Na drie dagen afstanden van 12km per dag te hebben gelopen, schreeuwden onze lijfjes om de nodige rust. Zulke inspanningen zijn we ook niet meer gewend, en waar we normaal gesproken deze roep voor rust zouden negeren, besloten we gisterenavond om gehoor te geven aan hetgeen onze lijven willen. Rust..

En dan niet een rustdag zoals we normaliter doen, maar een echte rustdag. Niets geen 5 kilometer wandelen, maar.. Ja, wat? Wat doen mensen op vakantie? We kunnen er ons geen voorstelling van maken, maar besluiten dat we het wel zullen zien, als we wakker worden.

Langzaam word ik wakker deze ochtend. Ik kijk hoe laat het is, en met een schok besef ik mezelf, dat ik al een gat in de dag heb geslapen. Half acht!!! Het zou welhaast zonde van de tijd zijn, ware het niet dat we voor vandaag een rust-rustdag hebben ingepland.

Nadat we de normale dingen hebben gedaan, is het iets over tien (!!!), en willen we gaan bedenken wat te gaan doen. We hebben werkelijk geen idee, en besluiten hulptroepen in te schakelen, in de hoop dat we advies krijgen. Tja, dan komt er een antwoord, waar je werkelijk ook niets aan hebt.

  • Uitslapen (zoals gezegd, hebben we al een gat in de dag geslapen)
  • Uitgebreid ontbijten (ook al gedaan)
  • De Telegraaf lezen (sorry, maar dat gaat me zelfs op vakantie te ver)
  • De krant lezen (Ja, de krant en De Telegraaf zijn twee verschillende dingen, aangezien De Telegraaf geen krant is, maar een roddelblad dat dagelijks verschijnt) (ook al gedaan, daarvoor hebben ze tegenwoordig internet, zodat je ook in het buitenland gewoon ED kunt lezen (zij het maar gedeeltelijk, omdat niet alles op de internetsite staat))
  • Bakje koffie doen (al drie keer gedaan)
  • Puzzelen (sorry, geen JvH meegenomen)
  • Foto’ss bewerken (ook al gedaan, en meteen een paar nieuwe headers op onze site geplaatst)
  • Volgende uitstapjes bekijken (ook al gedaan voor de komende dagen)
  • Wasje doen (al klaar)
  • Strijken (sorry, zouden wel willen, maar hebben geen strijkijzer)
  • Spelletje (staat voor vanavond op de planning)
  • Zonden overdenken (hebben we niet begaan, en als dat wel zou was, zou dat betekenen dat we ergens spijt van zouden moeten hebben, en volgens GvM is dat ‘sunt van de tijd’, iets waar ik hem alleen maar gelijk in kan geven)
  • Schoonmaken (komen dagelijks de ‘ama de llaves’ doen. Zit bij het appartement in, dus hoeven we onszelf niet druk over te maken)

Een goedbedoeld lijstje, maar zoals gezegd, we hebben er niets aan. We besluiten om naar Marbella te rijden, om daar op een terras iets te gaan drinken. Zo gezegd, zo gedaan. Alhoewel dat zo gedaan ook nog wel meevalt, want volgens de papieren mag ons appartement dan wel in Marbella zijn, in werkelijkheid, is het toch nog bijna 15 kilometer rijden, voordat we ook daadwerkelijk in Marbella zijn. Maar goed, de auto gepakt en onderweg naar Marbella. Al snel een terras gevonden en daar begon het dan. Rusten.

Maar hoe goed ik ook mijn best deed, het lukte me maar niet om geheel tot rust te komen. Het lijf laten rusten, was niet zo’n probleem. Maar die grijze massa bovenin. Die blijft alsmaar malen en malen. En het vreemde daarvan is, hoe minder ik heb om over na te denken, des te meer ik ga nadenken over van alles en nog wat. Terwijl ik een klein plattegrondje van Marbella zit te bekijken, raak ik langzaamaan overtuigd van het feit dat, indien ik hier nog een paar paar paar weken mag verblijven (voor degenen die geen zin hebben om dit aantal uit te rekenen, 8), ik vloeiend Spaans zal kunnen spreken. De taal begint immers met kleine woordjes, en terwijl ik de plattegrond zit te bekijken, weet ik zeker dat ik er al zeer vele ken. Sterker nog, ik heb zelfs het idee dat ik de etymologie van sommige straatnamen kan herleiden.

Na geruime tijd (sorry, maar ik heb geen idee hoe lang we op dat terras hebben gezeten, maar het was zeer zeker meer dan de noodzakelijk 6,4 minuten die we normaal gesproken nodig hebben om te bestellen, plassen, drinken en betalen), vervolgen we onze weg, en onbewust belanden we op een pleintje, waarbij ik het ontstaan van de naam al had bedacht. Terwijl we over het pleintje slenteren, kom ik tot de conclusie, dat mijn gedachtegang waarschijnlijk zo gek nog niet is, en dat het met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, mogelijkerwijs nog zou kunnen kloppen ook.

Dit plein, waarschijnlijk een paar honderd jaar geleden voor het eerst ontstaan, toen lokale sinaasappelboeren hun sinaasappels wilden verkopen aan de handelaren. Aangezien hier het gehele jaar de zon volop schijnt, waren de sinaasappels van een sublieme kwaliteit, en kwamen de handelaren dan na de oogsttijd in grote getale naar dit plein om sinaasappels te kopen van de boeren. De boeren deden goede zaken, en nadat hun gehele oogst was verkocht, gaven ze een groot feest. Iedereen was welkom. Nimmer mislukte een oogst, en daarom werd er jaar in, jaar uit gefeest dat het een lieve lust was. Het ‘Plein van de Sinaasappels’ werd een begrip in geheel Andalusië.

Op een bepaalde dag, bedacht een boer, dat het wellicht verstandig was, om een heer van adel uit te nodigen voor zijn feest. In zijn achterhoofd bedacht hij, dat hij op die manier dan een wit voetje zou kunnen behalen en dan goedkoop aan meer grond zou kunnen komen, zodat hij nog meer sinaasappels zou kunnen verbouwen. Meer sinaasappels betekent meer geld, en meer geld is meer aanzien, en meer aanzien! Wel, dat kan iedereen zelf wel bedenken. De boer nodigde dus een heer van stand uit, en zijn gedachtegang bleek nog te kloppen ook. Gevolg was dat in de volgende jaren, alle boeren mensen van adel gingen uitnodigen. Er werd meer en meer geld verdiend, en de feesten werden groter en duurden langer. Het werd steeds gekker met het jaar.

Op een bepaald moment, bedacht zo’n heer van stand, dat die feesten allemaal wel leuk waren, maar ze duurden zo lang, dat het wel gemakkelijk zou zijn, als hij een huis zou hebben, dat grenst aan het ‘Plein van de Sinaasappels’. Aangezien hij een heer van stand was, was het een koud kunstje om van een van de boeren een stuk land te onteigenen, en daar zijn huis te bouwen. Andere mensen die behoorden tot het selecte gezelschap van ‘mensen met onbesnut veel geld’ zagen dit, en volgden het voorbeeld. Het duurde niet lang, of Marbella werd dé plaats waar je jezelf diende te laten zien als je wat geld had. Helaas was dit nadelig voor de boeren, want zij verloren hierdoor steeds meer land, en konden zo steeds minder sinaasappels verbouwen. De feesten hielden op, want met sinaasappels telen viel geen droog brood meer te verdienen. Het ‘Plein van de Sinaasappels’ verloor langzaamaan zijn glans. Na verloop van tijd, was er voor de ‘jet-set’ niets meer aan, en zij trokken verder naar andere plaatsen waar ze gezien konden worden. Marbella scheen niet meer, en er werden hotels gebouwd. Inspiratieloze betonnen kolossen voor de massa. Het plein kwam vol met terrasjes en restaurants. De ene had nog een scherpere aanbieding dan de ander. Het gevolg hiervan is duidelijk zichtbaar vandaag de dag. Stampvol gewone mensen zit het plein iedere dag. Genietend van hun vakantie, die ze door hard werken hebben verdiend, met in hun achterhoofd het idee dat Marbella, nog steeds die stad is voor de ‘jet-set’. Niets is minder waar. En de naam van het plein? Die is inmiddels ook niet meer. Veranderd in iets wat precies symboliseert hoe het allemaal gegaan is. ‘Plaza de los Naranjos’, oftewel  ‘Plein van de Verloren Sinaasappels’.

Of zou mijn Spaans toch minder goed zijn, dan dat ik zelf denk?

3 Reacties

  1. Zojuist komen we tot de ontdekking dat we, op verzoek notabene (!!!), een vind-ik-leuk-knop hebben geplaatst, en dat die niet wordt gebruikt. Moeten we deze toch maar achterwege laten?

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.