Duitsland

Weer gearriveerd en ge?nstalleerd in het Zwarte Woud. Bekend terrein, want vorig jaar en drie jaar geleden vertoefden we ook al bij ‘oma’, zoals we de eigenaresse van de vakantiewoning noemen. Aangezien een stevige boswandeling voorlopig nog niet in ons programmaboekje staat vermeld, hebben we steden in de omgeving uitgezocht die we deze reis met een bezoekje zullen vereren. Vandaag de eerste stad, die voor ons een grote onbekende is, aangezien we er wel van gehoord hebben, maar om eerlijk te zijn, we geen idee hebben wat er allemaal te zien is. Op zich geen probleem, want we hebben de GPSr met een kleine 3500 geocaches geladen (die allemaal zijn te vinden in een straal van 35 kilometer van het centrum), dus we zullen ons vast wel kunnen vermaken. De keuze is, voor vertrek, gevallen op een wandeling die ons langs allemaal verschillende fonteinen zal voeren. Alhoewel wandeling is misschien wel een groot woord. Marieke zal het grootste gedeelte in de rolstoel verblijven. Ik mag duwen. Och, arme ik….We hebben nog nooit van iemand horen vertellen dat ze deze stad hebben bezocht. Laat staan dat iemand tegen ons heeft gezegd, ?Zijn jullie daar nog niet geweest? Goh, jammer, zou je echt eens moeten doen!? Hoe het ook zei, feit is dat we eigenlijk helemaal niets over deze plaats weten, behalve dat er in onze reisgids niets over vermeld wordt. Marieke meent zich nog een of ander voetbalincident te herinneren. Gerets, destijds trainer bij de amateurs van PSV, zou supporters hebben staan tegen te houden, toen de het veld van de locale voetbalvereniging zouden willen bestormen. Maar zeker weten doet ze het niet, het zou evenzogoed een ander clubje geweest kunnen zijn. Ik hoor het allemaal maar aan. Interesseren doet het me eigenlijk niet. Ik beperk me tot zo af en toe verplicht meekijken naar een wedstrijdje. Zaterdagavond mag ik weer. Finale Champions League naar het schijnt. Och, arme ik….Enkele uren later is het leed dat voetbal heet nog niet geleden. Marieke komt plotseling tot de conclusie dat dat partijtje toch in een andere stad was. Namelijk Kaiserlautern. Ik hoor het allemaal gelaten aan. Ze wijt de vergissing aan het feit dat ze narcose heeft gehad. Dit excuus heb ik de afgelopen maanden al talloze malen aangehoord. Och, arme ik…Eerste opgave was om de auto te parkeren op de plek die we uitgezocht hadden. Zoals het een goede stad betaamt, waren ook hier vele wegen opengebroken, om zo een opeenhoping van auto’s op de openbare weg te garanderen. Autorijden is al niet mijn favoriete bezigheid, en als ik op voorhand al besef dat het dan ook nog niet op gaat schieten, dan heb ik er eigenlijk al genoeg van. Uiteindelijk, na talloze slingerende routes door de wijken te hebben gemaakt. lukt het ons dan toch om de parkeergarage te bereiken. Nu nog een plekje vinden, waarbij de rolstoel ook gemakkelijk gelost en geladen kan worden. Als ook dit me lukt, parkeer ik bezweet de witte bolide. Och, arme ik…Uiteraard maken we eerst een koffiestop cq sanitaire stop. Op het moment dat we aan het tweede gedeelte van de pauze begonnen, werden ons de nadelen van een rolstoel weer duidelijk. We moesten eerst aan een werknemer gaan vragen of hij ons kon helpen met de lift. Geen probleem, hij zou er zo zijn. Natuurlijk moest deze man wel eerst zijn werk even afmaken voordat hij ons kon helpen. Eenmaal een verdieping hoger aangekomen, werd hem pas duidelijk dat we van het toilet gebruik wilden maken. Meteen ging hij weer naar beneden, om de sleutel van het toilet op te halen. Als we klaar waren, konden we hem weer roepen. Zo gezegd, zo gedaan, en na een kleine 20-tal minuten, stonden we weer beneden. Er zijn vlottere sanitaire stops geweest. Och, arme ik….We krijgen de ene na de andere fraaie fontein te zien. We passeren een paleis, dat niet onder hoeft te doen voor Versailles. We wandelen door een botanische tuin, die ons doet denken aan die van Wenen. En terwijl we een doosje aan het zoeken zijn in de Orangerie, krijgen we een D?j? Vu gevoel naar de Orangerie van Straatsburg. Tijdens het D?j? Vu besef ik dat ik al veel fraais in mijn leven heb gezien en dat mijn ogen ook vandaag weer veel fraais te zien krijgen. Och, arme ik…Dit alles onder het genot van een heerlijk zonnetje. Van de voorspelde regen hebben we niets gemerkt. Op een paar drupjes na dan, maar eigenlijk mag dat geen naam hebben. Nee, we moeten toegeven, Karel heeft een fraaie stad gebouwd om te rusten. Terwijl we onszelf afvragen wie die Karel nu eigenlijk precies is, passeren we een groot standbeeld van een man die een zekere mate van belangrijkheid en trots uitstraalt. Dat zal Kareltje zijn denken we. We bekijken het opschrift, en teleurgesteld vervolgen we onze weg richting Starbucks. Prins Willem van Straatsburg, zal ongetwijfeld ook wel belangrijk zijn geweest, maar nu weten we nog niet wat we graag zouden willen weten. Namelijk wie is de naamgever van deze stad? We zullen komende week nog een keertje terug dienen te gaan naar Karlsruhe om daar achter te komen. Och arme ik…Na het diner, gaan we weer richting het huisje. Een geweldig huisje, dat we iedereen zouden kunnen aanraden die van rust en een fraai uitzicht houdt. Binnenin bevindt zich alles wat een mens zich maar wensen kan, en als het zonnetje schijnt, kun je op het terras heerlijk gaan zitten genieten van het uitzicht. Enigste nadeel van al dit moois, is dat er geen internet is. Wij dachten dit op te lossen door de Duitse dongle mee te nemen die we in februari hebben aangeschaft. Jammer maar helaas dus. Geen netwerk bereik in het huisje. Eigenlijk zouden we dat nog moeten weten, aangezien we met de telefoons meestal ook maar minimale ontvangst hebben. Geen verhaaltjes dus deze reis. Of toch wel? Ik bedenk me, dat ik natuurlijk gewoon mijn ding kan doen, terwijl ik zit te typen in Open Office. Indien ik dat allemaal gereed heb, kan ik het relaas opslaan als een .txt bestand. En als ik dan vervolgens het geheugen kaartje uit mijn telefoon haal, kan ik dat in de geheugenkaartlezer van de laptop doen, en dan het zojuist aangemaakte bestand op dat kaartje kopi?ren. Vervolgens het kaartje uit de laptop halen en weer terug in de telefoon plaatsen. Et voila, het verhaal is inmiddels in zakformaat beschikbaar. Op het moment dat we ergens dan een open WIFI netwerk hebben, kan ik zo het .txt bestand openen in een browser, alle tekst selecteren, kopi?ren en hupsakee op onze site deponeren. Met een kleine glimlach op mijn gezicht kan ik concluderen dat ik weer verschillende mensen zal kunnen vermaken door mijn onzin het universum in te slingeren. Om dat te kunnen doen, breng ik graag het offer om een bakkie te doen bij Starbucks. Och arme ik…..

4 Reacties

  1. Ha Marieke en Paul,
    Na het “test”bericht nu tweede poging.
    Jammer dat we jullie op 8 mei niet gezien hebben vanwege de “lekkage”. Halen we nog in. Intussen een heel fijne vacantie gewenst en tot ziens.
    Jan en Mia.

  2. Ach arme Paul,tussen de bedrijven door geniet je, misschien dubbel.
    Marieke fijne voetbalavond, voor jullie beide: fijne vakantie gr. Afke

  3. Hoi Paul en Marieke,
    Het was de wedstrijd PSV thuis tegen Kaiserslautern. Volgens mij kreeg van Bommel rood en liep het toen uit de klauwen met nog gewonden. Ik heb bij Cindy Skype geinstalleerd. Wellicht dat ze binnenkort contact. Joyce zit in New York en heeft het prima naar haar zin. Geniet van jullie vakantie en beter weer komt eraan.
    Groetjes,
    Frank

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.