebben. Tja, en een cache, mag je alleen maar loggen, als je je naam op een stukje papier hebt gekrabbeld. Een stukje hout, wat zand en wat water samen gecombineerd doen wonderen, en we hebben ter plekke onze pen gemaakt. Meer moet dat niet zijn.

1 Reactie

  1. Goed weer goed eten en drinken een goede auto en een prettige vakantie.
    Meer moet dat niet zijn.
    Groetjes en poot van Semke

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.