Ligamentaire reconstructie van de elleboog
Moeilijke woorden in de titel om te zeggen wat me nog te wachten staat. Maar eerst de eerste dingen als eerste. Vandaag moest ik ter controle terug naar Breda. De arts was heel tevreden met het behaalde resultaat. En, misschien ook niet onbelangrijk, ik ben ook niet ontevreden. Als je de pijn die ik heb uit zou drukken af zou beelden als een lijn, dan zou ik een maand geleden een langzaam stijgende lijn hebben getekend met daarin uitschieters naar boven. Als ik op dit moment een lijn zou moeten tekenen om de pijn aan te duiden, dan zou ik een lijn tekenen die vlak loopt. Met daarin af en toe een hele kleine uitschieter naar boven toe als ik teveel heb gedaan. (sorry, ik kan daar ook niets aan doen, ik ben nu eenmaal een heel klein beetje eigenwijs zo af en toe). Maar goed, de operatie heeft dus een duidelijk merkbaar resultaat gehad waarmee ik behoorlijk gelukkig kan zijn. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar de resultaten van de operatie zijn duidelijk merkbaar. Daarna zijn de hechtingen uit de elleboog gehaald en ging ik op weg naar het voorbereidingsplein. Wat dat is? Heel simpel gezegd is dat een leuk woord voor de logistieke afdeling van het ziekenhuis. Daar wordt bekeken wanneer een operatie kan plaatsvinden. Ook wordt daar uitgelegd hoe ze gaan verdoven. Waarom ik daar moest zijn? Wel, daar komen die moeilijke woorden om het hoekje kijken.
Moeilijke woorden om eigenlijk heel simpel aan te duiden dat ik opnieuw geopereerd word aan mijn elleboog. En inderdaad, zoals de arts al zei, op korte termijn. Over 7 weken is het al zover. Eigenlijk zou het nog eerder moeten, maar de arts is in de maand mei niet aanwezig, en om de operatie deze maand nog uit te voeren zou niet verstandig zijn, omdat dat te kort zou zijn op de vorige operatie. Nu weet ik niet of dat ze besefte dat deze maand nog maar drie dagen duurt, maar goed. Zeven weken vind ik toch al behoorlijk snel. Zeker als je bedenkt dat ik eigenlijk al vanuit gegaan ben dat de wachttijd voor deze operatie 8 maanden zou bedragen. En een ander klein gelukje is dat we op het moment dat de operatie plaats gaat vinden net een paar dagen uit Zeeland terug zijn. O ja, de datum is al bekend. 14 juni zal het spektakel plaats gaan vinden.
Maar wat gaan ze nu precies doen zul je jezelf misschien wel afvragen. Precies wat de titel al aangeeft. Een ligamentaire reconstructie van de elleboog. En dan is waarschijnlijk de volgende vraag: “Wat houdt dat precies in.” Wel, de uitleg in gewoon begrijpelijk Nederlands is wat langer, maar brengt, ook voor mij, veel duidelijkheid.
De elleboog wordt gevormd door het uiteinde van de bovenarm en het uiteinde van de ellepijp en de radius. De uiteinden van deze drie botten worden bij elkaar gehouden door gewrichtsbanden (het moeilijke woord hiervoor is ligamenten). Aan zowel de binnenkant als aan de buitenkant van de elleboog zitten deze banden. En die banden zijn nu precies bij mij het probleem.
de banden aan de binnenzijde van de elleboog
de banden aan de buitenzijde van de elleboog
Als deze banden beschadigd raken (bij mij, door mijn val op 4 mei 2006) komen de uiteinden van de drie botten los te zitten en verschuiven deze steeds ten opzichte van elkaar. Hierdoor ontstaat er pijn. Gelukkig kunnen ze dit chirurgisch verhelpen.
Bij mij zijn beide banden beschadigd. Één hiervan gaan ze operatief verwijderen. Uit de triceps (de spier aan de onderzijde van de arm.) maakt de arts een nieuwe band. Deze band die dan is gemaakt wordt dan op de juiste plaats vastgezet met twee (oplosbare) schroefjes. Dan wordt de arm weer dichtgemaakt en wordt deze verpakt in het gips.
Dat is eigenlijk alles. Goed, de operatie gaat zo’n anderhalf uur duren, en daarna mag ik nog een nachtje in het ziekenhuis vertoeven. Maar daarna is de weg naar herstel ingeslagen. Moet ik er wel bij zeggen dat het herstel niet 100% zal zijn. Ik moet rekening houden met een herstel van 80 tot 90%. Dat was wel even slikken, maar als ik van de pijn af ben na de operatie, dan ben ik al heel erg tevreden om eerlijk te zijn. In het ergste geval, en de arts verwacht absoluut niet dat dat nodig zal zijn, zou er nog een derde operatie moeten komen om de andere band ook te herstellen. En om heel eerlijk te zijn verwacht ik dat ook niet. De (tweede) operatie die nu gaat komen had ik al vanaf de eerste keer dat ik in Breda was compleet ingecalculeerd. Ik was er eenvoudigweg van overtuigd dat ik daar, helaas, voor in aanmerking zou komen. Maar een derde operatie? Ik ben er van overtuigd dat die er niet gaat komen. O ja, ik had het over de weg naar herstel. Die gaat een half jaar in beslag nemen. Dus van het kerstdiner zal ik compleet pijnloos kunnen genieten.
Hoop ik…..
Foto’s Luxemburg on-line
De foto’s van Luxemburg zijn nu te bekijken.
Klik op onderstaande foto om naar het fotoalbum te gaan.
Steekwoorden
We hebben een nieuwe functie aan de site toegevoegd. Namelijk steekwoorden. Iedereen weet wel wat steekwoorden zijn, en het leek ons wel handig als wij onder ieder bericht een paar steekwoorden plaatsen. Door op één van deze steekwoorden te klikken, worden automatisch alle berichten zichtbaar die ook deze steekwoorden bevatten. Onder dit bericht staan de steekwoorden bijvoorbeeld de steekwoorden Luxemburg & Foto. Tot nu toe nog niet zo heel duidelijk voor dit bericht, maar daarom hieronder een korte aanvulling om het een en ander te verduidelijken.
Ook ben ik zij het heel langzaam, bezig met het klaarzetten van een serie straatfoto’s uit Luxemburg. De serie zal niet zo heel groot worden, maar er komt tezijnertijd zeker een linkje te staan.
Voorlopig is de onderstaande foto de eerste en de laatste uit de serie.
rustig aan en … een beetje
En daar is dan berichtje nummer 101. Of jullie nu verveeld zijn of niet, wij gaan gewoon verder met jullie op de hoogte te houden van al onze ‘avonturen’. Momenteel zijn dat natuurlijk de avonturen in het ziekenhuis. Eigenlijk zijn die alweer voorbij. Alhoewel dat ook niet helemaal waar is. Maar goed, dat komt later wel.
Jullie zullen me wel voor gek verklaren dat ik een berichtje plaats, maar ik ben nu in de gelukkige positie dat ik een persoonlijke secretaresse heb die voor mij een volledig bericht uit gaat zitten typen. De eerste alinea heb ik wel zelf gedaan, maar dat bleek toch nog teveel te zijn om te doen.
Om half acht heb ik me dus moeten melden in het ziekenhuis. Ik zou als tweede aan de beurt zijn (was ik dus ook). Aangezien iedereen voor een kijkoperatie gekomen was, verwachtte ik rond negen uur aan de beurt te zijn. Iets over half negen werd ik naar beneden gebracht, naar de voorbereidingsruimte van de OK. Hier werd het infuus aangebracht en ik verwachtte dat ik ieder moment naar de OK zou mogen. Toen het half tien was, lag ik er nog steeds en moest de eerste zak van het infuus verwisseld worden. Naar later bleek, had de arts bij de eerste operatie nogal wat tegenslag gehad, waardoor het allemaal wat uitliep. Maar goed, even later ging ik toch naar de OK. Daar aangekomen op een ander bedje gaan liggen met verwarmde dekens en lekker gaan slapen. Ruim een uur later werd ik wakker en meteen werd me de vraag gesteld: “Wat kan ik voor je doen?”, waarop ik antwoordde: “Ik heb in tijden niet zo lekker geslapen, laat me nog maar even slapen”. Ik denk een minuut of vijf later, begon ik langzaam aan toch echt wakker te worden. Snel daarna kwam de arts uitleg geven.
De operatie was goed verlopen, de botsplinters en de loszittende stukjes kraakbeen zijn verwijderd. De speling op de banden bleek helaas nóg groter te zijn dan zij in eerste instantie had gedacht. Nog niet helemaal goed wakker, bevestigde ze wat we eigenlijk al langer wisten. Een tweede operatie is noodzakelijk. Hierbij wordt de elleboog gereconstrueerd. Deze operatie zou op korte termijn moeten plaatsvinden. Nu weet ik niet wat zij met een korte termijn bedoelt. Maar ik was nog te ver weg om het allemaal goed tot me door te laten dringen en de vragen te kunnen stellen welke nu bij me opkomen. Het is gewoon een kwestie om de vragen op te schrijven en ze te stellen als ik over twee weken terug moet komen. Vandaag moet ik al een afspraak maken bij de fysiotherapeut.
Voor nu is het gewoon rustig aan doen en herstellen van deze operatie.
Iedereen bedankt voor de reacties op deze site, de sms-jes, kaarten en de e-mails. Ze doen een mens goed.
en dan zeggen ze dat ik niet spoor
Dit is het honderste stukje op onze site dat jullie nu zitten te lezen. Het feit dat dit het honderdste stukje is, is op zich niet zo heel erg bijzonder, het is natuurlijk niet specialer dan enig ander stukje. Het is misschien de mens eigen om hier dan toch iets bijzonders in te zien.
Men kan natuurlijk zeggen: “Wat knap, honderd stukjes, dat is een hele prestatie.”
Maar met meer recht kan men dit van honderd-en-één stukjes zeggen. Of van honderd-en-twee. Maar ja, daarna komt honderd-en-drie en honderd-en-vier. Wanneer houdt het dan op, en is het echt een hele knappe prestatie? Bij duizend-en-één stukjes? Of bij heel-erg-veel-en-één stukjes? Maar dan is de volgende vraag automatisch wat is heel erg veel? Als je bij de AH in de rij van de kassa staat en er staan nog drie-en-twintig mensen voor je, dan kun je zeggen dat is veel. Maar als je mij vraagt om een stukje te schrijven in drie-en-twintig woorden, dan zeg ik: “Da’s veels te weinig.”
Wat op zich pas echt een prestatie van formaat te noemen is, is het feit dat je nu nog steeds dit onzinnige stukje tekst zit te lezen, want waarschijnlijk had je wel iets verwacht over hoe het vandaag in het ziekenhuis is gegaan, of wat voor een geweldige verjaardig ik wel niet heb.
Ondertussen vraag ik mij af wanneer ik nou eens ophou jullie te vermoeien met m’n gezeik. Honderd stukjes, ik lijk wel gek. Het moeten er niet veel meer worden, want dan weet ik zeker dat ik niet spoor.
