Oftewel in het gewoon Nederlands: Duizend nachten en een nacht.`

Vandaag hebben we Spanje achter ons hebben laten liggen, en zijn naar het Zuiden afgereisd. Stond dit op ons verlanglijstje? Nee, niet echt, maar toen de mogelijkheid zich voordeed, om een land van ons lijstje af te strepen, bedachten we dat we die kans beter niet konden laten liggen. Zeker toen ook nog eens duidelijk werd, dat we de mogelijk zouden hebben om ruim 2% van alle geocaches in dit Afrikaanse land op één dag te loggen, besloten we dat we dit zeker moesten doen.

Aangezien het een feit is, dat Afrika en Europa van elkaar gescheiden zijn middels een stukje water, dat net te breed is om over te zwemmen met bagage en een kruk, waren we genoodzaakt om tickets voor een veerboot te kopen. Toen we gisteren in Tarifa waren, hebben we dat dan ook gedaan.

Vanochtend om 11 uur vertrok de boot en na 35 minuten gevaren te hebben, kwamen we uit in Tanger. Natuurlijk duurt zo’n reis wel langer dan de 35 vaarminuten omdat er ook nog ingecheckt dient te worden en we langs de douane moesten. Van te voren waren we hier wat huiverig voor en voor de zekerheid hebben we een foto van het titanium in het been maar meegenomen, je weet nooit of hier de detectiepoortjes van slag zouden raken. Maar niets van dit alles. De tassen moesten weliswaar over een band, maar de douaebeambten hadden lunchtijd en keken niet op of om. Ook op de terugreis was er geen mens die aandacht had voor de soms piepende poortjes. Dit moet haast wel een geweldige sluiproute zijn voor van alles en nog wat.

Van de boot af en de stad in. Na een paar meter werd het ons al dat we vandaag een nieuw spelletje zouden kunnen gaan spelen,namelijk jurken negeren. We waren al gewaarschuwd en voorbereid, gewoon blijven lopen en je niets aantrekken van de mannen die je van alles en nog wat willen verkopen.

Het volgende dat ook meteen duidelijk is, was iets dat me tegen de haren instrijkt. Een prijs is namelijk niet de prijs. Hier móet onderhandeld worden, en dan niet beginnen met een paar procenten, zoals bij ons nog wel eens geprobeerd wordt. Nee, 50% is toch wel het minimum. Wat we later op de dag merkten, was dat de onderhandelingen dan eigenlijk wel gedaan waren. Dus 50% is dan nog teveel. Ach ja, wat maakt het ook uit. We hadden voor 20 Euro aan Dirhams gehaald. Hebben, bij wijze van spreken, met geld gesmeten, en we gingen nog terug richting het appartement met 50 Dirham (=5 Euro).

Maar, ik dwaal weer af. Laten we bij het begin beginnen. Het eerste doel van vandaag was om die 2% van alle caches die er in Marokko zijn te vinden. Goed en wel 300 meter van de boot af, zijn we daar al voor de helft in geslaagd, en vinden we onze eerste cache. Een kleine kilometer verder, is de tweede cache verstopt die we willen vinden, en als ook dat gelukt is, is ons doel geslaagd. Ja, inderdaad, met het vinden van twee caches, zijn we er in geslaagd om ruim 2% van alle caches in Marokko te vinden. Het is niet overal zoals het bij ons is. In heel Marokko zijn er op dit moment 79 containers te vinden, in Nederland zijn dit er ongeveer 14000.

Terwijl we dit gedaan hebben, moeten we concluderen dat we ons toch iets anders van Marokko hadden voorgesteld. Wat we zagen, was gewoon een of andere troosteloze westerse stad, volgebouwd met betonnen kolossen. Wat we verwacht hadden, waren smalle straatjes met overal winkeltjes. Een moskee op iedere hoek van een straat. Maar niets van dat alles. Aangezien we ons niet echt goed hadden voorbereid (we hebben een foto gemaakt van een plattegrond van Tanger uit een reisgids, that’s it.), zijn we op een bankje gaan zitten, en hebben onze vanuit Spanje meegenomen lunch verorberd, onderwijl de plattegrond van de reisgids vergelijkend met hetgeen de GPS ons liet zien. We hadden het idee, waar we dienden te zijn, en vol goede moed begonnen we aan de wandeling van bijna twee kilometer. Behalve het zien van veel Djellaba’s (dat is de naam van de jurken die hier door mannen worden gedragen), kregen we niet veel bijzonders te zien. Uiteindelijk belandden we aan bij de grote moskee. Na een paar foto’s gemaakt te hebben, besloten we op een terras te gaan zitten om iets te drinken. Bijna 10 minuten later, was ons duidelijk geworden, dat men bij deze gelegenheid, geenszins van plan is om mensen die op een terras zitten te bedienen. Iedereen ging naar binnen om zijn versnapering zelf te halen. Het goede voorbeeld maar gevolgd, en, aangezien het door de aanwezigheid van een airco binnen aangenaam toeven was, maar meteen daar gaan zitten.

Bij het weer naar buiten gaan, zagen we dat het voor de moskee redelijk druk was geworden met allemaal mannen. Nergens bij nagedacht, werd de uitgezette route vervolgd. Toen we een 50-tal meters verder een straat wilden inlopen, moeten we er iets of wat vreemd hebben uitgezien, omdat wederom onze onderkaak het verloor van de zwaartekracht. Zo ver als het hoofd reikte zagen we mannen op straat staan. Werkelijk overal. Op de straat, de stoep, en zelfs tussen de geparkeerde auto’s. Bij het horen van de kreet Eelafihim rihlata alshshita-i waalssayfi (Gezegend zijn de reizigers in de zomer en winter), of iets dergelijks (Of dat dit de Iman vanaf zijn minaret heeft geroepen? Ik denk het niet, maar voor ons lijken al die Arabische gebedsoproepen op elkaar. ), gingen alle mannen door de knieën en bogen als een geheel hun armen en hoofd naar beneden. Een erg indrukwekkend schouwspel.

Wat misschien nog wel indrukwekkender was, was het feit dat het dagelijks leven nagenoeg gestopt was. Auto’s stonden midden op straat stil. Veel activiteit was er nergens te bespeuren. Plotseling werd er vanuit de minaret weer iets geroepen, en iedereen stond op en vervolgde zijn weg. Binnen een paar minuten was er niets meer te zien van het feit, dat er zojuist gebeden was.

 

Onze weg vervolgd richting Kasba, volgens de plattegrond één van de bezienswaardigheden van Tanger. Hier zagen we meer van hetgeen we ons bij Marokko voorgesteld hadden. Oosterse taferelen en oosterse doorkijkjes. Via de Kasbah kwamen we in de wijk Medina. Hier waanden we ons in de Fata Morgana. Smalle steegjes met overal winkeltjes en mannen erbij die hun waar aan wilden prijzen. Een van de mannen wilde ons doen geloven dat hij even verderop een mooie ‘small factory’ had. Toen we hem even later weer passeerden was de ‘small factory’ al omgedoopt tot een ‘BIG factory’, waar we toch zeker even moesten komen kijken. Het was een bedrijvigheid alom en daar waar er een slapende Marokkaan op een stoeltje zat, begon deze spontaan te praten als je voorbij liep. Minder aangenaam was de rat in de put waarop ik net mijn kruk wilde neerzetten. Maar aan de reactie van de mannen in het steegje te zien, was dit de normaalste zaak van de wereld. Al met al was het kris-kras slenteren door deze steegjes een grote ‘1001 nachten’ ervaring. Al dienden we er wel bij te vermelden dat het hier allemaal echt was, en niet nagemaakt zoals in de Efteling het geval is bij de attractie Fata Morgana.

Zo werd het langzaam aan tijd om terug te gaan naar de boot, na nog even op een luxe terras koffie met daarbij een flesje water gedronken te hebben voor het luttele bedrag van 3 euro. En dit is inclusief fooi. Ook nog maar even bij een souvenirshopje stilgestaan en na wat afgedongen te hebben een souvenirtje voor thuis gekocht, het geld moest immers toch op. Iets wat uiteindelijk toch nog niet gelukt was.

2 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.