Duitsland

In mijn linkeroor hoor ik een of andere operazanger zijn lied zingen. Met mijn rechteroor hoor ik in de verte enkele schapen blaten. Mijn rechteroog geniet van de dampen die opstijgen uit de bossen die op de berg liggen, waar ik met mijn gezicht naartoe gericht zit. In de spiegeling van het raam, kan ik met datzelfde rechteroog genieten van een lucht die felrood kleurt, oftewel een fraaie zonsondergang. En mijn linkeroog? Ook dat is tweeledig. Voor de helft is het beeld gevuld met de letters die langzaam op het scherm verschijnen, de andere helft is gevuld met Marieke die aan het genieten is van diezelfde operazanger die aan het zingen is voor de aftrap van de Champions League Finale. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik nu een luxe ervaar, die ik nog niet heb meegemaakt. Geen enkele druk om onzin te moeten leveren, omdat ik het idee heb dat dat nodig is. Alsof er ook maar ??n iemand op de aardkloot rondhobbelt die daarop zit te wachten. Nou ok? dan, ??n iemand kan ik me nog wel bedenken, maar dan houdt het toch echt op. Komt er vanavond niets op het scherm dat de pr?-publicatie criticus kan doorstaan, dan zal het morgenvroeg toch wel zijn. Is het morgenvroeg niet, dan morgenavond maar. De kans dat we morgen immers een open netwerk zullen tegenkomen, is niet zo heel erg groot. En trouwens, als we het wel zouden tegenkomen, en mijn nonsens is nog nergens verschenen, dan ratel ik gewoon op het toetsenbord dat we geen open netwerk zijn tegengekomen. Geen haan die daar naar kraait. Of toch wel? Nou ok? dan, ik zou ??n persoon kunnen bedenken, maar die zit ?f in een rolstoel, ?f hobbelt rond met twee krukken. Hoe het ook zij, op g??n enkele manier bestaat er de mogelijkheid dat ze me in zou kunnen halen, dus eigenlijk is er geen haan die er naar kraait. Nee, ik kan me eigenlijk alleen maar wentelen in een ongekende luxe.

Een ongekende luxe…. ik moet zeggen dat het niet zo heel lekker aanvoelt. Misschien heb ik die druk wel nodig om een prestatie van wereldformaat neer te kunnen zetten. Misschien ben ik wel aan die onzin cre?rende spanningsboog verslaafd. Wie zal het zeggen? Het voorgaande in ogenschouw nemende, zou eenieder die mij een klein beetje kent de zin ‘Nou, ok? dan.’, verwachten. Maar helaas, niets is minder waar, aangezien ik niet ??n iemand zou kunnen bedenken, die me zou kunnen vertellen, of ik die spanningsboog en die druk nodig heb om aan die prestatiedrang te kunnen voldoen. Als men er over na zou gaan zitten denken, is het ook wel weer een beetje vreemd. Zou er ?berhaupt zoiets bestaan als een ‘spanningsboog die aanzet tot het cre?ren van niets?’ Want meer dan niets kan men een letterbrij die tezamen een hoop onzin vormt toch niet noemen. Als men daarover door zou gaan filosoferen, is het feit dat er mensen zijn die met plezier deze nonsens lezen. En wat nog vreemder is, is te bedenken, dat er met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, mensen zijn, waarbij langzaamaan een glimlach op het gezicht verschijnt, terwijl ze eigenlijk niets anders aan het doen zijn, dan een haffeltje kwats te zitten lezen. Speciaal voor alle mensen die in die laatste categorie vallen, heeft Rivella speciaal een reclameslogan bedacht: ?Een beetje vreemd… Maar wel lekker.?

Maar goed, tot nu toe nog steeds geen duidelijk antwoord op mijn hersenspinsel. Alhoewel, terwijl mijn vingers het toetsenbord zitten te beroeren, komt het antwoord plotseling tot mij. Terwijl de letters langzaamaan woord na woord en zin na zin vormen, verspringt het geheel op mijn scherm een stuk. Aangezien ik dit alles in Open Office zit te typen, in verband met de in het vorig verhaaltje genoemde reden, zie ik hoe groot alles op A4 formaat uit zou vallen. Ondertussen is de onderrand van de eerste pagina in beeld verschenen. Klaarblijkelijk heb ik dus toch geen spanningsboog nodig om een prestatie van wereldformaat neer te kunnen zetten. Want zonder er erg in te hebben, is het me bijna gelukt om een dusdanige hoeveelheid niets vormende letterbrij te verzamelen, dat indien er mensen zijn die al mijn onzin af zou willen drukken om dit samen te brengen in een grote bundel, weer een A4-tje en inkt (of toner, afhankelijk van het type printer), nodig hebben om alles toch maar compleet te hebben. Wel voor die mensen heb ik een tip (doe er je wijsheid mee). Ga ergens een pak A4-papier kopen en leg dit in de kast. Open over een jaar of 10 die kast, open het pak papier, en ga het zitten lezen. Grote kans, dat hetzelfde voor je ogen verschijnt, als die stapel papier die je de afgelopen jaren hebt afgedrukt weer zou gaan lezen. Namelijk niets. Helemaal niets. Want de meesten onder ons, zullen toch echt wel weten, dat printerinkt, in de loop van de jaren vervaagt tot niets.

Maar genoeg gefilosofeerd en geraaskald. Over tot de orde van de dag. Of die van gisteren, want zoals gezegd, daar is vandaag de dag geen haan die er naar kraait. Een bezoekje aan een andere stad, dan die van gisteren. Een stad waar we vorig jaar ook al enkele dagen van hebben genoten. Een stad die we vorig jaar zo goed als leeg hebben gecachet. Na een dagje rondhobbelen en rollen, blijkt dat er weinig is veranderd. Welgeteld ??n geocache hebben we op ons conto mogen bijschrijven. En met dat ene gevonden tupperwarebakje kunnen we nu stellen dat we Freiburg geheel hebben leeg gecachet. We hebben toch wel genoten, ondanks dat we eigenlijk niets nieuws onder de zon hebben gezien. Winkeltje in, winkeltje uit. Spelletje laten liggen, spelletje gekocht. Bakkie gedaan. Genoten van het heerlijke weer. Eigenlijk een dag zoals ik nu dit geheel aan elkaar zit te smeden. Heel erg ontspannen. En toch, ook d?t voelt niet echt lekker. Op de ??n of andere manier, voelt het allemaal een beetje als een verloren dag. Ondanks dat we allebei hebben genoten. En wat de dag van morgen brengt? Geen idee. Aangezien het zondag is, zullen we geen stad gaan bezoeken. Want alhoewel winkelen geen favoriete bezigheid van ons is, vinden we het toch wel gezellig als de winkels open zijn. De zin die ik, gedeeltelijk, het beste zou kunnen gebruiken nu, heb ik al eerder in dit relaas gebruikt. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zullen we morgen op zoek gaan naar een rolstoelvriendelijke geocache van een paar kilometer.

2 Reacties

  1. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heb je het winkelen misschien als leuk ervaren?
    En dat voetbal? Misschien komt dat ook ooit nog wel voor Paul!

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.