Duitsland

Het wordt saai, maar wederom geen nieuws te melden. Vandaag gewoon weer verder met oefenen. De dokter meldde dat we minder bordspelletjes moesten spelen, en meer moesten gaan lopen. Zoals het een goede pati?nt betaamt, luister je naar de arts, dus we hebben vandaag veel de gang op en neer gehuppeld. Althans Marieke deed het huppelgedeelte, terwijl ik er naast liep. Natuurlijk hebben we wel een spel gespeeld. In eerste instantie was het de bedoeling dat we Alba Longa zouden spelen, maar helaas, de tafel die we tot onze beschikking hadden, was daarvoor te klein. Toen maar besloten om Kolonisten van Catan het kaartspel te spelen. Dat ging net op de tafel. Eigenlijk is kaartspel een teniet doen woord voor dit spel. Het is eerder een bordspel zonder bord. Veel mogelijkheden, en ook dit spel consumeert behoorlijk wat tafelruimte, maar het ging allemaal n?t.

Als men er een beetje nuchter over nadenkt, is Kolonisten van Catan, eigenlijk maar een vreemd spel. Ik bedoel, zie je jezelf al naar de bouwmarkt en daar tegen de verkoper te zeggen: ?Wil je twee schapen ruilen voor twee hout?? Of bij de bakker: ?Ik heb graan, hoeveel steen wilt u mij daarvoor geven?? Ik denk dat je alleen maar mensen te zien krijgt die hun wenkbrauwen omhoog trekken en je bevreemdend aankijken. Tijdens dit spel, zijn die gewone zinnen. Je tegenspeler zal de schouders niet ophalen en je gewoon een normaal antwoord geven in de trant van: ?Nee, ik wil geen twee schapen ruilen voor twee hout, maar wel voor ??n erts.? Kun je je daarin vinden, dan heb je een deal en kun je verder met het bouwen aan je kolonie.

Na een kleine drie uurtjes spelen, met grote regelmaat afgewisseld met wat gehuppel, was er een winnaar bekend. Het spel opgeruimd, en weer wat wezen huppelen. In de tussentijd kreeg Marieke een buurvrouw. Een oudere vrouw die vanmiddag was gevallen en haar pols had gebroken. Ze zou vandaag nog geopereerd worden. Een uurtje later kreeg ze te horen dat dat niet meer ging lukken, omdat er twee spoedgevallen tussen waren gekomen. Hoewel ze, letterlijk, om de hoek van het ziekenhuis woont, mocht ze niet naar huis, om dan morgenvroeg weer terug te komen. Dat was niet mogelijk in verband met de verzekering. Omdat het een ongeval betreft, moet ze blijven, anders wordt het niet vergoed. Ik dacht altijd dat ze hier bureaucratisch waren, maar hier kennen ze er ook wat van.

Vandaag nog even genieten van het fraaie uitzicht wat het ziekenhuis te bieden heeft, en dan….
Terug naar huis! Eindelijk, en dan denk ik dat ik voor ons beiden spreek. Vanaf 08:30 uur ligt alles klaar. Een CD-rom met het dossier, de scan en de foto’s. Een paar originele r?ntgenfoto’s en, heel belangrijk, de ontslagbrief. Helaas voor Marieke, kan ik pas om 09:00 uur terecht bij de receptie hier om mezelf uit te checken. Dan nog even rijden naar Idar-Oberstein, dus ik denk dat we rond de klok van 10 dan toch echt op weg zijn naar Eindhoven. Het is ongeveer een uurtje of vier rijden, maar de weervoorspellingen hier zijn niet echt positief voor morgen. Er zullen wellicht nog wel een uurtje of wat bijkomen. Maakt niets uit. We hebben de tijd.

5 Reacties

  1. Hey Paul en Marieke,

    Fijn dat jullie weer deze kant op komen, maar
    het is echt spekglad hier op dit tijdstip. Code rood, aldus het KNMI. Rij dus voorzichtig!

    Liefs Karin

  2. Fijne thuiskomst voor jullie beidjes!
    En gelukkig ook weer een geruststelling voor oma en de pap en de mam!!!

    Goeie reis!

    Liefs,
    Tonnie

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.