Pats….. Boem…… En ineens ben je dan een half jaar verder en zit je een dag voor het kerstdiner dat je hoopte met mes en vork te gaan eten. De weg naar dat diner was lang, maar is voorbij voordat ik er goed en wel erg in heb.

Eerder al eens een stukje geschreven met de veelzeggende titel Soms zit het mee en soms…. Deze titel zou ik nu weer kunnen gebruiken, alleen de eerste zin van de tekst zou dan moeten zijn: “… zit het tegen.”  ‘s Jammer.

In Ligamentaire reconstructie van de elleboog schreef ik nog dat de weg naar het herstel een half jaar in beslag zou nemen en dat ik met een compleet pijnloze elleboog van het kerstdiner zou kunnen genieten, nu het bijna zover is dat het kerstdiner geserveerd gaat worden, blijkt dat de werkelijkheid iets anders is. Nu we zes maanden en ongeveer 40 fysiotherapiesessies verder zijn, ben ik er wel achter dat de weg die er afgelegd dient te worden nog iets langer is.

Valt het allemaal tegen? Wel om heel eerlijk te zijn, nee. Natuurlijk, ik heb me erop verheugd dat het met kerst allemaal goed zou moeten zijn. Maar de afgelopen maanden is me met het steeds dichterbij komen van de feestdagen, wel stukje bij beetje duidelijker geworden dat het niet haalbaar zou zijn. Ik ben meer dan tevreden, en als iemand me in februari zou hebben verteld dat ik in december twee operaties achter de rug zou hebben, die allebei een groot succes zou zijn geweest én dat ik bijna volledig hersteld zou zijn, dan had ik diegene niet geloofd.

Inderdaad, het herstel is bijna volledig. En daar mag ik wel om in mijn handjes klappen. Het geluk dat ik daarbij heb, is dat ik dat ook nog eens pijnloos kan doen. Wat zit ik dan te zeuren zul je misschien wel zeggen. Eigenlijk helemaal niets. Het duurt gewoon allemaal een paar maanden (??) langer dan ik had gehoopt. Dat ik niet voor de volle 100% zou herstellen heb ik altijd wel geweten. Ik weet nu welk deel ik ongeveer onder die 100% zal blijven zitten en zal het alleen nog maar hoeven te accepteren. Ik weet dat dat gemakkelijker is gezegd dan gedaan. Maar zo staat het er nu eenmaal voor en een echte keuze daarin krijg ik niet. Het voornaamste is dat ik zo goed als volledig van de pijn af ben. Soms ‘zeurt’ mijn elleboog nog wel en dan heb ik gewoon een slechte dag.

Ik hoef niet meer terug naar het ziekenhuis. De operaties zijn gelukt. Het herstel gaat voorspoedig. We zijn het afgelopen jaar twee keer op vakantie geweest. Luxemburg & Wenen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van de vakantie naar Italië. Ik heb mijn fototoestel weer opgepakt. Dus zolang er nog  vooruitgang in het herstel van mijn elleboog zit (of is het achteruitgang omdat het steeds minder slechte dagen worden?), heb ik niets te klagen.

Hoe het zal gaan in de toekomst? Ik heb geen idee, maar voor nu:

Iedereen fijne kerstdagen en een voorspoedig 2008.

Het fototoestel heb ik al weer opgepakt.
Als je op de foto’s klikt, wordt er een nieuw venster geopend waarin meer foto’s te zien zijn.