Soms zit het mee en soms….
…. valt het helemaal niet tegen.
Niks een tegenvaller, niks een domper, niks jammer. Niets van dat alles, maar gewoon heel simpel: Goed nieuws. Misschien nog wel beter nieuws als waarvan ik had durven te dromen. Of in ieder geval op had durven te hopen.
Na een kort gesprek met Dr. Eygendaal over hoe het de afgelopen drie maanden allemaal is gegaan, begon het voor mij inmiddels bekende ritueel van draaien en trekken aan mijn elleboog. Maar in tegenstelling tot de eerste keer draaien en trekken van een half jaar geleden, deed het ditmaal geen pijn. Na een opmerking over de langzame genezing van de wond, (Maar dat is ook iets waarvan ik absoluut niet verwacht had dat ze daar tevreden over zou zijn. Ik genees nu eenmaal langzaam.) zei ze dat de flexibiliteit van mijn elleboog uitzonderlijk snel hersteld was. Is het me houden aan de waslijst van beperkingen toch niet voor niets geweest. Maar ze was nog niet uitgesproken. Het ging zelfs zo goed, dat ze verder niets meer voor me kon betekenen en me heeft ontslaan van controle. Dat is dus meteen de laatste keer dat ik in het ziekenhuis in Breda ben geweest. De fysiotherapeut neemt het nu helemaal van haar over en onder zijn begeleiding ga ik het komende halfjaar (?) werken aan de kracht en aan de coördinatie van mijn elleboog. Want het peil van die twee dingen is natuurlijk nog nulkommanul. Langzaamaan en geduld zijn de twee toverwoorden op weg naar een zo goed als volledig herstel. Mocht ik nog ooit last krijgen van mijn elleboog, dan moet ik opnieuw een afspraak maken bij Dr. Eygendaal. Na nog een paar vragen, gaf ik haar een hand, bedankte haar en om heel eerlijk te zijn: Ik hoop haar nooit meer te hoeven zien.
Zenuwachtig
Overmorgen is de dag van de waarheid. Dan moet ik terug naar het ziekenhuis voor de eerste controle na mijn operatie. Die heeft dus ondertussen al weer 14 weken geleden plaatsgevonden. Ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat Dr. Eygendaal mij alleen maar goed nieuws kan vertellen, moet ik toch eerlijk toegeven dat ik best wel zenuwachtig ben voor hetgeen ze me gaat vertellen. Wat nu als mijn gevoel me iets anders zegt dan hetgeen zij mij gaat vertellen? Hoe dan ook, de pijn die ik aan mijn elleboog had voordat ik werd geopereerd is helemaal verdwenen. Maar misschien ligt dat wel gewoon aan het feit dat ik al ruim drie maanden helemaal niets doe met mijn elleboog. De fysiotherapeut vindt in ieder geval dat ik al verder ben dan hij had verwacht. Ik vind dat ik nog niet ver genoeg ben. Misschien ben ik wel gewoon té ongeduldig. Ik hoop in ieder geval dat ik na vrijdag weer mag beginnen met het belasten van mijn elleboog. Dat ik langzaamaan weer gewoon kan gaan werken. Pas dan kan ik geloven dat de weg naar herstel goed is ingeslagen. En als ze me dat allemaal niet gaat vertellen? Het zou een ongelofelijke domper zijn, maar zelfs dan zou ik alleen maar kunnen zeggen: “‘s-Jammer.”
Het kerstdiner zal in dat geval wat verder weg zijn, maar ik heb er het volste vertrouwen in, dat dat gewoon eind december plaatsvind. Zoals in eerste instantie gepland was.
