Duitsland

Wie kent het niet. Er is iets wat je moet doen, maar wat ook al weer?

Gelukkig kent deze kwaal geen grenzen, en hebben de mensen in Duitsland er ook wel eens last van. Zoals vanavond.

Marieke ging om 5 uur naar de OK. De operatie zou minsten twee uur in beslag nemen, dus had ik het ingenieuze plan bedacht om terug te rijden naar de bungalow, daar een tas in te pakken voor Marieke’s verblijf in het ziekenhuis, snel even een hapje te eten en zo weer rond de klok van zeven terug te zijn in het ziekenhuis in Idar-Onerstein.

Zo gezegd, zo gedaan. Op het gemakje naar Idar-Oberstein getuft, omdat het inmiddels toch redelijk glad was door de sneeuw die er is gevallen, en om tien over zeven melde ik me in het ziekenhuis en vroeg netjes naar Frau Balvers. Er werd me verteld dat ze nog niet terug was van de OK, en dat ik in de wachtruimte kon wachten. Geen probleem. Om de tijd de doden, had ik mijn laptop maar meegenomen, zodat ik een kort verhaaltje kon typen voor op onze site. Aangezien ik toch genoeg tijd had, werd dat verhaaltje iets langer dan iets wat in de categorie kort zou vallen.

Vreemd is het feit, dat als je samen leuke dingen doet, de tijd voorbij vliegt, maar als je je bezighoudt met minder plezierige dingen, de klok maar heel langzaam vooruitgaat. Je ziet de seconden wegtikken op zo’n moment. Het werd negen uur, en nog niemand had me geroepen. Ondertussen wat zitten praten met een jongedame die opgenomen was in het ziekenhuis en geen behoefte had aan het gezelschap op haar kamer. Ze lag tussen vrouwen die voortdurend kletsen. Nu ken ik iemand die vol overtuiging zou zeggen dat het Tilburgse vrouwen zouden zijn, maar dat terzijde. Het werd tien uur, en nog steeds had ik niets gehoord.

Het huilen stond me nader dan het lachen en langzaamaan beginnen er allerlei doemscenario’s door je hoofd te spoken. Half elf, de vrouw wenst me veel sterkte, en gaat naar haar kamer om te gaan slapen. Nog steeds heb ik niets gehoord of gezien. Even voor elf ga ik, ondertussen dodelijk ongerust, vragen wat er allemaal aan de hand is.

Ach, Frau Balvers? Sie ist seit halb Neun in die Zimmer! Of iets in die geest. Ze arriveerde op haar kamer, precies op het moment dat er van dienst werd gewisseld. De broeder die nu dienst deed, was er van overtuigd dat de vorige dienst mij op de hoogte had gebracht. In elk geval, ze hadden hem niet verteld, dat ik nog zat te wachten in de wachtruimte. Soms vergeet je wel eens wat. Kwaad worden heeft geen zin bedacht ik me, en in me beste Duits vertelde me, dat ik hevig teleurgesteld was over het feit dat er zoiets eenvoudigs was vergeten. Het enige dat op dat moment belangrijk voor me was, was Marieke. Ik wilde haar toch wel heel erg graag eventjes zien.

Even kort gesproken met degene die toch wel het allerbelangrijkste persoontje voor me is op de wereld. Gelukkig kon ze me vertellen dat alles goed was gegaan. Ze hebben een pin van onder uit in haar bovenbeen gebracht, en zo alles weer tot ??n geheel aan elkaar geschroefd. Morgen weer naar haar toe, en dan uitvogelen wanneer ze overgebracht kan worden naar een Eindhovens ziekenhuis.

Gegarandeerd dat ik dat niet vergeet…

3 Reacties

  1. Hoi Paul en Marieke,

    Wat een vervelend bericht, hopelijk mag Marieke snel naar eindhoven, het is toch altijd prettiger in je eigen land gebruik te kunnen maken van de zorg, alhoewel men zegt dat het in Duitsland heel goed is.
    Wij wensen Marieke en ook jou Paul heel veel sterkte.
    Groetjes en beterschap Marieke, Peter en Anita Balvers

  2. wat een vreselijke fout! Kan me voorstellen dat je je behoorlijk zorgen hebt lopen maken. Hopelijk dat Marieke snel naar Einshoven overgebracht gaat worden. Sterkte.

  3. Dit “vergeten”is onvergefelijk. Wat zul jij een spanning gehad hebben Paul.
    Marieke beterschap we hopen dat je snel naar Eindhoven komt.
    Marieke het is nog geen valentijnsdag maar de tekst van Paul is duidelijk, zou hij de datum vergeten zijn!!!!!!
    Groeten Afke en Frank

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.