Duitsland

Wie kent nog het televisieprogramma dat tussen 1990 en 2004 werd uitgezonden? Velen zullen zeggen: ?Oh ja.? Sommigen zullen zeggen: ?Dat was een leuk programma.? Een enkeling vond het geweldig.

Ik moet bekennen dat ik bij het terugkijken bij vele aflevering zal zeggen, o ja. Sommige afleveringen vond ik leuk, en een enkele episode, zoals de aflevering met Majoor Bosshart, vond ik geweldig, en zal ik niet snel vergeten. Velen hebben in de stoel plaatsgenomen. Vaak waren het bijzondere personen. Vaak ook de gewone mens. Wie had er kunnen denken, dat er ooit nog eens, speciaal voor mij, een stoel op een kerkplein klaargezet zou worden?

Ik in elk geval niet. En ik ben er van overtuigd, dat ook Marieke het niet verwacht had. En toch, ineens stond die daar. De stoel…

Waarschijnlijk behoeft dit wat uitleg. Aangezien het voor mij meestal niet zo’n probleem is, om een kort verhaal lang te maken, doe ik een poging om het iets te verhelderen.

Vandaag op weg naar Heidelberg. Bij mensen die een gelijke afwijking vertonen als wij hebben, is Heidelberg vooral bekend van de spelletjesfabrikant cq groothandel, Heidelberger Spielverlag. Bij anderen is deze plaats waarschijnlijk niet bekend. Hoe het ook zij, de spelletjesfabrikant was in elk geval niet de reden om de reis te maken naar deze Duitse stad, maar wel een krantenartikel in het ED een half jaartje geleden. Daarin stond dat dit een alleraardigste, typisch Duitse stad was, met een rijke historie. Nu is er niet zo heel veel voor nodig om een stad voor ons interessant te maken, maar een combinatie van historie en spelletjes is toch wel bijna ideaal te noemen. Iets meer dan anderhalf uur zouden we moeten rijden. Geen probleem, een beetje op tijd op pad en je hebt nog ruim voldoende tijd om wat te doen. Goed en wel onderweg geeft de navigatie aan dat we 1 uur en 20 minuten vertraging zullen hebben in verband met file. Vermijden dan maar. En inderdaad, dat lukte. Een uur en drie kwartier na vertrek kon de auto geparkeerd worden. Als eerste op zoek naar een plek waar we ?n een sanitaire stop, ?n wat vocht tot ons konden nemen. Nadat we deze twee bezigheden hadden voltooid, gingen we op weg aan een speurtocht door de grootste voetgangerszone van Duitsland. Althans zo heet het in de omschrijving van de speurtocht. Nu weet ik niet precies wat er in Duitsland wordt verstaan onder voetgangerszone, maar in Nederland zou dit eerder in de categorie woonerf vallen. Nog nooit zoveel auto’s en fietsers gezien in een voetgangerszone. Enfin, op weg voor de speurtocht. Volgens internet, zou de tocht op het moment niet te doen zijn, omdat niet alle punten waren op te lossen in verband met werkzaamheden. Het vinden van het tupperwarebakje op het einde van de rit is voor ons niet het belangrijkste, dat is het zien van bijzondere dingen, dus we begonnen toch aan de tocht. Een paar uurtjes later, hadden we alle vragen opgelost, en konden we beginnen om het eindpunt uit te rekenen. Hetgeen ontbrak aan de antwoorden, hadden we middels de deductie- en logisch-nadenk-methode opgelost. Marieke had het idee dat onze oplossing wel eens goed zou kunnen zijn, en dus gingen we op pad naar het punt dat we berekend hadden. Degene die ook een beetje logisch na kunnen denken, zullen inmiddels al wel begrepen hebben dat dat punt op een kerkplein lag.
Wij dus op pad om aldaar te zijn gearriveerd wat onderzoek ter plaatse te gaan verrichten. Al snel zagen we de plek waar het tupperwarebakje zich eventueel zou kunnen bevinden. Even om ons heen gekeken of er iemand te zien was. Op het moment dat we zeker wisten dat dat niet het geval was, Marieke, inclusief rolstoel, gebruikt om alles een beetje af te schermen, en zo het bakje te kunnen pakken. Eenmaal in onze handen, wordt het geopend, en juist op het moment dat we onze naam op een stukje papier willen krabbelen, staat er een vrouw achter ons, die ons in onvervalst Heidelberger dialect iets vertelt. We konden er geen touw aan vastknopen, maar toen ze omdraaide en weer wegliep, zorgden wij ervoor dat we het plastieken bakje weer uit het zicht hadden opgeborgen, en onze weg vervolgden. Juist op dat moment kwam de vrouw weer naar buiten. Ze zette de stoel voor me neer, en zei in iets duidelijker Duits dat ik dan ook kon zitten.

Op speciaal verzoek hierbij ??nmalig een vind-ik-leuk-button. Ik zou twee keer nadenken voordat ik er op klikte.

2 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.