Na gisteren een rustdag gehouden te hebben, konden we vandaag weer iets actiefs ondernemen. Let wel, deze vakantie betekent iets actiefs een afstand van zo’n 8 tot 10 kilometer afleggen, waar dit normaal gesproken een kilometertje of 15 a 20 meer in de buurt komt.

In de Capitool-reisgids kwamen we een plaatje tegen van Garante del Chorro. Met de volgende omschrijving erbij: Eén van de geografische wonderen van Spanje. Dat leek ons wel iets. Het getreft hier een reusachtig ravijn op sommige plaatsen slechts 10 meter breed en wel 180 meter diep. Een smal pad leidt naar een brug over het ravijn. Dit pad lijkt, aldus de reisgids, tegen de bergwand te zijn aangeplakt. Oeps, de grote vraag blijft op voorhand altijd, is dit wel of niet met een kruk te doen. Een soort van dagelijks ‘doet-ie-het- of- doet-ie-het-niet-verhaal ‘. Onder het mom van proberen kan altijd en verstandig zijn als het niet lukt kan ook altijd, toch de auto ingestapt en op naar El Chorro. In het plaatsje Alore zou het toeristenbureau zijn waar we wat meer informatie konden vragen. Om deze informatie te verkrijgen moesten we ook een hele tocht afleggen. Na een aantal kilometers gelopen te hebben, kwamen we tot de ontdekking dat de bar en waarschijnlijk daarna de kerk van dit plaatsje volzaten, maar de VVV gesloten was. Dan maar de inwendige mens versterkt met een cappuccino en het dorpje zelf bekeken, Waren we toch niet voor niets gekomen.

Dan maar naar de dichtstbijzijnde cache van El Chorro genavigeerd in de hoop dat we er zo zouden komen. Het werd een stevige klim en de hitte. (Bij terugkomst bij de auto bleek het kwik gestegen te zijn naar 41 graden!). Geen wonder dat we het best wel warm hadden en het water niet aangesleept konden krijgen. De tocht naar El Chorro liep eerst langs de grootste waterkrachtcentrale van Spanje. Die hebben we dus ook maar even mooi gezien. En vervolgens via een kiezelpad omhoog. Maar het was de klim meer dan waard. Het was een geweldig uitzicht op de brug tussen twee bergwanden in. Het laatste stuk naar de brug toe, hebben we maar gelaten voor wat het was. Dat was toch verstandiger, aangezien een klimuitrusting nou net niet tot onze basisoutfit behoort. Het gewone pad was dus uistekend te doen. Dus voor vandaag gold: Hij doet-het.

Op de terugweg de toeristische route genomen, met meer dan voldoende gelegenheid om te stoppen en te genieten van de vele schitterende uitzichten.