Een eeuwigheid voorbijgevlogen
Bijna vier weken zijn we nu in Amerika geweest. Vier weken waarin we vanalles en nog wat gezien & gedaan hebben. Zo veel dat we bijna niet eens meer weten wat gedaan hebben. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat we zaten te luisteren naar de ode aan de koe, maar als ik aan die avond in het theater terugdenk, dan lijkt het alsof het gisteren was dat we zaten te luisteren en te kijken naar de verrassende optredens aldaar. We hebben veel gezien deze ronde. Weinig nieuwe dingen al met al deze reis, maar wel eentje met vele hoogtepunten. Het meest verrassende nieuwe park dat we deze ronde bezocht hebben is Pinnacles NM, maar natuurlijk mogen we Cedar Breaks ook niet uitvlakken. Om alle parken die we deze ronde gezien hebben, zal ik ze allemaal moeten typen in de volgorde van de route die we hebben afgelegd. Yosemite NP, 1880 Railroad Town, Lassen NP, Bodie NM, Mono Lake, Cedar Breaks NM, Bryce Canyon NP, Zion NP, Sequoia NP, Kings Canyon NP en als laatste Pinnacles NM. Nu ik dit lijstje zit te typen blijf ik toch het idee houden dat ik iets vergeten ben. Misschien toch maar even de foto’s terugkijken.
Zoals hierboven al gezegd, we hebben zo ontzettend veel gezien en gedaan, dat het wel lijkt alsof we ik weet niet hoelang zijn weggeweest. De flexibiliteit van het ook boeken van een minimum aantal aan hotels, bleek ook dit jaar weer een gouden greep te zijn. Enkele malen hebben we onze reis aangepast aan de wensen die we op dat moment hadden. Hierdoor hebben we iets meer gereden dan de 6000 kilometer die we vooraf gecalculeerd hadden. Het zijn er 7250 geworden om precies te zijn. Indien we niet terug waren gegaan naar Katoenbos én geen kleren hadden gekocht boven Sacramento, maar gewoon in Las Vegas, dan waren we zelfs onder de 6000 kilometer uitgekomen, maar de tweede keer Katoenbos hadden we voor geen goud willen missen. In totaal zijn we ruim vier dagen daar geweest en ook voor daar geld, het lijkt wel een eeuwigheid dat we daar zijn geweest, zoveel hebben we gedaan. Maar ook hier telt, de tijd vloog voorbij. We hebben het waarschijnlijk al wel vaker getikt, maar dit was voor ons beiden toch hét hoogtepunt van deze trip. Zelfs zo’n hoogtepunt, dat het heel waarschijnlijk is, dat we onze toekomstige reizen naar de VS zullen aanpassen zodat we weer een bezoekje kunnen brengen aan Katoenbos. Meteen kan ik er dan bijzetten dat juist dít reisdoel er bij de volgende trip naar de USA niet in zal zitten. Want Amerika is meer dan alleen maar het Westen van het immense land. We hebben al zitten denken over een reis van LA naar Miama. Of van Denver naar Dallas. Of van….. Één ding zal in elk geval wel duidelijk zijn, we zijn hier voorlopig nog niet uitgekeken. Nog vele dingen willen we zien, nog vele dingen willen we hier doen. Nog vaker willen we een eeuwigheid voorbij laten vliegen.
Bijna….
Na drie en halve week is de laatste dag van onze vakantie al weer aangebroken. Dat wil zeggen de laatste dag dat we nog iets kunnen ondernemen. Morgen staat de vliegreis op het programma en doordat we met de tijd mee vliegen, komen we pas donderdag in Nederland aan. Deze dag voelt dus als de laatste echte vakantiedag. Het was vandaag tijd om de auto in te leveren welke zo”n 7250 kilometertjes heeft afgelegd. Vervolgens de trein nar het centrum gepakt om nog een dagje San Francisco te doen. Aangezien we hier al twee keer eerder geweest zijn, hoeven we de echte toeristenplekjes niet meer te bezoeken en hebben we de tijd om de wat minder bekende plekjes te bezoeken.
Een van die wat minder bekende plekjes is het Cable-car museum. Dit gratis toegankelijke museum laat je de machinerieën achter (of liever gezegd onder) de cable-car zien. Grote rollen met kabels zijn er nodig om de vier lijnen aan te kunnen drijven. Al sinds 1873 rijdt, dit unieke vervoermiddel, al rond in de stad. Even leek het erop dat de ouderwetse en niet efficiënt genoeg zijnde cable-car plaats mets maken voor een bussysteem. Echter in 1946 reden de cable-cars weer als vanouds.) Al hebben de cars wel veel te leiden gehad onder de aardbeving in 1906. Zo leer je nog eens iets. Het is niet zo dat dit museum bij een eerste bezoek aan San Francisco op het programma moet staan, want dan is er wel iets meer te zien. Maar na drie keer is dit een leuke en verrassende toevoeging aan al hetgene dat de stad te bieden heeft.
Net als vorig jaar wilden we een bezoekje brengen aan de oude speelmachines. Ook dit jaar hebben we er ons weer goed vermaakt en een aantal oude (en moderne) machines middels een paar kwartje aan de praat weten te krijgen. Terwijl we druk bezig waren om ons te vermaken met al deze oude apparaten, was het plotsklaps tijd om in te checken voor de vlucht van morgen. Zo gezegd, zo gedaan, en in het speelautomaten museum hebben we even in zitten checken in het vliegtuig. Nu hopen dat de stoelen ook op een dusdanig gunstige plaats staan, zoals het plaatje op de telefoon aangaf.
Na een Japanse maaltijd genuttigd te hebben werd het weer tijd om ons hotel op te gaan zoeken en ons voor te gaan bereiden op de reis van morgen.
Spinnetje
De nieuwsgierigheid wint het toch weer en dankzij het feit dat we weer een redelijke internetverbinding hebben, hebben we opgezocht welke soort spin we gisteren gezien hebben. Allemaal niets spannends, het was gewoon een Californische Tarantula, een soort vogelspin.
Nu even niet….
Gisteren al genoten va Pinnacles National Monument. Zoals gezegd zouden we vandaag terug gaan om Condors te gaan kijken. Condors?, zullen sommigen van jullie misschien wel zeggen? Inderdaad Condors. De Californische Condor om precies te zijn. In heel de VS (Californië) leven 188 van deze gigantische vogels, 96 daarvan leven in de omgeving van Pinnacles National Monument. Toen we deze morgen op weg gingen, hebben we enkele van deze gigantische vogels mogen spotten. Althans, dat denken we bijna zeker te weten. Degene die we, hoog in de lucht, hebben zien vliegen, voldoen aan alle kenmerken waaraan een Condor dient te doen.
Vol goede moed begonnen we aan de Condor Gulch Trail met als doel het dicht(er)bij zien van deze zeldzame dieren. Een wandeling van een kleine 6 kilometer, met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 6%, stond op ons te wachten. Snel de jas aangedaan en we waren klaar om op pad te gaan. Jas aan? Ja, vandaag was het koud (we zijn nu jaloers op het mooie weer in Nederland.), slechts 15 graden Celsius. Een verschil van 20 graden met gisteren. Warm weer? Nu even niet…..
Ach, misschien is dat ook wel prettig met de wandeling die we voor onze kiezen gaan krijgen. Genietend lopen we in een gestaag tempo omhoog. Hier en daar wordt een foto moment ingelast (lees: rustpauze), want de klim is toch behoorlijk inspannend. Al snel besluiten we om de jassen weer uit te doen en in onze rugzakken op te bergen. Na ruim anderhalve kilometer, komen we bij een uitkijkpunt aan. Schitterend uitzicht, met een fraaie donkere wolkendeken erboven, maar helaas…. Geen Condor te zien. We hebben nog ruim dan een kilometer te gaan tot het einde van het pad alvorens we weer om dienen te keren om aan de afdaling te beginnen en onderweg nog wat Condors te zien. Het begint langzaam wat harder te waaien. Genietend van het steeds wisselende fraaie uitzicht en de schitterende planten komen we op de top aan. We maken een paar foto”s en doen onze jassen aan omdat de harde wind toch behoorlijk fris is. Nog steeds geen Condor te zien.
De afdaling gaat voorspoedig en na twee-en-een-half uur, staan we weer bij het begin van het pad. En de Condors? Nu even niet…..
We beginnen aan de volgende wandeling van vandaag. Een relatief korte tocht van vier kilometer zal ons door de Bear Gulch leidden. Het stijgingspercentage is hier maar een paar procent, maar zal toch vrij intensief worden. Een gedeelte van de tocht gaat namelijk, net zoals gisteren, door een grot. Ook hier weer een grot, waar je zelf je weg dient te zoeken, met behulp van een zaklamp en wat pijlen. Wat ons te wachten staat, weten we niet, maar vol goede moed beginnen we aan de tocht. Bij de grot aangekomen lijkt het allemaal mee te vallen en de route is goed te doen. Fraaie trappen en relingen om je aan vast te houden. We zijn er van overtuigd dat we spoedig het licht aan het einde van de tunnel zullen zien. Helaas. Nu even niet…..
Na een korte tocht is het gedaan met de trappen en de relingen. Net zoals gisteren is het klimmen, klauteren en kruipen, over, onder en langs de rotswanden. Op een bepaald moment wordt de doorgang dusdanig nauw, dat we blij zijn dat we niet groter van postuur zijn. We zijn er van overtuigd dat het mogelijk moet zijn, dat sommige mensen hier vast kunnen komen te zitten als een kurk in een fles. We besluiten om ons niet te laten kennen, en al tijgerend gaan we verder. Normaal gesproken zijn deze grotten gesloten voor publiek, omdat ze dan volzitten met zeldzame vleermuizen. Wij hebben het geluk dat deze beestjes hebben besloten om in een andere grot te gaan bivakkeren, zodat we niet bang hoeven te zijn dat deze beestjes ons lastig zullen vallen. Het lukt ons om heelhuids door de nauwe tunnel te komen en het ergste hebben we gehad. Voordat we er erg in hebben staan we buiten de grot, onderaan een gigantische, in de rotsen uitgehouwen trap. We hebben twee keuzes, of omdraaien en opnieuw de grot doorworstelen, of de trap te gaan beklimmen. We besluiten voor de tweede optie te gaan. Eenmaal boven aangekomen wacht ons een aangename verrassing. We krijgen een schitterend uitzicht over een meer voorgeschoteld. De verrassing is bijna net zo groot, als toen we vorig jaar de heuvel van Crater Lake hadden beklommen. We vervolgens onze weg terug naar het begin van de route. Onderweg genietend van de schitterende dingen die de natuur hier ons voorschotelt. En Condors? Nu even niet…..
Alles is voorspoediger gegaan, dan we gisteren hadden ingecalculeerd, en hierdoor staan we een uur eerder dan verwacht terug bij de auto. Wandelingen van deze tijdsduur zijn er helaas niet, en dus besluiten we om op ons gemak richting de laatste stop van de reis te gaan. Ook de reis naar San Francisco vergaat voorspoedig, en met behulp van de Car Pool strook weten we de drukte van de spits te omzeilen. Snel wat eten en naar het hotel, een verhaaltje typen en dit op internet zetten. Snel? Nu even niet….
De internetverbinding hier is dusdanig traag, dat de telefoonverbindingen die we een jaartje of tien geleden nog kenden, vallen in de categorie High Speed Internet. Dus opzoeken welke spin van 10cm we vanmiddag hebben gezien? Nu even niet…..
In het nauw
Vanmorgen in alle vroegte vertrokken vanuit het hotel iets ten zuiden van Katoenbos, op weg naar het laatste Nationale Park dat we gaan bezoeken deze vakantie. Wederom een kleine 500 kilometer rijden, maar dat mag de pret niet drukken.
Mede op aanraden van Rob nemen we een zaklamp mee, en dat is maar goed ook blijk al snel als we aan de wandeling in het Westelijke gedeelte van het park zijn begonnen. Een deel van de route leidt ons namelijk door grotten. Grotten die iets anders zijn dan wij ze gewend zijn. Gewoon een gat waar je naar binnen gaat, en als het te donker wordt, dan knip je de zaklamp aan, en ga je op zoek naar een witte pijl die ergens op een rotsblok is geschilderd om de route te vinden. Geen gemakkelijke paden, maar gewoon klimmen, klauteren en kruipen over, onder en langs de rotswanden.
Na een tijdje hebben we alle obstakels overwonnen en staan we aan de andere zijde van de grot weer buiten. Een geweldige ervaring die om meer roept.
Morgen gaan we daar gehoor aan geven door naar het Oostelijke deel van het park te gaan. Als eerste staat daar op de planning om Condors te gaan spotten. Als we dat eenmaal hebben gedaan, gaan we zoek naar de Kloof van de Beer (Bear Gulch).
