Duitsland

Idar-Oberstein….. Velen zullen nimmer van deze plaats gehoord hebben. Gelukkig zijn wij er om daar verandering in te brengen. Idar-Oberstein… Wat valt er over te zeggen? Het is bekend om twee dingen. Namelijk het feit dat hier verschillende mijnen zijn waar edelstenen zijn gevonden, en het feit dat de bekende acteur Bruce Willis in deze plaats is geboren.

Bruce Willis. Doorgebroken met de serie Moonlighting, maar vooral bekend door zijn Die Hard films. Films waarin alle gevaren vol glans getrotseerd worden op onnavolgbare wijze. Vanmorgen werden wij wakker, en buiten was het koud. Het kwik was gedaald tot 24 graden onder nul, en nadat wij ontbeten hadden, kregen we toch de behoefte om het een en ander te gaan trotseren. Inmiddels was het al een stuk warmer, -18, buiten, en wij gingen op pad voor een korte wandeling. Mede om te kijken hoe we de komende dagen het beste in zouden kunnen gaan delen, aangezien het ons niet verstandig leek, om bij deze temperaturen hele dagen buiten te gaan wandelen. Zo gezegd zo gedaan. Op het park, ligt een leuke, niet al te lange route, waarbij we onderweg 10 geocaches zouden kunnen vinden. 9 zogenaamde oprapertjes, en eentje, waarbij je de gegevens van de eerder gevonden 9 diende te gebruiken om daarmee het co?rdinaat van nummertje 10 te kunnen vinden. Aangekleed met een lange onderbroek, een dikke jas, een muts en natuurlijk handschoenen gingen we op weg, in de ijzige kou.

Zonder problemen kwamen we bij de eerste tussenstop aan en voordat we het wisten hadden we nummertje 2 tot en met 9 ook gevonden. Verkleumd van de kou besloten we om ons binnen op te warmen onder het genot van een kopje koffie waarbij we het laatste punt zouden kunnen berekenen. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat we de dampende godendrank tot ons hadden genomen, vervolgden we onze tocht onder erbarmelijke omstandigheden. Helaas, misschien dat we iets verkeerd hebben gedaan, of we hebben simpelweg niet goed genoeg gezocht, maar het laatste kokertje konden we niet vinden. Terug naar het huisje dan maar, om aldaar weer te gaan genieten van een warme kop koffie. Missie mislukt, Bruce Willis zou niet trots op ons zijn. Wij wel, en dat telt.

Na een korte lunch gingen we op weg voor een bezoekje aan een oude kopermijn vlakbij het eerder genoemde Idar-Oberstein. Iets meer dan een half uurtje rijden verder, parkeerden we de auto. Er stonden twee auto’s meer, dus we zouden niet alleen zijn bij de rondleiding. Dat feit stelde ons enigszins gerust, want dan zouden we ons niet verplicht hoeven te voelen tot het stellen van vragen. Maar eerst gingen we nog even een TravelBug achterlaten in een geocache. Deze TravelBug wilde reizen naar andere landen, aangezien we deze hadden opgepikt in Nederland, zouden we dit kleinood weer iets verder op zijn reis helpen.

Na de tickets te hebben gekocht, werd ons aangeraden om binnen te wachten, aangezien het buiten zo koud was. Aangezien Bruce toch al niet zo trots was, besloten we om dat advies maar netjes op te volgen, en even te gaan kijken in het mini-museum dat hier was ingericht. Korte tijd later konden we dan de mijn binnen. Voorzien van de bekende mijnwerkershelmen gingen we op weg naar onbekende dieptes. Zouden we hier een mogelijk krijgen om mijnheer Willis trots op ons te laten zijn?

Vol goede moed gingen we op weg. Helaas vergat Marieke dat mijnheer Willis voor de echt gevaarlijke dingen een stuntman gebruikt. Zij vond het nodig om het zelf te doen, en voordat ze het wist, belandde ze, terwijl ze van een trap afdaalde, met een sierlijke zwaai op haar achterste. Helaas was ze, bij deze impulsieve actie, vergeten haar been omhoog te bewegen, zodat Marieke op de grond lag, maar haar been nog recht overeind stond. Echt prettig zag het er niet uit, gebied de eerlijkheid mij te zeggen. Zo goed en zo kwaad als het ging, probeerde ik haar weer overeind te helpen, maar ze werd geplaagd door een intense pijn aan haar been. Zo comfortabel als mogelijk heb ik haar op diezelfde trap neergevlijd, en snel een vakkundig onderzoek gedaan.

De conclusie die ik moest trekken, deed mij toch wel enigszins verbleken. Gebroken. De gids zorgde ervoor dat er een arts werd gebeld. Daar zaten we dan. Goed en wel in een kopermijn, op een trap. Korte tijd later zakte Marieke weg. Het enige dat ik kon doen, was blijven controleren of ze het nog wel deed. Vingers in de nek. Haar hoofd zo goed en zo kwaad als het kon ondersteunen. En wachten. Wachten op professionele hulp. Hoewel het een eeuwigheid leek te duren voordat die er was, zal het toch niet meer dan een kwartier hebben geduurd voordat de ambulance ter plaatse was. Met ter plaatse bedoel ik dan de ingang van de mijn, want het moge duidelijk zijn, dat het voor een ambulance onmogelijk is om de mijn in te rijden. De broeders waren spoedig bij ons aanbeland en zij stelden dezelfde diagnose als die ik al had gemaakt. Gebroken been.

Marieke heeft werkelijk alles in het werk gesteld om te zorgen dat de bekende Amerikaan trots op haar zou zijn, want ze was op een dusdanige plek gaan liggen, dat het voor de broeders onmogelijk was om haar daar op een normale manier weg te halen. Gelukkig was ze inmiddels weer bij kennis, dus ze kon zelf haar verhaal doen. Besloten werd om er een arts bij te halen, om te kijken hoe ze het een en ander het beste zouden kunnen aanpakken.

Een kleine tiental minuten verder was deze ook ter plaatsen. Inmiddels hadden de broeders een infuus bij haar aangebracht en de broodnodige vragen gesteld. Juist voordat de arts ter plaatse was, kwam er een andere man aangelopen. In militair uniform. Hij stelde zich netjes voor als de burgemeester. Hij was opgeroepen om hulp te bieden, en het een en ander te regelen mocht het nodig zijn.

Maar goed, het Die Hard verhaal. Het bleek zo goed als onmogelijk te zijn, om Marieke op een comfortabele manier weg te halen. De arts nam het besluit om haar ter plekke onder een korte narcose te brengen, zodat de broeders haar op de brancard konden leggen. Als Marieke eenmaal slaapt, dan gaat het plotseling allemaal snel. Voordat ik het goed en wel weet, wordt Marieke over mijn hoofd getild (ik had tot die tijd achter haar gezeten, zodat ik haar kon ondersteunen.), en op de brancard gelegd. De burgemeester helpt mij verder om onze spullen te verzamelen en hij begeleidt me naar het ziekenhuis in Kirn. Op mijn verzoek, rijd ik met mijn eigen auto achter hem aan. Dat lijkt me gemakkelijker voor later. In Kirn aangekomen begint het wachten. Na een tijd zie ik iemand voorbijlopen met een r?ntgenfoto in zijn hand. Op de foto is duidelijk te zien dat er een gebroken been op staat, daar hoef je geen dokter voor te zijn. Ondertussen weet ik niet waar Marieke is, maar ik weet zo goed als zeker, dat de been op de foto het hare is. Vol goede moed, blijf ik wachten in het ziekenhuis dat lijkt te stammen uit de tijd van Methusalem. Zo goed en zo kwaad als het kan, praat ik met de burgemeester. Even later klinken er iets verderop onheilspellende boorgeluiden. Meer het geluid van een drilboor of iets dergelijks. Ik wacht, en hoop dat hetgeen ik hoor verbouwingswerkzaamheden zullen zijn, in plaats van operatiemethoden uit de tijd van Methusalem. Nog verder wachten later, komt er een broeder naar me toe en brengt me naar Marieke. Daar krijg ik te horen dat het inderdaad haar been op de foto is, en dat ze geopereerd dient te worden. Om dat te doen, moet ze worden overgebracht naar een ander ziekenhuis. Gelukkig, denk ik met de enge geluiden nog in mijn achterhoofd.

Het ziekenhuis waar ze naar wordt overgebracht, bevindt zich in Idar-Oberstein. Ik rijd daarheen, om vervolgens weer te wachten. Een CT-scan verder, blijk dat het een vrij ernstige breuk is. Een operatie is noodzakelijk. De artsen gaan een poging wagen om van onderuit een pin in haar bot te plaatsen om zo het geheel weer werkelijk een geheel te maken. De CT-scan heeft getoond dat het mogelijk zou moeten kunnen zijn. Een grote twijfel dus. Mocht de pin niet lukken, dan wordt het allemaal weer aan elkaar gesmeed met behulp van een titanium plaat. Op het moment dat ik dit zit te typen, ligt Marieke nog op de operatietafel, en ben ik dus nog steeds bezig met wachten.

Helaas ben ik vergeten om alles te filmen, maar ik denk dat Bruce trots op haar mag zijn.

5 Reacties

  1. Lieve Paul en Marieke.

    Vanuit Geldrop heel veel sterkte gewenst, en hopelijk een snelle terugkeer naar huis. Doe Marieke van ons heel veel beterschap wensen.

  2. Wat een pech, het zit ook niet mee!! Heel veel beterschap voor Marieke. en Paul je hebt het weer mooi verwoord allemaal.

    Groetjes kirsten

  3. Gossie Marieke en Paul,

    Wat een pech voor jullie. Ik wens jullie veel sterkte
    en vooral hoop ik dat Marieke niet te veel pijn heeft!
    Wat zullen El en Jack ook geschrokken zijn, ook veel sterkte voor hen!

    Lieve groet, ook namens Paul
    Tonnie

  4. ha Paul en Marieke,
    Wat een pech. We gaan er van uit dat de operatie goed verloopt en dat Marieke dan vervoerd kan worden naar Eindhoven. Paul we wensen je veel sterkte met al dat wachten en let je goed op Marieke maar ook op jezelf.
    We blijven je op de hielen zitten.
    Marieke hou je taai en heel veel groeten van Jan en Mia.

  5. Volop aan het duimen voor jullie beiden, maar dan toch vooral voor Marieke!
    Bruce zal vast trots zijn, maar laat dat stuntwerk in het vervolg maar achterwegen hoor!
    Sterkte beide!
    Groetjes, Joyce

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.