Duitsland

Vandaag was het dan eindelijk zover. De therapeut had tijd gevonden om Marieke te vertellen hoe ze op krukken moest lopen. Oorspronkelijk zou dit afgelopen donderdag al gebeuren, maar helaas. Toen we gisteren gingen vragen hoe laat de therapeut zou komen, bleek dat deze allemaal al naar huis waren, maar dat ze vandaag langs zouden komen. Na een kort overleg, besloten we allebei dat we hoe dan ook maandag naar huis zouden gaan. Therapeut of geen therapeut.

Maar gelukkig voor Marieke was de goede man er deze ochtend, en heeft hij haar haarfijn uitgelegd hoe ze moet lopen. Goed afwikkelen met de linkervoet. Klein probleem, dat kan ze normaal ook niet. Maar goed, misschien heeft de operatie wel wonderen gedaan, en kan ze, na 33 jaar, wel afwikkelen met haar voet.

Daarna kon ze eindelijk zelfstandig gebruik maken van het toilet, zonder een zuster te hoeven bellen. Uit ervaring kan ik zeggen dat het strontvervelend is om afhankelijk te zijn van anderen. Of beter gezegd, het afhankelijk zijn is niet zo erg, maar het beseffen dat je iets niet zelf kunt doen, dat is erg.

Nu deze stap gemaakt is, kijken we allebei nog meer uit naar de maandag. Eindelijk weer terug naar huis. Hoewel ik me geen seconde verveeld heb, deze morgen heb ik nog heerlijk 7 kilometer gewandeld bij een temperatuur van -16 langs allemaal verschillende beelden van oude goden, kruipen de dagen voor het gevoel voorbij. Ook verbazingwekkend, is het verschil tussen de ziekenhuizen in Nederland en Duitsland. We hebben natuurlijk geen referentiekader voor Duitsland, aangezien we alleen weten hoe het is in het ziekenhuis in Idar-Oberstein, maar toch. Enkele voorbeelden.

Op de kamers hier zijn man en vrouw nog strikt gescheiden.
Er is geen douche aanwezig op de kamer (ook niet op de afdeling) wassen gebeurd aan de wastafel.
Na het eten, wordt alles opgehaald, en iedereen een goede nacht gewenst (dit is rond 18:30), vervolgens wordt vrolijk het licht op de kamer uitgedaan, terwijl het nog gewoon bezoektijd is.

Maar er zijn ook dingen die in positieve zin anders zijn.
De arts komt iedere dag even langs, ook in het weekend.
Men heeft hier de tijd voor een pati?nt.
Ze kijken niet op een opnamedag meer of minder (de vrouw die naast Marieke lag, heeft een nieuwe heup gekregen, en was wel blij dat ze naar huis mocht na vier weken ziekenhuis.).

De bezoektijden zijn hier behoorlijk ruim. Van 13:00 uur tot 19:00 uur. Toch heb ik liever dat deze opgesplitst zijn, zoals in Nederland. Van 13:00 uur tot 16:00 uur en van 18:00 uur tot 21:00 uur zou fijner zijn in mijn ogen. Maar goed, we zijn hier te gast, dus hebben we ons daar gewoon aan aan te passen. Integreren heet dat geloof ik.

Ook fijn, is dat we dan geen Duits meer hoeven te praten. We spreken het beide vrij redelijk, maar er is toch een taalprobleem. Neem als voorbeeld deze middag, toen we een veiligheidsspeld wilden hebben. Hoe heet zo’n ding in het Duits? Het zijn geen alledaagse woorden die je gebruikt. Na het ding proberen te omschrijven, gingen we weer terug naar de kamer met een paperclip. Het verhaal van de zuster was, was dat ze geen veiligheidsspelden hadden, maar ik vermoed dat ze ons gewoon simpelweg niet begreep. Maar goed, voor hetgeen we een veiligheidsspeld wilden hebben, voldeed een paperclip ook prima.

Vandaag zijn ook de pleisters van Marieke’s been verwijderd. Behalve de pleister die zit op de plek waar de drain heeft gezeten, die wond was nog niet goed dicht. De hechtingen zijn nu zichtbaar, en ik moet zeggen dat ze niet zo mooi zijn. Een cursus hechten voor beginners zou raadzaam zijn voor degene die deze hechtingen heeft geplaatst. Ik ben bang dat over een tijdje, als de wonden zijn geheeld, de littekens er akelig uit zullen zien. Nu mankeert ze al zoveel dat ze moeilijk te verkopen is, maar met deze littekens denk ik dat het net zoals onze breedbeeld-TV met beeldbuis (iemand nog ge?nteresseerd?) zal gaan, die zelfs op marktplaats met als vraagprijs TEAB, geen enkele reactie geeft.

Ander voordeel van het feit dat Marieke nu uit bed kan, is dat ze ook aan tafel kan zitten zodat we een bordspel kunnen spelen dat iets meer ruimte in beslag neemt. Vanmiddag heerlijk, het in onze ogen het beste bordspel dat er op dit moment is (Die Burgen von Burgund (of in het Nederlands, De kastelen van Bourgondi?)), zitten spelen.

Daarna nog een paar potjes Uluru gespeeld. Onze nieuwste aanwinst in de collectie spelletjes die we al hebben. Toen ik deze middag boodschappen ging doen, passeerde ik een speelgoedwinkel. Aangezien ik nog wat tijd over had, ben ik even gestopt om te kijken of ze nog een leuke aanbieding hadden. En die hadden ze. Namelijk het spel Uluru met 70% korting. Een snelle rekensom leerde mij dat die spel nog maar EUR8,40 zou kosten. Eenmaal aangekomen bij de kassa, vertelde de vrouw mij, dat dit spel geen 70% korting had, en dat iemand het op de verkeerde plek had teruggelegd. Hoe het komt weet ik niet, maar op zo’n moment spreek ik plotseling vloeiend Duits. Ik vertelde de mevrouw aardig dat er nog drie van deze spellen meer in de bak met 70% korting lagen, en dat het niet mijn fout was, dat deze allemaal daar in lagen. Na een kort betoog kreeg ik uiteindelijk het spel mee met 70% korting.

5 Reacties

  1. Fijn dat het al wat beter gaat. Voor morgen een goede terugreis en daarna een goede reis naar herstel!!!
    Groetjes
    Joyce

  2. PAUL EN MARIEKE FIJN DAT JULLIE MORGEN WEER NAAR HUIS KUNNEN NA EEN MINDER LEUK AVONTUUR GROETJES EN BETERSCHAP MARIEKE COBY

  3. Jullie hebben in een paar dagen veel meegemaakt.
    Marieke van liggen naar staan.
    Paul van onvervangbaar naar onverkoopbaar!
    Een goede terugreis naar Eindhoven.
    Groeten Afke

  4. Nou fijn om maandag dan eindelijk naar huis te kunnen. Wordt dat een ambulanceritje of gaat dat lukken in eigen auto?? Succes morgen nog en dan eindelijk terug naar huis.

    En wat betreft het spelletje, Nederlander he 😉 Geweldig!

    Groetjes Kirsten

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.