het ziekenhuisWenen

Dat is de vraag die me zojuist gesteld is, toe ik op de bus naar huis stond te wachten. Voor een radio-interview wel te verstaan.

Spontaan kwam er g??n enkele plek ter wereld in mijn gedachten op waar ik niet een tijdje zou willen vertoeven. Dus ik antwoorde de goede man maar het volgende: “Iedere plek op aarde heeft iets moois te bieden. Er zijn plekken die niet heel erg hoog op ons verlanglijstje staan, maar dat lijstje is zo ontzettend lang, dat we naar alle waarschijnlijkheid tijd te kort komen om het helemaal af te kunnen werken.” Waarschijnlijk was het antwoord bevredigend genoeg voor hem, want hij bedankte me vriendelijk en wenste me nog een prettige dag.

Maar zelfs nu ik een paar uur verder ben, en toch wel even over die vraag heb kunnen nadenken, komt er absoluut niets in mijn gedachten naar boven borrelen waarvan ik zeg: “Nee, bedankt, maar daar wil ik onder geen enkele voorwaarde naar toe gaan.”

Nu ik met dit stukje bezig ben, bedenk ik me een plek waar ik niet naar toe op vakantie zou willen, maar terwijl ik deze zin zit te typen weet ik al dat ook dat niet waar is. De plek die bij me boven kwam drijven is het ziekenhuis. Het geniet absoluut geen voorkeur om daar een poosje te vertoeven, maar ach, je gaat er ook niet zomaar heen. En je weet ook dat, normaal gesproken, je weer gezonder naar huis toe gaat, dan dat je er naar toe gaat. En dat is toch zeer zeker een mooi iets.

Mijn laatste verblijf aldaar was geen groot succes, maar als ik opnieuw de keuze zou hebben om daar te mogen genieten van een tweedaagsverblijf zou ik het zou weer doen. En als ik het zo bekijk was het eigenlijk toch best wel een heel erg groot succes. Ik bedoel de operatie is helemaal geslaagd. De pijn die ik voorheen in mijn elleboog had is helemaal verdwenen. Mijn elleboog kraakt niet meer als een plank die door de midden wordt gebroken. Goed, hij knakt nog wel en zal dat waarschijnlijk ook wel voor altijd blijven doen, maar daar is mee te leven. De pijn die ik nu nog heb is een hevige soort van spierpijn als ik mijn elleboog zover mogelijk strek of buig. En de therapie begint nu langzaamaan zijn vruchten af te werken. Soms heb ik wel een terugslag, maar dat hoort er allemaal bij. Als ik alles per twee weken zou bekijken, dan moet ik gewoon zeggen dat het stapje voor stapje steeds iets beter gaat. Er is nog een lange weg te gaan, maar het duurt ook nog even voordat we aan het kerstdiner zitten en we in totaal een half jaar verder zijn.

Nu alleen nog een plekje zien te bedenken waar we absoluut niet naar toe op vakantie willen gaan. Misschien komt die nog wel eens ooit tevoorschijn en zetten we die bewuste plek helemaal onder aan ons lijstje. En als we dan over 50 jaar op dat lijstje naar de niet doorgestreepte plekken kijken, dan hoeven we alleen maar te zeggen: ” ‘s-Jammer.”

2 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.