Angry Bird City
Vandaag op weg om De Grote Vier in de wereld van het geocachen compleet te maken. De eerste drie hebben we in 2009 al gedaan, en vandaag staat het tupperwarebakje op het programma dat het langste geleden is verstopt. Op 11 mei 2000, verstopte iemand in Kansas als 7e op de wereld een geocache. De 6 caches die eerder zijn verstopt, zijn verdwenen kort nadat ze verstopt waren, en dat maakt deze cache toch wel bijzonder. Althans voor ons dan.
Sinds 18 augustus 2007 zijn we bezig met dit spelletje, en we zijn behoorlijk verslaafd al zeggen we het zelf. Enkele maanden nadat we voor de eerste keer een emmer in de grond van de Oirschotse heide hadden gevonden, zagen we een lijstje met de 100 oudste caches die actief zijn. Deze stond bovenaan de lijst en daarmee kwam het voor ons allebei op een lijst om op een dag onze naam op een stukje papier te mogen krabbelen in dit tupperwarebakje. Maar ja, het lag in Kansas, en Kansas is nu eenmaal niet het meest bereisde gebied in de Verenigde Staten van Amerika. We zouden er een keertje voor om dienen te rijden. In 2009 wilden we de westkust doen, en destijds hebben we drie caches gedaan, die in de Wereld der Geocachers, noemenswaardig te noemen zijn. Namelijk de Ape-cache, Original Stash Tribute Cache & een bezoekje aan het hoofdkantoor van Geocaching.com. Vorig jaar kwam het er ook niet van, destijds hadden we het te druk met het vieren van een ander hoogtepunt, het vinden van onze 1000e cache, in Anderson, Califonië.
Bij het plannen van de trip van dit jaar, bleek al snel dat het dit jaar in de mogelijkheden lag. We hoefden er maar een omweg van iets meer dan 1000 kilometer voor te maken. De beslissing was snel gemaakt, en een bezoekje aan deze cache werd ingepland. Vandaag was het dan eindelijk zover. Een ritje van ruim 500 kilometer zou ons bij het plaatsje Mingo brengen, waar we dan de cache Mingo zouden kunnen gaan vinden.
Onderweg raakte onze TomTom enkele keren zodanig van de wijs, dat het vertrouwen in hem dusdanig is gedaald, dat we na deze trip afscheid van hem gaan nemen. We waren lekker aan het rijden, en dienden over 159 kilometer linksaf te slaan. Op het moment dat we hiervan 158 kilometertjes hadden afgelegd, bedacht Tom dat hij er niet zo’n zin meer in had, en stuurde ons letterlijk het veld in. Gelukkig is het een hulpmiddel, en werken de ogen en de hersens gewoon door, maar voordat we het juiste pad weer gevonden hadden, duurde een tijdje. Later tijdens het rijden van Nebraska naar Kansas, had Tom werkelijk geen idee hoe hij ons over de staatsgrens zou kunnen brengen. Hij wilde ons over wegen sturen die niet bestonden. Zoals gezegd werken de ogen en de hersens wel gewoon door en kon de weg toch gevonden worden, en al snel reden we richting Kansas. Bird City om precies te zijn.
Op dat moment hadden we het dusdanig met Tom gehad, dat deze plaats door ons werd omgedoopt tot Angry Bird City. Een half uurtje verder arriveerden we bij deze wereldplaats, en was alles al weer vergeten, behalve de door ons aan deze stad gegeven naam. We parkeerde de auto, en gaan een paar kilometer lopen. Als Marieke in een winkel vraagt om gebruik te mogen maken, krijgt ze een simpel antwoord (het is altijd simpel, aangezien er maar twee mogelijke antwoorden op zo’n vraag mogelijk zijn.) te horen. Nee. De gekozen naam, komt hoger op haar lijstje te staan, en we wandelen verder. Onderweg vinden we op zo’n vijf plekken in de stad tupperwarebakjes. Bij de school aangekomen, stelt Marieke nogmaals haar vraag en als die hier positief beantwoord wordt, ebt de naam weer een beetje weg. Na een toiletgebruik ter waarde van minimaal $10,- vervolgen we onze weg, en vinden we het laatste doosje in deze stad.
We gaan verder op weg. Op weg naar Mingo. Als we daar aankomen, parkeren we de auto en zien onmiddellijk hetgeen we zoeken. We halen de tupperware tevoorschijn, en krabbelen onze naam in het boekje. 2015 mensen (groepen/teams) zijn ons voorgegaan. We staan daar en denken: “Nou, dat is het dan”. We leggen alles weer terug, en vervolgen de route naar het hotel.
Onderweg bedenk ik dat dat het ook wel leuk zou zijn, om de eerste geocache te bezoeken die in Europa is geplaatst. Misschien moeten we De Grote Vier veranderen in De Grote Vijf. Zo blijft er tenminste wat te doen in de wereld die geocachen heet.
Wie helpt zoeken?
Scottsbluff, Nebraska…..
Wie heeft er nog nooit van gehoord? Om heel eerlijk te zijn. Wij. En toch kiezen wij ervoor om hier twee dagen te blijven. Omdat het zo’n mooie stad is? Inderdaad, staat Scottsbluff vermeld in de lijst met Historische Plaatsen (wij vragen ons af waarom, maar dat terzijde.), maar nee, niet daarom. Omdat er in de omgeving van deze stad zo gigantisch veel te zien is? Nou, nee, niet daarom. Natuurlijk is er wel wat te zien, maar dat is niet de reden. Eigenlijk is het gewoon heel simpel allemaal. Het ondergoed moet weer een keer gewassen worden. Nu kunnen we natuurlijk wel heel het zooitje omdraaien, maar dat is nu niet echt ons idee van fris, dus kleren wassen.
Natuurlijk is het zo, dat er overal iets moois te zien is, zolang je het maar wilt zien. Alles is tot het meest simpele te reduceren, zo is de Grand Canyon gewoon een gat in de grond, maar als je zo gaat denken, dan kun je net zo goed thuisblijven. Het midden van Amerika staat niet bekend om zijn gigantisch schitterende nationale parken, maar gisteren hebben we het tegendeel gezien. Gisteren hebben we een gebied bezocht, waar we ons zomaar een paar weken zouden kunnen vermaken.
Voor vandaag hadden we dan ook verschillende opties. Uiteindelijk kozen we ervoor om Chimney Rock te bezoeken, en vervolgens cultuur te gaan snuiven in hartje Scottsbluff.
We rijden een half uur naar het bezoekerscentrum van deze rots. We betalen de toegang, en worden uitgenodigd, door een man die alle kenmerken van een Mormoon had, om een 16 minuten durende film te gaan zien. Hij start precies 30 seconden nadat wij het willen. Tja, zoiets kun je simpelweg niet weigeren, en volmondig stemmen wij dan ook in met het gaan bekijken van deze film. Zestien minuten later kunnen we terugkijken op een zeer interessante film, over de periode 1850-1900, toen ruim 350.000 Amerikanen richting het Westen trokken met hun huifkarren. We bekijken en passant ook nog de tentoonstelling over de geschiedenis van deze, zoals Marieke het noemde: Elanden Piemel, en leren hoe deze rots is ontstaan. Wat nog het meest verbazingwekkende is, is dat ik nu het vermoeden heb dat Marieke Indiaanse voorouders heeft, want de indianen noemen deze rots vroeger? Inderdaad, Elanden Piemel. Maar de migranten vonden dat niet zo gepast, en besloten om de naam te veranderen in Schoorsteen Rots.
Als we weer naar buiten gaan om richting deze rots te lopen, worden we hevig teleurgesteld. Een hek. Geen pad dat richting de rots leidt. Niets van dat. Gewoon een foto maken vanaf het terras, en dat is het dan.
We besluiten om nog een paar geocaches te doen in de omgeving, en ons oog valt op twee dingen. Namelijk 1, een leuke wandeling van een paar kilometer, en 2 een bordje dat waarschuwt voor ratelslangen.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus met zijn vieren beginnen we aan de speurtocht. De 18 vragen worden in een oogwenk opgelost en al snel weten we waar de schat zou moeten liggen. Geen enkel probleem, dus we gaan op pad. Thuis zouden we zeggen, we gaan op de hei wandelen, hier gaan we een stukje kuieren op de prairie. Een 20cm breed pad geeft ongeveer aan waar we heen moeten. Voorzichtig plaatsen we telkens onze voeten, en na drie canyons doorkruist en evenveel heuvels beklommen te hebben staan we met het kistje in onze handen. We leggen alles weer terug, genieten van het uitzicht en gaan dezelfde weg weer terug. Iets minder dan in totaal twee uur hebben we gedaan over deze tocht. Toch wel behoorlijk vermoeiend bij een temperatuur van bijna 30 graden.
30? Maar een paar dagen geleden regende het nog, zullen verschillende van jullie nu wel denken. Dat klopt inderdaad, maar men moet niet vergeten, dat we ondertussen al meer dan 2000 mijl (3200 kilometer) hebben gereden. In dat stukje kan best wat verschil in het weer zitten.
Daarna terug naar Scottsbluff. We rijden naar het centrum en kijken elkaar aan. Mmmm, dit is niet ons idee van Historisch verantwoorde locatie. We parkeren de auto op een gigantisch parkeerterrein en besluiten een stukje langs de rivier te gaan wandelen. Mmmm, je kunt net zo goed in Dierenrijk Europa gaan wandelen, maar dan 30 jaar terug in de tijd. Oftewel een vuilnisbelt. Nee, dit is niet onze stad. Er staan wel leuke gebouwen tussen, zoals het theater en diverse andere, maar we hebben weinig goesting om ons hier nog veel langer te vermaken. We besluiten om door te gaan naar Scotts Bluff National Monument (De oplettende lezer heeft nu vast wel door hoe deze stad aan zijn naam komt.)
We rijden richting Scots Bluff NM, en gaan, daar eenmaal bij het bezoekerscentrum aangekomen een film bekijken. De film leert ons dat tussen 1850 & 1900 250.000 Amerikanen van de Oostkust naar de Westkust trokken in huifkarren. Interessant. Gelukkig voor ons kunnen we hier wel een stukje wandelen. En met een stukje bedoelen we nu ook een stukje. Alles bij elkaar hebben we hier ongeveer een halve kilometer gekuierd en onderwijl genoten van een prachtig uitzicht. In de verte zagen we Chimney Rock staan, waar we eerder deze dag zijn geweest.
Nat van het zweet, gaan we terug naar het hotel om ons op te frissen. We bekijken wat we gaan eten, en op aanraden van diverse mensen op het Internet, kiezen we voor een Mexicaans restaurant genaamd, El Molcajete (in goed Nederlands, De Vijzel.). De mensen die dit restaurant aanraden, waarschuwen meteen dat je niet op de buitenkant af moet gaan, en gewoon naar binnen dient te stappen. We zien dit wel een beetje als een klein avontuur, en gaan op weg. Voor de zekerheid nog maar wat andere restaurants bekeken. Na een korte rit, arriveren we bij het restaurant. Eerlijk is eerlijk, wij zouden hier niet voor kiezen als we dit zouden passeren op een willekeurige maandag. We parkeren de auto, overleggen nog even kort of we nu wel of niet naar binnen gaan, stappen uit, doen de deur open, en we stappen binnen in een andere wereld. De wereld van een net Texaans-Mexicaans restaurant. We kiezen allebei een gerecht uit, en terwijl we zitten te wachten, zijn we benieuwd naar wat komen gaat. Een klein half uurtje later wordt ons eten geserveerd, en we genieten van werkelijk een van de beste, zo niet de beste, Mexicaanse maaltijd die we ooit hebben gehad. Een volle buik rijker en 17 euro armer, rijden we terug naar het hotel.
Eenmaal daar aangekomen begin ik met het typen van dit verhaal van de dag. Het komt allemaal niet zo goed op gang vandaag, want er is maar één ding waar ik me zorgen om blijf maken. Van Chimney Rock naar Scotts Bluff National Monument is maar iets meer dan 35 kilometer. Waar zijn in hemelsnaam die 100.000 Amerikanen gebleven!
Halve maan boven Mount Rushmore
Gisteren besloten we om het vandaag rustig aan te doen. De volgende stop zou slechts 300 kilometer verderop zijn, volgens de navigatie iets meer dan 3 uur rijden. Tijd genoeg dus om nog andere dingen te doen vandaag dus. Een leuk State Park, genaamd Custer hadden we uitgezocht, en op de route naar het hotel lag ook nog een ander park, waarin we een grot zouden kunnen bezoeken.
Maar zoals gebruikelijk lopen planningen bij ons wel eens anders dan de bedoeling was. In ons bestand met daarin 210.912 geocaches in de VS, zagen we een cache met een leuke naam: “Wrinkled Rock:What really is behind Mt. Rushmore?”. Op internet hadden we al wel foto’s gezien, maar we hadden zo het idee dat dit niet helemaal klopte met de werkelijkheid.
Tja, en toen zagen we de naam van eerder genoemde geocache. In de stille hoop dat bovenstaande foto waar was, togen we op naar Mount Rushmore, het gigantisch grote monument, dat we in 2006 al hebben bezocht. Bij de eerste blik op de vier presidenten besluiten we te stoppen. Ik parkeer de auto, en als ik uitstap, komt er een glimlach op mijn gezicht. Terwijl ik kijk naar het beeldhouwwerk, zie ik een halve maan op klaarlichte dag. Met weemoed denk ik terug aan de afgelopen week.
Maar goed, verder dus naar de eerder genoemde cache. Wat is er nu werkelijk achter Mount Rushmore? Onderweg stoppen we nog een paar keer om het beeld vanuit weer een andere hoek te fotograferen, maar uiteindelijk kunnen we dan toch aan de wandeling, c.q. klauterpartij beginnen. Wat we te zien krijgen is niet echt verrassend. Bomen en stenen, maar al met al, was het toch de moeite van de wandeling waard, want dit bos is werkelijk schitterend. De bergen hier zijn van graniet, met daarin kwarts. Overal liggen kleine stukjes afkomstig van deze berg, en alles glinstert je dan ook letterlijk tegemoet. Als je van Bling-Bling houdt, dan is dit de place-to-be.
We vervolgen onze route naar Custer State Park. De weg kronkelt de bergen in, en is werkelijk schitterend. Bruggetjes waar je ternauwernood met één auto overheen kan. Tunnels die maar net breed genoeg zijn voor een auto. Op het moment dat we één van deze tunnels hebben doorkruist, krijgen we een blik op Mount Rushmore voorgeschoteld, dat we nimmer meer zullen vergeten. De zon maakt het welhaast onmogelijk om een goede foto te maken, maar we wagen toch een poging.
We rijden het State Park binnen. Volgens de reisgids, het grootste ongerepte natuurgebied van South Dakota. Of het waar is weet ik niet, maar wat ik wel weet, is dat het zeer fraai is. Het ene uitzicht is nog meer de moeite waard dan het andere. Langzaamaan wordt het later en later en voordat we het weten, kruipt de klok al richting vier uur. Vanaf het park is het nog ruim 3½ uur rijden naar het hotel, en we wilden nog wel op tijd in het hotel zijn. We breken ons bezoek aan het park af, maar juist voordat we het park verlaten, krijgen we eerst nog een uitzicht op een kudde buffels voorgeschoteld. Onze dag is meer dan geslaagd.
Close Encouters of Annie
Vandaag kregen we een behoorlijke rit voor de kiezen van bijna 800 kilometer. We hebben meer dan tijd genoeg om onderweg nog het een en ander te doen, aangezien we al om 5:30 uur opstaan. Zo vroeg? Ja, zelfs voor ons is dat bijtijds, maar het was noodzakelijk omdat we Rob & Tracy dienden weg te brengen naar het vliegveld, en ik diende nog een SMS te sturen naar Annie, die vandaag jarig is. Goed en wel aangekomen op het vliegveld, kreeg ik een SMS van haar terug, waarin ze bedankte dat ik aan haar verjaardag dacht. Na een, moeilijk, afscheid, waren we rond de klok van 7 weer terug bij de Bed & Breakfast. Er stond een zakje klaar met ons ontbijt. Wel zo handig, aangezien het ontbijt pas om 8 uur was, en we dan op zijn vroegst pas om half negen weg zouden zijn. Op deze manier konden we al bijna anderhalf uur hebben gereden, tegen de tijd dat we anders de spullen pas zouden hebben gaan pakken. Voordat we vertrokken met de auto, ontvingen we een berichtje. Annie… Ze stuurde een SMS, waarin ze bedankte dat ik aan haar verjaardag dacht.
In het donker, stuurden we de auto langzaamaan Cody uit. We passeerden het vliegveld, zouden we even stoppen om nog een keer gedag te zeggen tegen Rob & Tracy? We besloten om het toch maar niet te doen, hoe graag we het ook wilden. Op dat moment kregen we een berichtje. Annie… Ze stuurde een SMS, waarin ze bedankte dat ik aan haar verjaardag dacht.
Vijf jaar geleden zijn we door het Bighorn National Forrest gereden. Destijds hebben we erg genoten van de Shell Falls. Toen we een mogelijkheid zagen, om vandaag deze route in omgekeerde volgorde af te leggen, grepen we die kans ook met beide handen aan. Het zou wel langer rijden zijn, maar de schitterende route, zou dat meer dan goed maken. En natuurlijk weer even stoppen om te genieten van de fraaie Shell Falls. Op het moment dat ik onze Chevrolet de parkeerplaats op draaide, ontvangen we een berichtje. Annie… Ze stuurt een SMS, waarin ze bedankt dat ik aan haar verjaardag denk.
We vervolgen onze weg in de regen, die al de hele ochtend neerdaalt. Telkens lijkt het weer op te klaren, maar dan komt er weer een bocht, en wordt het weer net zo donker als voorheen. We besluiten om de auto te parkeren en een korte wandeling te gaan maken. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. Juist op dat moment ontvangen we een berichtje. Annie… Ze stuurt een SMS, waarin ze bedankt dat ik aan haar verjaardag denk.
We rijden het Bighorn National Forrest uit en de snelweg op. We gaan verder richting het volgende doel van deze trip. Devils Tower National Monument. Vijf jaar geleden hebben we dit park rechts laten liggen, maar eigenlijk hadden we daar toch wel een beetje spijt van. We hebben dan ook besloten om deze monoliet, die vooral bekendheid kreeg door de film van Steven Spielberg, Close Encouters of the Third Kind, vandaag met een bezoek te vereren. Het is wel ruim 100 kilometer om, maar we hopen dat het de moeite waar zal zijn. We draaien de snelweg af, en als we na een tijdje plotseling Devils Tower zien, maakt dat toch wel een indruk op ons. Ondanks de regen, besluiten we om de auto te parkeren en wat foto’s te maken van dit natuurschoon. We rijden weer verder, en onderweg ontvangen we een berichtje. Annie… Ze stuurt een SMS, waarin ze bedankt dat ik aan haar verjaardag denk.
Als we bij de voet van Devils Tower zijn aangekomen, beginnen we aan een korte rondwandeling van een paar mijl rondom de voet van deze berg. Onderweg ontvangen we nog een berichtje. Annie… Ze stuurt een SMS, waarin ze bedankt dat ik aan haar verjaardag denk.
Ik geloof niet dat ik al ooit zoveel SMS berichten heb ontvangen op één dag, en al helemaal niet hetzelfde bericht om mij te bedanken. Ik denk dat Annie wel heel erg blij is, dat ik haar vandaag een SMS heb gestuurd.
Half moon in broad daylight
Vandaag was het tijd voor de tweede dag in Yellowstone. Gisteren was een mooie dag qua weer, maar een mindere dag wat betreft het wild spotten. Slechts één eenzame bizon hadden we gespot. We waren werkelijk in de veronderstelling dat het overige wild op vakantie was. De dag begon met een stralende zon, maar naarmate we dichter bij het park kwamen stapelden de donkere wolken zich op. We hebben nog wel nagenoeg droog twee caches op kunnen rapen in Montana, zodat er weer een staat van het lijstje af kan waar we een cache hebben gevonden. We hebben nu al in meer staten in de VS geocaches gevonden als onze Amerikaanse vrienden!
Uit de stapelwolken kwamen druppels uit de hemel naar beneden vallen. Eenmaal in het park bleek dat de bizons zich niets aantrekken van regendruppels. Blijkbaar is de familie vandaag teruggekeerd van vakantie, want we hebben door de dag heen een aantal kuddes met bizons gezien, rennend en wel.Verder hebben we nog wat herten gezien, (voor Rob en Tracy is dit niet heel bijzonder want die lopen bij hen gewoon in de tuin en eten de nectarines op), een eekhoorn en een wezel. Helaas voor ons geen rendier mogen spotten. Misschien een volgende keer.
Na de watervallen en de stinkende modderpoelen bezocht te hebben, zijn we weer begonnen aan de twee- en- half uur durende autorit terug naar Cody. Al met al weer een geslaagde dag. Helaas was het geen echt wandelweer vandaag.
Morgen brengen we Rob & Tracy in alle vroegte naar het vliegveld. Afscheid nemen is nooit leuk. Maar ik weet nu al wat ik het meest zag gaan missen, na drie fantastische dagen. Het uitzicht op een halve maan op klaarlichte dag!
Doris D en andere stukken
Vijf jaar geleden hebben we Yellowstone al met een bezoekje mogen vereren. Als je dat aan mensen vertelt, dan is meestal de eerste reactie, hoe was Old Faithful. Ehhhh…., die hebben we niet gezien moeten we dan zeggen. Tja, en als je die Oude Trouwe niet hebt gezien, dan heb je Yellowstone niet gezien, want dit is toch wel dé nummer één attractie in het park. Om het maar kort te zeggen, zonder deze geiser geen Yellowstone. Maar goed, dus eigenlijk hebben we Yellowstone nimmer bezocht voor vandaag. En dat alleen maar omdat vijf jaar geleden de regen met bakken tegelijk uit de lucht kwam vallen, zodat je in 30 seconden doorweekt zouden zijn. Destijds vonden wij die situatie een aardig goede reden om Old Faithful links te laten liggen.
Gisteren dus ook regen, en we werden bang dat Yellowstone niet aan ons gegund was. Je zou haast zeggen dat we bijna radeloos werden. maar toen we deze ochtend het ontbijt verorbert hadden (heb hier mijn reputatie ook al opgebouwd, toen ze met de glazen met fruit kwamen aandragen dacht ik nog “Vergeet me, géén fruit voor Paultje”, maar gelukkig hebben ze dat onthouden van gisteren.), was het schitterend weer, en gingen we met zijn vieren op pad. Ongeveer twee uur zou de rit naar het gebied van de geisers in beslag nemen. Een behoorlijke rit, maar ja, dat krijg je ook als je gaat rondtoeren in een gebied ter grootte van Brabant, en een maximumsnelheid van 55. Het is in elk geval iets wat we van te voren wisten. De 1e alinea in ogenschouw genomen, was het voor ons vandaag De eerste X Yellowstone.
Na een korte film, is het tijd om naar Old Faithful te gaan kijken, want ze weten op ongeveer 10 minuten, wanneer deze geiser gaat erupteren. Na een tijdje kijken begint het spektakel, en na 2½ minuut is het voorbij. ‘Is dit alles?’, is eigenlijk het enigste dat ik op dat moment kan bedenken. Begrijp me niet verkeerd, het was een fraai en indrukwekkend schouwspel, maar stiekem had ik toch iets meer verwacht. Wat? Geen idee.
We vervolgen onze route, en we gaan kijken bij de volgende geiser. Deze hebben ze op circa een half uur nauwkeurig voorspeld, en ook hier waren we keurig op tijd. Helaas, drie kwartier nadat dit wonder der natuur zijn water in de lucht zou hebben moeten gooien, hebben we niets gezien. Tja, de natuur blijft de natuur. En tijd genoeg? Ik zou willen dat we het hadden, maar helaas, we weten allemaal wel beter.
Laatste stop in dit stuk park is de Ochtend Glorie Poel, niets van verwacht, werd dit stuk natuurgeweld met openvallende ogen aanschouwd. Als je dit vijvertje in één woord samengevat zou moeten worden, dan is dat eigenlijk heel eenvoudig: “Prachtig”.
We zijn nu uren verder, en we besluiten dat we de rondrit afmaken. Een rit van bijna 3 uur terug richting B&B. We hopen onderweg nog wat dieren te zien. Okee, we hebben wel iets gezien vandaag buiten een eekhoorn om, maar die ene verdwaalde buffel van vanochtend telt niet echt mee. Stilletjes hoop ik dat ik buiten een gigantisch grote kudden buffels ook een als Winnetoe verklede acteur te zien krijg, die ons het een en ander haarfijn uit kan leggen over deze gigantische dieren, maar eigenlijk wist ik al meteen dat dat wel een stille hoop zou blijven.
We kwamen dichter en dichter bij de uitgang van het park, en hoe we ook keken, geen buffels. Qua dieren, is vandaag een echte nachtmerrie geworden. Morgen misschien meer geluk.
Wal-Mart roddels
Soms is het moeilijk om te beginnen met het verhaal van de dag. De indrukken die je dacht te hebben opgedaan die dag, heb je al op een rijtje gezet. En dan gebeurt er weer iets, dat té bijzonder is om niet te vertellen, maar aan de andere kant drukt het alle andere gebeurtenissen van de dag dan naar de achtergrond.
Zoals elke dag, vakantie of niet, begint de dag met het vrolijke gezang van de wekker. Uitslapen vandaag, want het geblér begint pas om 7 uur. Ontbijt om 8. Een B&B is dan toch wel iets anders dan een hotelketen. Het ontbijt wordt voor je gemaakt en bij aankomst in de eetkamer stond het daar op me te wachten. Een cocktail van aardbeien en banaan. Vol verwachting op wat nog ging komen, heb ik de cocktail onaangeroerd laten staan. Er volgden nog een heerlijke pastei van aardappelen, en een toast met daarop ei. Aardappelen op nuchtere maag is nieuw voor mij, maar ik moet eerlijk zeggen, dat het me goed is bevallen. Daarna het overleg wat vandaag te doen. Het lijkt er wel op, dat Yellowstone niet aan ons is besteed. Net zoals 5 jaar geleden, daalden ook vandaag de regendruppels naar beneden. Een blik vanaf het balkon, leerde ook nog eens, dat het zicht niet geweldig was, daar wij vandaag geen enkele berg konden zien, terwijl we gisteren een schitterend uitzicht hadden op een berg. Aangezien we drie dagen hier hebben, hebben we ook een keus, en na een kort overleg werd besloten om vandaag een dagje cultuursnuiven te gaan doen. We kozen ervoor om een bezoek te brengen aan maar liefst vijf musea.
Het 1e museum, was het wapenmuseum. Indrukwekkend, we wisten niet eens dat er zoveel wapens op de wereld waren. Daarna gingen we naar het Yellowstone museum, dat handelde over de geschiedenis van, en de dieren die er leven. Het derde museum, was het Buffalo Bill museum. We kenden de naam van de boeken, maar wisten om heel eerlijk te zijn, niet dat de man ook echt heeft geleefd. Daarna naar het museum voor Western Kunsten. Net zoals ieder museum met kunst, kun je het heel simpel kwalificeren als mooi, of niet mooi. Gelukkig was er behoorlijk wat moois te bewonderen. Het laatste museum, was het museum over de indianen. Ook hier weer heel fraai opgezet, en educatief.
Na al deze verrijkingen van de grijze massa een stukje wezen wandelen, alvorens te beginnen aan een bordspel. Le Havre…. We kenden het nog niet, maar hadden er al wel vaker van gehoord. Na een geweldige uitleg, konden we beginnen aan het spel, en eigenlijk is het een vrij eenvoudig spel. Slechte keuzes zijn er eigenlijk niet, maar omdat er zo ontzettend veel keuzes zijn, wordt het moeilijk om te beslissen wat de juiste strategie kan zijn. Enkele uren verder sloot Rob het spel winnend af, op de voet (1 punt) gevolgd door Marieke.
De avond is ondertussen al ingevallen, en voordat we gaan eten, krijgen we te horen van de eigenaresse van de B&B, dat ze in de supermarkt heeft gehoord, dat het sneeuwt in Yellowstone. Ach, sneeuw hebben we 2 jaar geleden ook al gehad in Lassen NP. Het kan best wel mooi zijn, maar ook koud. We besluiten ter plekke dat we morgen toch naar Yellowstone gaan.
Een lasagne verder, wandelen we op het gemakje terug naar de B&B, om nog een spel te gaan spelen. We passeren het Dug Up Gun Museum (Opgegraven Geweren Museum). We gaan naar binnen, en zien daar allemaal geweren, pistolen en nog meer van dat wapentuig dat decennia onder het zand heeft gelegen. Dat verklaart ook meteen de naam van het museum.
Rob raakt aan de praat met de eigenaar van het museum, Hans. Hans heeft twee paspoorten, een Amerikaans en een Duits, en vertelt honderduit over wapens en de geschiedenis. Terloops komt het gesprek op vandaag de dag, en voordat Marieke het goed en wel weet, staat ze daar midden in het museum, met het geweer in haar hand, dat Hans net uit zijn broekzak heeft gehaald. Gelukkig heeft hij er wel voor gezorgd, dat we er zeker van waren dat er geen kogels meer in het pistool zaten. En ik? Ik heb het wapen behandeld, gelijk de cocktail van vanmorgen.
Zoals gezegd, wordt de dag afgesloten met een indrukwekkende gebeurtenis. En de sneeuw die in Yellowstone gevallen zou zijn? Wal-Mart roddels…..
Soms zit het mee…
Vandaag op weg naar Cody, Wyoming om Rob & Tracy te ontmoeten. Ruim 800 kilometer rijden vanaf Denver. Gisteren een leuke dag gehad, met als hoogtepunt toch wel de oude gevangenis. Vandaag stond vooraf al vast wat het hoogtepunt zou worden.
Eenmaal in Cody aangekomen, hebben we nog wat tijd over, en gaan we een openluchtmuseum bezoeken. Old Trail Town. Leuk opgezet, maar degene die het beheert is een beetje doorgeslagen in zijn verzamelwoede. Vergelijk het met het museum in Barneveld (mensen die er geweest zijn, weten welk museum en wat ik bedoel). Daarna naar de Bed & Breakfast, om onze spullen af te gooien, voordat we doorrijden naar het vliegveld.
Daar ontmoeten we Terry & Sondra, en zij weten ons te vertellen, dat Rob & Tracy wat problemen hebben gehad. Het 1e vliegtuig van vandaag was kapot. Daarom moesten ze naar het vliegveld, twee uur rijden verder, in Sacramento, om aldaar in het vliegtuig naar Denver te stappen. Het vliegtuig zou vier minuten later aankomen, dan het vliegtuig van Denver naar Cody zou opstijgen. Hierdoor zouden ze 4 uur later in Cody arriveren. Gelukkig voor hen, hadden ze wind mee, en hadden ze maar liefts 9 minuten de tijd om het vliegtuig te halen, wat ze wonderwel nog gelukt is ook. Helaas de koffers niet, dus die kwamen met de volgende vlucht mee.
Gezellig wat samen wezen eten, en daarna de koffers opgehaald. Al met al een vermoeiende, maar geslaagde dag.
Jailhouse Rock
Elvis is overleden, op 16 augustus 1977. Een dinsdag, die de geschiedenisboeken is ingegaan als een sombere, zwaarbewolkte dag, waarop zo nu en dan regen viel. Hij werd slechts 42 jaar oud. Te jong dus om Abraham te mogen aanschouwen. Ook ik ben daar nog te jong voor, maar vandaag heb ik wel het geluk gehad dat ik Abraham hebben mogen bewonderen. Overrompelt door deze plotselinge ontmoeting, nog vergeten te vragen waar ik de mosterd moet gaan halen. Maar goed dat ik helemaal niet van mosterd hou.
Een titel en één alinea, en ik heb alle kernwoorden voor vandaag gebruikt. Eenieder die af en toe geen touw kan vastknopen aan mijn gedachtengang, heb ik één troost. Soms lukt het mij ook niet om mezelf te volgen, maar dat terzijde. De kernwoorden voor vandaag zijn: Gevangenis (Jailhouse), Rots (Rock), Abraham (Lincoln), regenachtig. Wat Elvis er dan mee te doen heeft? Simpel, hij was de zanger van de titel, en hij is overleden op een sombere dag, voordat hij 50 werd. De connecties mag je dan verder zelf bedenken.
————————————————————————–
Ik snap heel goed dat jullie Paul’s gedachtengang niet altijd begrijpen, dus zal ik in het kort de steekwoorden verduidelijken. Regenachtig, dat was het vandaag zo nu en dan. Er stond ook nog een behoorlijke wind en het donderde en bliksemde af en toe (alleen de meters bier ontbraken nog).
Onderweg zijn we plotsklaps Abraham Lincoln op de snelweg tegengekomen, we konden hem niet missen, aangezien hij van een hoogte op ons neerkeek.
Het bijzondere aan een de genoemde rots welke we vandaag gezien hebben, is dat er een boom op groeit welke normaliter alleen op zachte ondergrond groeit.
De gevangenis, betrof Wyoming Territorial Prison State Historic Site. In deze gevangenis zat Robert LeRoy Parker gevangen. Beter bekend als Butch Cassidy. Wereldberoemd, er is zelfs een film over hem gemaakt, en toch werd hij maar éénmaal in zijn leven veroordeeld.
Niet zomaar zo’ndag
Vanmorgen in alle vroegte op TV, Obama die een toespraak houdt in New York. We zitten te ontbijten, en met een half oog volgen we de toespraak. Met de andere helft, kijken we naar de Amerikanen en hoe die reageren op de toespraak. Het oog dat we over hebben (de oplettende lezer weet dat een gemiddeld mens twee ogen heeft, en dat wij er pas één (2x½) in gebruik hebben), wordt gebruikt om het ontbijt in de gaten te houden. Maar goed, we hadden het over hetgeen de andere helft van het ene oog aan het volgen was. De reacties van de Amerikanen. Ze werden er niet warm of koud van… niets bijzonders… niets aan de hand… zomaar Zo’ndag
Na het ontbijt, gingen we het centrum van Denver met een bezoekje vereren. Niet veel verkeer op de weg. Geen mens in de stad. Rust was het toverwoord van de dag leek het wel. Zomaar Zo’ndag.
Vreemd vonden we het wel, helemaal niets wat er op wees, dat het vandaag 10 jaar geleden is, dat de VS, een grote klap te verduren kregen. Niks…. Nakkes…. Nada…. Zomaar Zo’ndag.
De grote gebeurtenis van vandaag was wel het feit, dat de Colorado Rockies vandaag thuis moesten honkballen. Zomaar Zo’ndag, ware het niet, dat Marieke het toch maar voor elkaar wist te krijgen dat ze even het stadion van binnen mocht bekijken, maar met het gebouw van de EU in het achterhoofd, is dat eigenlijk ook niet zo heel bijzonder…. zomaar Zo’ndag.
We wandelen verder door hartje Denver. Links een paadje, rechtdoor over een Avenue, rechtsaf door een steegje, het kenmerkende gedrag van een geocachende toerist in een stad…. zomaar Zo’ndag.
Denver is op zich niet zo’n bijzondere stad. Leuk dat wel, en het grote contrast tussen oud en nieuw, maakt het ook wel weer apart. Gelukkig zijn er dan ook overal bankjes, waar ik met een gerust hart op kan liggen, om een foto te maken van de wolkenkrabbers. Foto’s zoals ik ze al vaker heb gemaakt…. zomaar Zo’ndag.
We gaan verder, we willen het capitool ook nog even zien. We steken de straat over en gaan de trap op. We maken de verplichte foto en draaien ons om. Langzaam gaat onze onderste kaakhelft naar beneden. Op ons netvlies tekent zich iets af, wat we niet meer verwacht hadden. Zou het dan toch…. niet zomaar Zo’ndag?
Een groot plein, voorzien van een groot podium, is zich aan het vullen met een grote massa mensen. De straten rondom het plein, zijn afgezet. De voorkant van het plein wordt geflankeerd door twee ladderwagens van de brandweer. De ladders zijn omhooggericht en uitgeschoven. Boven wapperen trots twee vlaggen…. niet zomaar Zo’ndag.
We besluiten om ons tussen de mensenmassa te begeven. We zien de gebruikelijke verkopers die allerlei rommel aan de man proberen te brengen. Plots steekt een man over. Zijn gezicht geschminkt met de Amerikaanse vlag. Rood-wit-blauwe sokken aan. Een Amerikaanse vlag dragend over zijn linkerschouder, zijn rechterhand uitgestoken, om de brandweerlieden te bedanken voor wat ze 10 jaar geleden hebben gedaan…. niet zomaar Zo’ndag.
Muziek begint de omgeving te vullen. ‘Piano Man’, uitgevoerd door een vrouw, klinkt door het park. Zou dat dan niet ‘Piano Woman’ moeten zijn…. niet zomaar Zo’ndag.
We begeven ons tussen het publiek. Vele zijn getooid met Amerikaanse vlaggen, de sfeer is ingetogen. We komen er achter dat de Beach Boys vandaag op zullen treden, om de gebeurtenissen van 10 jaar geleden te herdenken…. niet zomaar Zo’ndag.
Tevreden, dat dit niet zomaar vergeten wordt, buiten de rampgebieden, verlaten we het park. We hebben vandaag genoten van een bijzondere wandeling door een stad waar oud en nieuw naadloos zijn samengesmolten tot één geheel… niet zomaar Zo’ndag.
